II SAB/Wa 290/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku M. S. z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego M. S. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący M. S., pismem z dnia [...] października 2014 r. przesłanym drogą elektroniczną, zwrócił się z wnioskiem do Wójta Gminy [...] o udostępnienie mu, na podstawie art. 61 Konstytucji RP, następującej informacji publicznej przesłanej za pośrednictwem ePUAP: 1. Liczba osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 21.11.2010 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku. 2. Imiona i nazwiska wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Gminy (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego również kierunku ukończonych studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku. 3. Wysokość nagród i premii przyznana i wypłacona każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1.01.2014 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika. 4. Lista podróży zagranicznych Wójta i innych pracowników Urzędu Gminy (finansowanych ze środków publicznych) od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów. 5. Wykaz postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia (alternatywnie skany prawomocnych wyroków i postanowień w sprawach, w których uczestniczyła Gmina, wydanych od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku). 6. Liczba skarg złożonych na działalność Wójta w okresie od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg. Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odpowiedział skarżącemu, że zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ugruntowanym orzecznictwem sądów w tym zakresie, informacją publiczną jest informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Innymi słowy, podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, udzielają tej informacji, jeżeli taką informację posiadają. Natomiast pytania zawarte we wniosku nie dotyczą informacji publicznej sensu stricte określonej w ustawie, a można je zakwalifikować do informacji przetworzonej. Zgodnie z definicją, jest to nowa jakościowo informacja, której przygotowanie wymaga nakładu pracy, dokonania zestawień, analiz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych. Prawo do informacji publicznej, stosownie do art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy, obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast informacje szczególnie istotne dla interesu publicznego są definiowane jako: 1. informacje mające istotne znaczenie, z punktu widzenia interesu publicznego, dla ogółu obywateli; 2. są tak istotne dla potencjalnie dużej liczby podmiotów, że mogą mieć wpływ na funkcjonowanie określonych podmiotów publicznych, uczestników życia społecznego. W związku z tym, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje do sporządzenia zestawień zawierających: – imiona i nazwiska kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie gminy, z podaniem wykształcenia każdej z tych osób oraz kierunku ukończonych studiów, daty zatrudnienia na zajmowanym stanowisku; – wysokość nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników urzędu gminy z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika; – podróży zagranicznych Wójta Gminy i innych pracowników urzędu; – postępowań sądowych, w których uczestniczyła gmina.  informacje takie nie istnieją i musiałyby zostać dopiero przetworzone i ewentualne zestawienia wykonane przez pracownika Urzędu Gminy [...]. Warunkiem jednak ich przetworzenia jest to, że informacje tego rodzaju powinny spełniać przesłanki określone w cytowanej wyżej definicji informacji przetworzonej. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do zakwalifikowania ich jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego czy też istotnych dla potencjalnie dużej liczby odbiorców. Dlatego też nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na te pytanie w trybie dostępu do informacji publicznej, przy czym nie stanowi to odmowy udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust 1 cytowanej ustawy. W skardze z dnia [...] grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. S. wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, przeprowadzenie dowodów z dokumentów i o zobowiązanie organu do rozpoznania w całości jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nierozpoznanie jego wniosku. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że organ przedstawił swój pogląd w sprawie i do dnia złożenia skargi nie udostępnił żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] dodał, że skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., zaś organ udzielił już skarżącemu odpowiedzi wskazanym powyżej pismem z dnia [...] listopada 2014 r. (czynność materialno – techniczna) akcentując, iż żądana informacja ma charakter przetworzony. Ponadto dodał, że ujawnienie danych osobowych, wynagrodzenia wszystkich pracowników Urzędu wymaga odpowiedniego rozważenia z jednej strony interesu publicznego, a z drugiej strony ochrony informacji wrażliwych. W przypadku wystąpienia o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wynagrodzenia pracowników, to informacja o wynagrodzeniu konkretnej osoby jest informacją z zakresu prawa pracy i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast informacja publiczna o wynagrodzeniu funkcjonariusza powinna dotyczyć "stanowiska", a nie konkretnej osoby. Jeśli w jednostce pracuje tylko jedna osoba na danym stanowisku, możliwe jest podanie średniego wynagrodzenia z grupy, w której zaszeregowane jest dane stanowisko. W związku z powyższym informacje te nie są udostępniane na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Jednakże na samym początku stwierdzić należy, że wniosek o jej odrzucenie z uwagi na ewentualne naruszenia art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), nie zasługuje na uwzględnienie. Z tego mianowicie powodu, że w myśl tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a nie jego rozstrzygnięcie, bowiem czynność materialno – techniczna w postaci pisma z dnia [...] listopada 2014 r. nie ma waloru "rozstrzygnięcia" i wobec powyższego skargę na bezczynność można złożyć w każdym czasie Analizując sprawę w dalszej części wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4)podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodny z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również godzi się, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem żądana przez skarżącego informacja zawarta we wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest – wbrew stanowisku organu – informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczy to również nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika, bowiem stanowi ona informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne. Reasumując, dane żądane przez skarżącego mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h). W tym miejscu stwierdzić należy, że dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, w tym dane o wynagrodzeniu i wykształceniu, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). W art. 1 tejże ustawy stanowi się, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. A z kolei według art. 6 ust. 1 tejże ustawy, danymi osobowymi, w rozumieniu ustawy, są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast w odniesieniu do żądania opartego o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać należy, że na gruncie art. 5 ust. 1 tej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Informacja o wysokości zarobków oznaczonej osoby fizycznej, a więc dotycząca jej statusu materialnego, jak też wykształcenia, jest informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej co do udostępnienia jej osobom trzecim. Wskazać jednak też należy, że ograniczenie prawa dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie dotyczy ono bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, jak też w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia, z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa. Innymi słowy, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywanie funkcji publicznych, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. W tym miejscu wskazać należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Zatem w sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji na skutek ograniczeń, o których mowa w art. 5 ustawy, to winien on wydać stosowną decyzję. W dalszej części zauważyć należy, że – co już wyżej zasygnalizowano – zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeśli zatem organ uznaje w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., kierowanym do skarżącego, że pytania zawarte we wniosku "nie dotyczą informacji publicznej sensu stricte określonej w ustawie, a można je zakwalifikować do informacji przetworzonej", to po pierwsze jest w błędzie co do tego, że nie jest to informacja publiczna, a co już wyżej wskazano, zaś po drugie uznanie przez organ, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a nie prostej, samo przez się nie upoważnia jedynie do zasygnalizowania wnioskodawcy tego poglądu, lecz zobowiązuje organ wystąpić do skarżącego o wykazanie, że dysponowanie przez niego tą informacją jest szczególnie istotne ze względu na interes publiczny, a po uzyskaniu takiej odpowiedzi podzielenia stanowiska wnioskodawcy, bądź nie. Jednakże w rozpoznawanej sprawie organ w ogóle nie wystąpił do wymienionego o wykazanie, że informacja ta jest szczególnie istotna ze względu na interes publiczny. Zatem w świetle powyższych rozważań, spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest dla Sądu, że do dnia wniesienia skargi do Sądu, Wójt Gminy [...] nie udzielił skarżącemu w jakikolwiek sposób odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku z dnia [...] października 2014 r., ani też nie podjął innych czynności procesowych wykazanych już wyżej i tym samym więc organ pozostaje w bezczynności do chwili obecnej. Stwierdzić również należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego i wynikła raczej z nieznajomości zagadnienia, a zatem nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nic nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu wymienionego. Z tego też samego powodu nie wymierzono wobec organu grzywny. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.