II SA/Ol 231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w "[...]" cofnął, przed wygaśnięciem, rejestrację nr "[...]", poświadczającą uprawnienie Spółki A, powoływanej dalej jako: "Spółka", do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu do gier o niskich wygranych, nr fabryczny: "[...]". W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji podał, że w toku przeprowadzonej w dniu "[...]" kontroli punktu gier na automatach o niskich wygranych usytuowanego w "[...]", funkcjonariusze Urzędu Celnego w "[...]" przeprowadzili eksperyment, zdefiniowany w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). Kontrolujący wykonali m.in. doświadczenie, polegające na odtworzeniu przebiegu gry dostępnej na przedmiotowym automacie, które wykazało, że wartość stawki za udział w jednej grze na tym automacie osiąga poziom 100 punktów kredytowych odpowiadających równowartości 10 zł, a więc za stawkę kilkudziesięciokrotnie wyższą niż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze określoną w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540, ze zm., dalej: u.g.h.). Z uwagi na powyższe, przedmiotowe urządzenie zostało zatrzymane i zabezpieczone przez funkcjonariuszy w charakterze dowodu rzeczowego. Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że w trakcie postępowania karno-skarbowego przedmiotowy automat do gier poddany został badaniom przez biegłego sądowego, specjalizującego się w dziedzinie mechaniki technicznej, teorii maszyn i mechanizmów, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn oraz techniki komputerowej. Opinia biegłego z dnia "[...]" potwierdziła ustalenia dokonane przez funkcjonariuszy celnych, a ponadto wskazała na inne okoliczności dowodzące działania automatu w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawne (np. możliwość uzyskania jednorazowej wygranej rzędu 100.000 pkt – 10.000 zł). W konkluzji opinii biegły stwierdził, że opiniowany automat nie spełnia warunków ustawy, w szczególności warunków wskazanych w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz wartości jednorazowej wygranej. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej zlecił organowi pierwszej instancji dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów poprzez dokonanie badania sprawdzającego "[...]", nr fabryczny: "[...]", przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Natomiast postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej zawiesił postępowanie do czasu wydania opinii przez upoważnioną jednostkę badającą. Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w "[...]" zwrócił, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, organowi odwoławczemu całość akt sprawy wraz z opinia z badania sprawdzającego. Wskazał, że zleceniem z dnia "[...]" skierował ww. automat do badania sprawdzającego, w trybie określonym w art. 23b u.g.h., wyznaczając do jego przeprowadzenia jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier - Izbę Celną w Białymstoku Wydział Laboratorium Celne. W dniu "[...]" wpłynęła do organu sporządzona przez zleceniobiorcę opinia z dnia "[...]", wskazująca negatywny wynik badania. W rezultacie badania sprawdzającego stwierdzono, że automat nie spełnia warunków określonych w ustawie, w tym m.in. warunków określonych art. 129 ust. 3 u.g.h., w zakresie dotyczącym limitów ograniczających wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Przekroczenie wartości dopuszczalnej stawki za grę stwierdzono w 10 dostępnych w automacie grach oraz ustalono maksymalną wygraną (w wyniku rozegrania SUPER GIER) na kwotę 100 zł. Ustalono ponadto, że automat nie spełnia warunku wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych oraz możliwość zmiany wskazań liczników elektromechanicznych. Stwierdzono możliwość zmiany minimalnej oraz maksymalnej stawki za grę z poziomu opcji serwisowych bez ingerencji w płytę logiczną oraz bez naruszania plomb jednostki badającej. Urządzenie to nie spełnia także warunku wynikającego z art. 18 ust. 1 u.g.h., w zakresie wartości wygranej niższej od wpłaconej stawki. Automat nie spełnia także warunku wyposażenia w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu – możliwe jest usunięcie informacji zawierających oznaczenie zezwolenia oraz opis sterowania grą bez uszkodzenia, czy też zniszczenia automatu. Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]", wydaną na skutek odwołania, złożonego przez Spółkę od decyzji organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z przepisów u.g.h. wynika, że podstawą cofnięcia rejestracji jest dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków, określonych w ustawie. Wskazał, że poza sporem pozostaje fakt, iż będący przedmiotem sporu automat o niskich wygranych nie spełnia warunków, określonych w ustawie, co znajduje potwierdzenie w opinii jednostki badającej, sporządzonej zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. Wynik przeprowadzonego badania stanowiący kwalifikowany dowód dający sam w sobie autonomiczną i wystarczającą podstawę do cofnięcia rejestracji. Przedmiotowy automat przeszedł wymaganą ustawą procedurę sprawdzającą spełnianie warunków, określonych w ustawie. Badanie przeprowadziła Izba Celna laboratorium Celne – jednostka badająca, upoważniona przez Ministra Finansów na podstawie konkretnego upoważnienia. Do wyłącznych kompetencji organu prowadzącego postępowanie należał wybór jednostki badającej spośród wykazu jednostek, ogłoszonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Izba Celna w Białymstoku znajduje się w tym wykazie. Organ odwoławczy podniósł, ze skoro z treści art. 23f ust. 5 u.g.h. można wywieść, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych może badać, czy jednostka badająca utrzymuje konieczne warunki dla udzielenia upoważnienia i ewentualnie wydać odpowiednią decyzję, to konsekwentnie należy przyjąć, że tylko ten organ jest właściwy do badania przesłanek udzielenia upoważnienia. Podkreślił, że z treści opinii jednostki badającej wynika, że przedmiotowy automat nie spełnia wymogów art. 129 ust. 3 u.g.h. Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie cofnął poświadczenie rejestracji automatu, gdyż poddany badaniu sprawdzającemu automat nie spełnił warunków określonych w ustawie. Postępowanie dowodowe doprowadziło do zgromadzenia takiego materiału dowodowego, który ma wszelkie cechy kompletności, a dokonane ustalenia w pełni odpowiadają hipotezom norm prawnych, zastosowanych w przedmiotowej sprawie. W skardze, złożonej do tut. Sądu, Spółka zarzuciła rażące naruszenie art. 23f ust. 1, 2 pkt 1, 5 i 6 w zw. z art. 23b ust. 3 oraz art. 129 ust. 3 i art. 2 ust. 2 i 3 u.g.h. w zw. z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, jak również art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( WE) Nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) Nr 339/93 oraz art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego, przez błędną wykładnię (w tym przez zaniechanie dokonania wykładni systemowej) polegającą na przyjęciu, że udzielona akredytacja nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów do gier o niskich wygranych, ani też szerszą akredytacją w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych oraz, że z samego faktu udzielenia Izbie Celnej w Białymstoku upoważnienia przez Ministra Finansów do badań technicznych i urządzeń do gier wynika uzyskanie przez taki podmiot statusu jednostki badającej, podczas gdy sam fakt udzielenia upoważnienia nie przesądza jeszcze o uzyskaniu przez dany podmiot statusu jednostki badającej i możliwości przeprowadzenia w tym charakterze badań sprawdzających. Skarżąca zarzuciła także: - rażące naruszenie art. 23f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 129 ust. 3, jak również art. 23f ust. 5 pkt 1 u.g.h. w związku z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności oraz w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego - przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Izba Celna w Białymstoku, której Minister Finansów udzielił dnia 27 listopada 2012 r. upoważnienia do badań automatów i urządzeń do gier, posiada status jednostki badającej pomimo braku przedstawienia Ministrowi Finansów certyfikatu akredytacji adekwatnego do badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych jakimi z racji definicji ustawowej są automaty o niskich wygranych - rażące naruszenie art. 23b ust. 3 u.g.h. w zw. z § 7 ust. 2 pkt 5 i § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF poz. 19) i w zw. z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 2 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (D. Urz. MF, poz. 72 z późno zm.) oraz w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego i art. 7 Konstytucji RP - przez przyjęcie, że Izba Celna w Białymstoku jest jednostką badającą. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy naruszył art. 129 ust. 3 w zw. z art. 18 ust. 1 u.g.h., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" nie jest opłata/cena za przystąpienie do jednej gry pobierana z licznika wpłat, lecz również kwota poddawana ryzyku w toku gry, pochodząca z licznika wygranych BANK (licznika nie generującego punktów pochodzących z wpłat gracza). W ocenie skarżącej, organ niezasadnie przyjął też, że super gry, do rozegrania których niezbędne jest wniesienie dodatkowej opłaty w postaci punktów z licznika kredyt, nie są osobną grą, w konsekwencji czego błędnie przyjął, że łączna wygrana w postaci 500 pkt plus wygrana z super gry, powoduje przekroczenie wartości jednorazowej wygranej, w sytuacji gdy organ sumuje kilka wygranych z różnych gier, tworząc nieznane ustawie pojęcie ""suma jednorazowych wygranych". Spółka zarzuciła ponadto naruszenie art. 129 ust. 3 u.g.h., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "jednorazową wygraną" jest suma szeregu jednorazowych wygranych, które mogą być hipotetycznie uzyskane w szeregu odpłatnych gier z niepewnym wynikiem każdej z tych gier i możliwością odnotowania także przegranej, w sytuacji gdy termin "jednorazowa" oznacza dana jeden raz, w jednej chwili, zatem "jednorazowej wygranej" nie wolno utożsamiać z "wygraną wielorazową". Zarzucono również naruszenie art. 129 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 3, 4 i 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., przez bezpodstawne zastosowanie art. 129 ust. 3 u.g.h. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji, wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier powinien być dowód w postaci opinii jednostki badającej. Naczelnik urzędu celnego, jeżeli zamierza cofnąć rejestrację ze względu na niezgodność stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia z warunkami rejestracji, powinien się oprzeć na opinii jednostki badającej. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących gier prowadzonych na spornym automacie powinien być art. 129 ust. 3 u.g.h. W kontrolowanym postępowaniu, organ pierwszej instancji przeprowadził dowód uzupełniający w postaci opinii z badania sprawdzającego, sporządzonej przez Izbę Celną w Białymstoku Wydział Laboratorium Celne - jednostkę badającą posiadającą upoważnienie Ministra Finansów - nr "[...]" z dnia 27 listopada 2012 r. Z opinii tej wynika, że badany automat nie spełnia wymaganych ustawą warunków. Prawidłowo zatem skarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą cofnięto rejestrację wskazanego automatu. Stosownie bowiem do art. 23a ust. 7 u.g.h. naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Niezasadnie Spółka zarzuca brak posiadania przez Izbę Celną w Białymstoku statusu jednostki badającej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości w tym względzie stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 19 marca 2015r., sygn. akt II SA/Ol 39/15 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Akredytacja, o której mowa w art. 23f ust. 1 u.g.h. nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów o niskich wygranych ani szerszą akredytacją w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych (charakter urządzeń z definicji automatu o niskich wygranych). Z zamieszczonego na stronie internetowej Polskiego Centrum Akredytacji (www.pca.gov.pl) załącznika do certyfikatu akredytacji nr "[...]" wynika, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku posiada od dnia "[...]" akredytację jako laboratorium badawcze w dziedzinach/obiektach badań: badania chemiczne, analityka chemiczna chemikaliów; wyrobów konsumpcyjnych przeznaczonych dla ludzi - w tym żywności oraz badania właściwości fizycznych chemikaliów; wyrobów konsumpcyjnych przeznaczonych dla ludzi - w tym żywności. Tak określony zakres akredytacji udzielonej przez Polskie Centrum Akredytacji nie obejmuje badania automatów do gier o niskich wygranych ani jakichkolwiek innych automatów, czy też badania urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów w sprawie udzielania upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a także w postępowaniu dotyczącym cofnięcia rejestracji konkretnego automatu. Do wniosku takiego sprowadza się analiza przepisów art. 23f ust. 1 - ust. 6 u.g.h., dotyczących procedury udzielania upoważnień do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Przepisy ustawy o grach hazardowych (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h.) nie wymagają aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h., zgodnie z którym wymaga się od jednostki badającej jedynie posiadania akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji lub innego podmiotu wymienionego w tym przepisie. Nie ma w tym przepisie mowy, o zakresie takiej akredytacji, czy też, jakiej normy zharmonizowanej wymagania ma spełniać jednostka oceniająca zgodność lub ewentualnie jakie dodatkowe wymagania ma spełniać jednostka. Mając powyższe na względzie nie do przyjęcia jest teza, że racjonalny ustawodawca, określając w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. wymóg posiadania akredytacji przez jednostkę badającą, nie określiłby przynajmniej zakresu wymaganej akredytacji, a w razie potrzeby także innych elementów, gdyby faktycznie chodziło o zakresowe "dopasowanie" akredytacji do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w szczególności badań sprawdzających automatów o niskich wygranych. Ze wskazanych przyczyn, w tym także biorąc pod uwagę literalne brzmienie art. 23f ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, trzeba podkreślić, że z przepisów ustawy nie wynika obowiązek przedstawienia Ministrowi Finansów akredytacji dopasowanej zakresowo do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Z regulacji tych wynika natomiast obowiązek przedstawienia akredytacji wydanej przez podmioty wymienione w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. Posiadanie takiej akredytacji jest jedynie swego rodzaju warunkiem wstępnym skutecznego ubiegania się o upoważnienie. Przedstawienie akredytacji, niezależnie od zakresu badań, których dotyczy, pozwala na stwierdzenie, że jednostka aplikująca o upoważnienie spełnia podstawowe wymogi organizacyjne dla jednostek posiadających akredytację. Tylko takie jednostki, w pewien sposób wstępnie wyselekcjonowane, mogą ubiegać się o upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Do przedstawionej wykładni wskazanego przepisu przekonuje także treść art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h., z którego wynika, że zdolność jednostek do tak specjalistycznych badań, jakich ma dotyczyć upoważnienie, jest sprawdzana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, mającego - zgodnie z wymienionym przepisem - obowiązek ocenić czy aplikująca jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Gdyby zakres akredytacji miał dotyczyć badań pozwalających na przeprowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier, to wówczas samodzielne badanie przez ministra okoliczności wymienionych w art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. byłoby zbędne. Z przedstawionych przyczyn Sąd nie podziela odmiennego stanowiska Spółki dotyczącego konieczności legitymowania się przez jednostkę badającą akredytacją odpowiadającą tematem i zakresem badań specyfice badań automatów o niskich wygranych. Nadto podnieść pozostaje, że okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 u.g.h. i w art. 23f ust. 1 u.g.h. sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. W przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek wymienionych w art. 23f ust. 1 u.g.h. jednostka otrzymuje upoważnienie, a jego udzielenie przez właściwego ministra przybiera postać czynności materialno-technicznej. Organ celny prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych, a także strona tego postępowania, nie mogą skutecznie kwestionować prawidłowości czynności materialno – technicznej Ministra Finansów udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zaznaczyć trzeba, że w rzeczonej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego, że osoby, które opracowały sporną opinię nie posiadają odpowiednich kwalifikacji i przygotowania do przeprowadzania badań technicznych automatów, a Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku nie zapewnia odpowiedniego standardu przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzania ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów do gier. Spółka nie wykazała istnienia żadnej z okoliczności, która w świetle art. 23f ust. 1 u.g.h. mogłaby podważyć prawidłowość udzielenia przez Ministra Finansów tej jednostce upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, należy stwierdzić, że zarzuty skargi oparte na kwestionowaniu uprawnienia wymienionego wyżej laboratorium do przeprowadzenia badania sprawdzającego są bezzasadne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, w tym także w zapadłym w niniejszej sprawie powołanym wyżej wyroku NSA, że podstawą cofnięcia rejestracji automatu lub urządzeń do gier może być wyłącznie dowód z opinii jednostki badającej. W niniejszej sprawie dowód ten został przeprowadzony. Wobec negatywnej opinii wskazującej, że przedmiotowy automat nie spełnia obowiązujących ustawowych warunków, zaskarżona decyzja cofająca rejestrację tego automatu na mocy art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji art. 129 ust. 3 u.g.h. należy zauważyć, że przepis ten zawiera definicję gry na automacie o niskich wygranych i jako taki nie ustanawia warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. W związku z tym przepis ten nie może być uznany za "techniczny" (zob. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1017/13, CBOSA). Poza tym należy zauważyć, że podstawą wydania skarżonej decyzji nie było wyłącznie ustalenie, że w opinii jednostki badającej zakwestionowano wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze. W opinii tej wskazano bowiem także inne naruszenia, których istnienie stanowiło wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że przedmiotowy automat nie spełnia wymogów ustawy. To ustalenie obligowało zaś organ do wydania decyzji o cofnięciu poświadczenia rejestracji na podstawie art. 23a ust. 7 u.g.h. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji.