I FSK 1665/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. i G. V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2834/14 w sprawie ze skargi M. M. i G. V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. M. i G.i V. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2834/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. i G. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 czerwca 2014 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia 3 grudnia 2013 r. orzekł o odpowiedzialności M. M. i G. W. za zaległości podatkowe G. Societata'a Responsabilita’ Limitata z siedzibą we Włoszech w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o solidarnej, wraz z G. Societata’a Responsabilita’ Limitata w likwidacji z siedzibą we Włoszech, odpowiedzialności Skarżących za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za miesiące od czerwca do października 2008 r. powstały w związku z nieuiszczeniem zobowiązań podatkowych tej spółki określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 kwietnia 2012 r., przy czym terminy płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych upływały w dacie, kiedy Skarżący pełnili funkcję członków zarządu spółki. Potwierdzeniem powyższego są znajdujące się w aktach sprawy uwierzytelnione tłumaczenia z języka włoskiego zaświadczenia o wpisie do działu zwykłego z dnia 6 marca 2008 r., z którego wynika, iż od dnia 6 lipca 2007 r. Skarżący byli członkami zarządu spółki, jak również aktu utworzenia tej spółki z dnia 6 lipca 2007 r., Repertorium nr 63603. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał za niezasadny zarzut Skarżących sformułowany w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, dotyczący naruszenia art. 116 § 1 w związku z art. 166 § 1 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "O.p."), poprzez błędne zastosowanie, polegające na rozstrzygnięciu w jednej decyzji w przedmiocie dwóch spraw indywidualnych. Organ stwierdził, że z treści art. 166 § 1 O.p. wynika, iż kwestia prowadzenia jednego postępowania (w miejsce kilku), przy zastrzeżeniu spełnienia ustawowych przesłanek, jako fakultatywna, pozostawiona jest ocenie organu podatkowego. Odnosząc się z kolei do wynikającego z art. 116 § 1 O.p. obowiązku wykazania bezskuteczności egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec podmiotu pierwotnie zobowiązanego, organ odwoławczy w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki stwierdził, że została spełniona kolejna przesłanka pozytywna, niezbędna do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Spółka jest w dobrowolnej likwidacji od 13 listopada 2009 r., przy czym w aktach sprawy brak jest informacji, iż został złożony wniosek o ogłoszenie jej upadłości. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż czasem właściwym do zgłoszenia takiego wniosku w przypadku spółki był koniec 2007 r., kiedy jej zobowiązania (1.082.530 Euro) przekroczyły wartość jej aktywów (1.047.781 Euro). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przeprowadzić bardzo istotną dla spółki ocenę perspektywicznych możliwości do spłaty jej zobowiązań, nie tylko krótkoterminowych, ale i długoterminowych (np. przy zaciągnięciu kredytu), zanim spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań. W bilansie i sprawozdaniu finansowym na dzień 31 grudnia 2008 r. spółka wykazała stratę w wysokości 283.253 Euro, zaś w sprawozdaniu finansowym na dzień 31 grudnia 2009 r. stratę w wysokości 219.078 Euro. W ocenie organu, przedstawione wyżej dane ewidentnie świadczą o tym, iż już pod koniec 2007 r. zaistniała przesłanka ogłoszenia upadłości spółki, dotycząca sytuacji, gdy zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Organ wyjaśnił ponadto, że spółka działała w formie prawnej, jaką należy utożsamiać ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 151 § 1 Kodeksu spółek handlowych, a zatem organ pierwszej instancji był uprawniony do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżących za zaległości podatkowe spółki. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i art. 151 O.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, niepoprzedzone wszechstronnym zgromadzeniem i rozpatrzeniem materiału dowodowego, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe spółki oraz pisma kierowane do niej w toku postępowań egzekucyjnych zostały spółce skutecznie doręczone, podczas gdy w istocie brak jest niewątpliwych dowodów doręczenia ww. dokumentów; - art. 116 O.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż hipoteza normy prawnej zawartej w tym przepisie obejmuje również członków zarządu zagranicznej spółki kapitałowej, podczas gdy w istocie obejmuje ona jedynie członków zarządu spółek wprost wymienionych w treści przepisu, tj. w szczególności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością; - art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p., poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji o odpowiedzialności osób trzecich bez jednoznacznego wykazania, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe spółki została jej doręczona; - art. 107 § 1 w zw. z art. 70 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki uległ przerwaniu, co skutkowało błędnym orzeczeniem o odpowiedzialności członków zarządu spółki za jej zobowiązania; - art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do oceny zawartej w tym przepisie przesłanki zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, w odniesieniu do spółki zagranicznej, zastosowanie mają przepisy polskiego Prawa upadłościowego i naprawczego. 2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. 3.2. Odnosząc się do zarzutu skargi, jakoby decyzja wymiarowa wydana wobec G. S.R.L. nie została jej doręczona, Sąd wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji, dołączonym do akt postępowania podatkowego, widnieje podpis osoby, która w siedzibie spółki we Włoszech odebrała tę decyzję. Skarżący wskazywali na wymóg istnienia na potwierdzeniu czytelnego podpisu osoby odbierającej, ale - zdaniem Sądu - uznać należy, że kwestia czytelności lub nieczytelności podpisu jest skrajnie subiektywna. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący nie kwestionowali co do zasady, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pochodzi od osoby, która w siedzibie spółki uprawniona była do odbioru korespondencji. Swoją argumentację sprowadzali do kwestii formalnych – nieczytelności podpisu oraz braku na dokumencie potwierdzenia odbioru pieczęci firmowej spółki. W ocenie Sądu, podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki potwierdza, że decyzja została doręczona właściwej osobie w siedzibie spółki. Jednocześnie Sąd wskazał, że pieczęć firmowa, którą posługuje się osoba odbierająca korespondencję w siedzibie osoby prawnej, jest tylko zwyczajowym sposobem uprawdopodobnienia, że osoba ta jest upoważniona do tej czynności. Upoważnienie takie nie wynika bowiem z samego faktu posługiwania się pieczęcią, lecz z wcześniejszej czynności zlecenia/umocowania do odbioru korespondencji, zaś możliwa jest taka sytuacja, kiedy osoba odbierająca korespondencję posługuje się stosowną pieczęcią, ale obiektywnie nie ma umocowania do odbioru przesyłek. Sąd podkreślił, że zarówno w przypadku posługiwania się pieczęcią, jak i w razie jej braku, ciężar wykazania, że odbiorca nie był upoważniony, spoczywa na tym, kto kwestionuje doręczenie. Dokument potwierdzenia odbioru korespondencji korzysta bowiem, jako dokument urzędowy, z domniemania prawdziwości, autentyczności i legalności, ma przez to - stosownie do art. 194 § 2 O.p. - wzmocnioną wartość dowodową. Ponadto Sąd wskazał, że wymóg czytelności podpisu nie znajduje żadnych podstaw prawnych (abstrahując od wyżej opisanej subiektywności oceny czytelności), zaś odcisk pieczęci adresata jedynie dodatkowo uprawdopodabnia umocowanie osoby odbierającej korespondencję do dokonywania tej czynności, ale wcale nie jest konieczny dla przyjęcia skuteczności doręczenia. Dodatkowo Sąd wskazał, że datą doręczenia decyzji, jak wynika z dokumentu potwierdzenia, był 5 maja 2012 r. W formularzu tego dokumentu rzeczywiście istnieje stosowna rubryka na "Nazwisko osoby wielkimi literami (lub inny wyraźny sposób identyfikacji)", ale za "inny wyraźny sposób identyfikacji" może być uznany sam podpis, który z założenia jest niepowtarzalny i potwierdza odbiór korespondencji. Formularz wypełniony w niniejszej sprawie wskazuje jako adresata spółkę, której firma została napisana wielkimi, drukowanymi literami. 3.3. Powyższe uwagi Sąd odniósł także do kwestii doręczania spółce korespondencji w ramach postępowania egzekucyjnego, uznając, że wobec spółki zastosowano środki egzekucyjne, o których została powiadomiona, co przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązania spółki. W związku z powyższym, za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 108 § 2 pkt 1 lit. a) i art. 107 § 1 w zw. z art. 70 § 4 O.p. 3.4. Jako nietrafny Sąd ocenił też zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p. w związku z przeniesieniem na Skarżących odpowiedzialności za zaległości podmiotu, który nie jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością ani spółką akcyjną (bądź tym spółkami w stanie organizacji). W ocenie Sądu, niezależnie od różnic i podobieństw pomiędzy tymi kategoriami polskich spółek kapitałowych, a spółką prawa włoskiego, która ma formę określaną jako "societá a responsabilitá limitata", a także niezależnie od faktu, iż spółka była zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, niewątpliwe jest, że spółka ta była osobą prawną. Jeśli nawet nie byłoby uprawnione proste zastosowanie do odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe art. 116 O.p., to - zdaniem Sądu - nie może być wątpliwości, że przepis ten powinien być jednak zastosowany odpowiednio - na podstawie art. 116a ustawy. Jakkolwiek zatem błędem organów było odwołanie się wyłącznie do art. 116, to obiektywnie podstawa prawna dla przypisania Skarżącym odpowiedzialności istniała, i w wydanych decyzjach należało ją przywołać. Ten błąd organów nie miał jednak - zdaniem Sądu - wpływu na poprawne, co do zasady, przeniesienie odpowiedzialności podatkowej. 3.5. Za bezprzedmiotowe Sąd uznał również zarzuty odnośnie podstaw prawnych, według których organy powinny zbadać, czy i kiedy w spółce wystąpiły przesłanki dla wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (układu). Sąd podkreślił, że w związku z tym, iż w niniejszej sprawie wniosku przedmiotowego nigdy nie zgłoszono (Skarżący nigdy nie powołali się na fakt złożenia wniosku o upadłość – ani we Włoszech, ani w Polsce), to oczywiście niecelowy jest spór co do tego, czy datę wystąpienia przesłanek upadłości ustalać według prawa włoskiego, czy polskiego. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 187 § 1 w związku z art. 191, art. 151 oraz art. 194 § 1 i § 2 O.p., polegającym na uznaniu, że decyzja określająca zobowiązania podatkowe spółki oraz pisma w postępowaniu egzekucyjnym zostały doręczone spółce, pomimo tego, iż w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest dowodu, że dokumenty te zostały rzeczywiście Spółce doręczone; - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p., polegającym na wydaniu decyzji o odpowiedzialności osób trzecich bez posiadania dowodu, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe spółki została jej doręczona; - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 116 O.p., polegającym na błędnym zastosowaniu przepisu, którego hipoteza nie obejmuje członków zarządu zagranicznej spółki kapitałowej; 2. prawa materialnego, tj.: - art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu wprost do członków zarządu osoby prawnej niebędącej polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podczas gdy przepis ten mógłby być w takim przypadku zastosowany jedynie odpowiednio na mocy art. 116a zdanie 2. O.p.; - art. 107 § 1 w zw. z art. 70 § 4 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki uległ przerwaniu, co skutkowało błędnym orzeczeniem o odpowiedzialności członków zarządu spółki za zobowiązania podatkowe tej spółki. W związku z powyższym, Skarżący wnieśli o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Dwa pierwsze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podnoszą, że decyzja o odpowiedzialności podatkowej Skarżących za zaległości podatkowe G. Societata'a Responsabilita’ Limitata z siedzibą we Włoszech w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do października 2008 r. została wydana, mimo że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest dowodu, iż decyzja określająca zobowiązania podatkowe spółki oraz pisma w postępowaniu egzekucyjnym zostały rzeczywiście Spółce doręczone. 5.2. Oczywiste jest, że w świetle art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wbrew jednak stanowisku Skarżącej, w rozpatrywanej sprawie warunek ten został spełniony. 5.3. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 kwietnia 2012 r., określająca G. Societata'a Responsabilita' Limitata zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do października 2008 r. została doręczona Spółce w dniu 7 maja 2012 r., na co wskazuje data umieszczona przy podpisie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Ten sam podpis - jak ustalono w sprawie - figuruje na innych dokumentach odebranych przez Spółkę, m.in. tytułach wykonawczych na nią wystawionych. W sprawie tej nie jest kwestionowane, że ww. decyzja została odebrana pod adresem spółki w dniu 7 maja 2012 r., lecz - zdaniem Skarżących - z uwagi na nieczytelny podpis nie jest wiadomym Stronie, kto ją odebrał. Tym samym – zdaniem Skarżących - brak jest niewątpliwego dowodu, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe rzeczywiście została doręczona Spółce. Powyższe stwierdzenie uznać należy za całkiem nieuprawnione. W sytuacji bowiem, gdy pod adresem Spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja, to na Spółce, a w niniejszym postępowaniu na Skarżących, ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu. Obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona. Jeżeli zatem doszło do odbioru takiej korespondencji pod adresem Spółki, a w niniejszym postępowaniu Skarżący nie wykazali, że sporna korespondencja adresowana do G. Societata'a Responsabilita' Limitata została pod jej adresem odebrana przez osobę nieupoważnioną, brak podstaw aby uznać za trafny zarzut, że przedmiotowej korespondencji Spółce nie doręczono. 5.4. Z powyższych względów, za bezzasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 70 § 4 O.p., którego uzasadnienie bazowało również na tej samej przesłance - braku wykazania doręczenia dokumentów egzekucyjnych, wskazujących na podjęcie wobec Spółki czynności egzekucyjnych, co - zdaniem Skarżących - prowadziło do wadliwego przyjęcia, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki uległ przerwaniu. 5.5. Nie są także trafne zarzuty naruszenia art. 116 O.p.: - polegającego na błędnym zastosowaniu przepisu, którego hipoteza nie obejmuje członków zarządu zagranicznej spółki kapitałowej; - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu wprost do członków zarządu osoby prawnej niebędącej polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podczas gdy przepis ten mógłby być w takim przypadku zastosowany jedynie odpowiednio na mocy "art. 116a zdanie 2. O.p." W obydwu tych zarzutach Skarżący podnieśli, że podstawą prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie nie mógł być art. 116 O.p., lecz co najwyżej "art. 116a zdanie 2. O.p.". Abstrahując od tego, że nie ma w Ordynacji podatkowej jednostki redakcyjnej "art. 116a zdanie 2. O.p.", co już dyskwalifikuje te zarzuty (zapewne chodziło o art. 116a § 1 zdanie 2. O.p.), to ich uzasadnienie wskazuje, że Skarżący kwestionują nimi poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a de facto pominięcie wyjaśnienia odmienności charakteru spółki włoskiej i krajowej spółki z o.o. oraz wpływu tych okoliczności na wynik sprawy. W tym jednak zakresie Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko. Sąd ten, przede wszystkim - wbrew stanowisku skargi kasacyjnej - nie uzupełnił podstawy prawnej wydanych decyzji o art. 116a O.p., a stwierdził, że gdyby w przypadku spółki "nawet nie byłoby uprawnione proste zastosowanie do odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe art. 116 Ordynacji podatkowej, to nie może być wątpliwości, że przepis ten powinien być jednak zastosowany odpowiednio – na podstawie art. 116a Ordynacji, który pozwala na takie "odpowiednie" stosowanie zasad wynikających z art. 116 do przeniesienia odpowiedzialności za ległości innych osób prawnych. Jakkolwiek zatem błędem Organów było odwołanie się wyłącznie do art. 116, to obiektywnie podstawa prawna dla przypisania Skarżącym odpowiedzialności obiektywnie istniała, i w wydanych decyzjach należało ją przywołać. Ten błąd Organów nie miał jednak wpływu na poprawne co do zasady przeniesienie odpowiedzialności podatkowej.". Sąd dostrzegając zatem wadliwe wskazanie podstawy prawnej decyzji, poprzez brak - w sytuacji odpowiedniego stosowania art. 116 O.p. - odwołania się do art. 116a § 1 zdanie 2. O.p., podniósł, że zaistniało w tym miejscu uchybienie, lecz pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Sąd, w odniesieniu do zarzutów skargi, analizował także odmienności charakteru spółki włoskiej i krajowej spółki z o.o., czyniąc to oczywiście na tle rozpoznawanej sprawy, a zwłaszcza istotnego dla jej wyniku, zagadnienia zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W tym zakresie Sąd uznał, że skoro wniosek o upadłość Spółki nie został zgłoszony, nie było potrzeby analizowania przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p, tym bardziej, że wymagało to aktywności dowodowej samych Skarżących, której w tym zakresie nie wykazali. Skarżący nie podważyli tej argumentacji Sądu, a ponadto nie wskazali na inne "odmienności charakteru spółki włoskiej i krajowej spółki z o.o.", których wykazanie miałoby istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. 5.6. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, postawionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się zasadny. Oznacza to, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.