II OSK 2652/15

Dnia 21 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1528/14 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1528/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w U. ustalił, że na działce nr [...] w T., stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w trwałym zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo B., zlokalizowany jest wolnostojący budynek letniskowy. Obiekt posiada wymiary zewnętrzne 4,50 m x 5,0 m i zrealizowany został na bazie przebudowanego barakowozu, który rozbudowano o poddasze przykryte drewnianym dachem dwuspadowym, połączone z zadaszeniem tarasu. Inwestorem tego obiektu jest B. S., który zrealizował go na przełomie maja - czerwca 1993 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w U., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej: P.b., nakazał rozbiórkę rzeczonego domku letniskowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił powyższą decyzję organu I instancji z uwagi na ocenę zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie budowy obiektu, zamiast z przepisami obowiązującymi w dacie rozstrzygania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 385/08 uchylił ww. decyzję organu odwoławczego. Na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/09 uchylił powyższe orzeczenie, wskazując, że kwestią podlegającą ocenie organu I instancji winna być szeroko pojęta zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w U. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. z 1974 r., ponownie nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego. Organ wskazał, że w dacie realizacji obiektu na terenie działki nr [...] obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w U. z dnia [...] stycznia 1990 r. Teren, na którym zrealizowano budynek letniskowy oznaczono symbolem 02 RL. Zgodnie z zapisami planu nie został on przeznaczony pod jakąkolwiek zabudowę i stanowi teren leśny zadrzewiony, na którym ustalony był zakaz zabudowy za wyjątkiem wiat na karmę dla dzikich zwierząt oraz urządzeń do hodowli sadzonek drzew, zalesień i szkółek drzewnych. Tym samym w dacie budowy sporny obiekt zrealizowany został na terenie nie przewidzianym pod zabudowę budynkami letniskowymi. Realizując wytyczne NSA i organu odwoławczego wezwano skarżącego do wystąpienia do Burmistrza U. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości, na której usytuowano budynek. Obecnie teren, na którym zrealizowano budynek nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ewentualna zabudowa wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący z takim wnioskiem wystąpił, jednak nie uzupełnił braków formalnych, o które został wezwany, co skutkowało pozostawieniem jego wniosku bez rozpoznania. Organ ustalił również, że B. S. nie wystąpił z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji B. S. zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Podniósł, że w 1988 r. zawarł z przedstawicielem Z. umowę dzierżawy części działek nr [...] i [...], jako działki rekreacyjno - wypoczynkowej i od 20 lat z tytułu dzierżawy takiej działki uiszczał opłatę. Obecnie, po odtworzeniu granic dawna działka nr [...] wchodzi w skład działki nr [...], a zatem winna być traktowana jako działka przeznaczona na cele rekreacyjne, zwłaszcza, że stanowi ona pas zalewowy, a zakwalifikowanie tego obszaru w planie jako terenu leśnego było całkowicie nieracjonalne i sprzeczne z jego przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku letniskowego. Organ odwoławczy wskazał, że doszło do samowolnej realizacji obiektu wymagającego uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem dokonana przez PINB kwalifikacja obiektu i zastosowana wykładnia art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. były prawidłowe. Organ stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wprawdzie nie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i zawierało błędy merytoryczne, jednak uchybienia te mogły zostać sanowane w drodze reformacji decyzji przez organ odwoławczy. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że w dacie realizacji obiektu działka nr [...] objęta była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazem zabudowy, co słusznie wykazał organ l instancji. Z uwagi na fakt, że obecnie na jej terenie nie obowiązuje żaden plan miejscowy, organ powiatowy umożliwił skarżącemu legalizację dokonanej samowoli poprzez uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak B. S. z prawa tego nie skorzystał. Wprawdzie wystąpił ze stosownym wnioskiem w tym przedmiocie, jednak decyzji takiej nie otrzymał i jest to równoznaczne z niewykazaniem zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powtórzył argumentację sformułowaną w odwołaniu i zarzucił organom wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące uznaniem, że sporny obiekt zrealizowany został na terenie, na którym nie przewidziano możliwości realizacji zabudowy rekreacyjno - wypoczynkowej. Skarżący zarzucił, że PWINB błędnie przyjął, że organ zobowiązany do ustalenia warunków zabudowy prawidłowo zakończył postępowanie prowadzone z wniosku skarżącego, gdyż nie wydał i nie doręczył mu decyzji w sprawie, a zatem postępowanie to formalnie nadal się toczy. Tym samym organy nie uwzględniły wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 10 marca 2010 r., w którym zobowiązano je do zbadania zgodności inwestycji z obecnie dopuszczalnym sposobem zagospodarowania nieruchomości. Organu nie wzięły również pod uwagę stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K., zawartego w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], że z akt sprawy nie wynikało, aby teren, na którym położona jest działka nr [...] był lasem ochronnym w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Zdaniem skarżącego za nielegalne uznać należy oparcie rozstrzygnięcia na przepisach planu miejscowego obowiązującego w dacie budowy obiektu, a nieobowiązującego obecnie oraz przyjęcie, że obiekt stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia lub pogorszenie warunków zdrowotnych dla otoczenia, gdyż na powyższą okoliczność organ nie przeprowadził żadnego dowodu. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił postępowanie do czasu zakończenia prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postępowania odwoławczego od decyzji Burmistrza U. z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej ustalenia skarżącemu warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe po ustaleniu, że decyzją z dnia [...] maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza U.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1528/14 oddalił skargę jako niezasadną. W ocenie Sądu w postępowaniu administracyjnym ustalano w sposób wszechstronny stan faktyczny sprawy zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Konkretyzacja regulacji art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. była w niniejszej sprawie uzasadniona pod względem faktycznym i prawnym, gdyż przedmiotowy obiekt został wzniesiony przed dniem wejścia w życie u.P.b. Z tej przyczyny organy obowiązane były kierować się przepisami wynikającymi z P.b. w tym treścią art. 37 P.b. Taką regułę intertemporalną wyraża art. 103 ust. 2 u.P.b., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisami dotychczasowymi w rozumieniu tej regulacji są przepisy nieobowiązującej P.b. Stosownie do art. 37 ust. 1 P.b., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem Sądu zebrane w sprawie dowody przekonująco wykazują, iż obiekt letniskowy wniesiony przez B. S. powstał w warunkach samowoli budowlanej w miesiącach maj i czerwiec 1993 r. Skarżący posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z umowy dzierżawy, jednak nie posiadał wymaganego pozwolenia na budowę. Umowa cywilnoprawna nie jest aktem pozwalającym w świetle prawa publicznego na podejmowanie przez inwestora robót budowlanych, gdyż takim aktem było i jest pozwolenie na budowę. A zatem, PWINB słusznie potwierdził ustalenie PINB co do faktu popełnienia przez skarżącego czynu samowoli, jak również prawidłowo ocenił dokonaną przez ten organ subsumpcję przepisów prawa materialnego - art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. Ewidentne niedoskonałości uzasadnienia decyzji PINB uprawniały organ odwoławczy do zreformowania aktu organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że organy administracji architektoniczno - budowlanej zachowały się zgodnie z wytycznymi wynikającymi z wyroków sądów administracyjnych umożliwiając skarżącemu już w 2010 r. wykazanie zgodności zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym, czyli pozwoliły na wyeliminowanie przesłanki rozbiórki obiektu samowolnie wybudowanego określonej w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. Świadczy o tym treść postanowienia PINB z dnia 30 czerwca 2010 r. nr [...] na którego podstawie postępowanie w sprawie popełnionej samowoli zostało zawieszone, zaś B. S. został wezwany do wystąpienia w określonym terminie do Burmistrza U. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla samowolnie zrealizowanej inwestycji. Sąd wskazał, że decyzja tego typu była niezbędna do zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu, gdyż na terenie, na którym jest posadowiony nie obowiązuje aktualnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu nie budzi również wątpliwości okoliczność, że w czasie wznoszenia obiektu przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazywały na tym obszarze wznoszenia jakiejkolwiek zabudowy z wyłączeniem wiat na karmę dla dzikich zwierząt leśnych, budowy urządzeń do hodowli sadzonej drzew do zalesień i szkółek drzew leśnych. Sąd zauważył, iż skarżący wzniósł domek letniskowy nie tylko wbrew obowiązującym przepisom prawa budowlanego, ale także przepisom normującym planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Działania organów umożliwiające pomimo tych faktów zalegalizowanie zabudowy, znajdują uzasadnienie w aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, o której przesądziła uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, w której stwierdzono, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję nakazującą B. S. rozbiórkę nielegalnie wybudowanego domu letniskowego organy miały podstawy, aby przyjąć, iż inwestor nie dysponuje decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tego obiektu. Działając w oparciu o oświadczenia organów właściwych w tej sprawie PWINB obowiązany był przyjąć, iż postępowanie o takim przedmiocie nie toczy się. PINB pismem Burmistrza U. z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] został poinformowany, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie toczy się ze względu na nieuzupełnienie przez B. S. braków formalnych złożonego wniosku. Sąd podkreślił fakt, że w trakcie postępowania sądowego w tej sprawie okazało się, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza U. o odmowie ustalenia dla skarżącego warunków zabudowy. Decyzja ta potwierdza o braku posiadania przez skarżącego wymaganej przez przepisy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu fakt zaskarżenia tej decyzji SKO do Sądu nie świadczy o tym, że decyzja PWINB jest aktem niezgodnym z przepisami, w tym z art. 37 ust. 1 P.b. i nie mogło to wpłynąć na wyniki kontroli zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzyskał pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu, zaś na terenie na którym istnieje obiekt nie obowiązywały i nie obowiązują regulacje dopuszczające taką zmianę zagospodarowania terenu. Domek letniskowy nie znajdował się i nie znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę tego rodzaju. W skardze kasacyjnej B. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 77 i art. 80, jak również art. 16 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1074 ze zm.), tj. zasady praworządności przez przyjęcie przez WSA za prawidłowo ustalony stan faktyczny przez organy I i II instancji, mimo braku wszechstronnego jego wyjaśnienia, a przede wszystkim nieuwzględnienie faktu, że do chwili obecnej toczy się postępowanie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dot. postawionego domku letniskowego skarżącego, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2015 r., sygn. [...] została zaskarżona przez niego do WSA w Rzeszowie; 2) art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób naruszający słuszny interes obywatela, a przede wszystkim przyjęcie, że tereny, na których stoi domek, nie są przeznaczone pod turystykę i rekreację, a więc - przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy U. - sprawę tą powinien rozstrzygnąć organ w ramach decyzji o warunkach zabudowy, która do chwili obecnej nie została wydana (postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone); 3) art.138 § 2 k.p.a. przez: - brak uzasadnienia przyczyny uchylenia przez organ administracyjny II instancji, tj. Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w U. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], a następnie wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji; - po uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania mimo, iż decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania (art. 107 § 3 k.p.a. - sam organ to przyznaje), gdyż błędnie został ustalony przez organ I instancji stan faktyczny; 4) art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w U. z dnia [...] maja 2014 r. nie odpowiada wymogom tego przepisu, ponieważ decyzja zawiera błędy merytoryczne - co organ stwierdził, lecz nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; 5) art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) - dalej p.b. z 1974 r., poprzez przyjęcie, że: - istniała podstawa merytoryczna do wydania zaskarżonej decyzji bez prawidłowego zakończenia toczącego się nadal postępowania dotyczącego warunków zabudowy, o które wystąpił skarżący; - obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę lub istnieją okoliczności, z których wynikałoby, że wybudowany obiekt stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia; 6) nie uwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/09, z którego wynika, że "organ I instancji będzie musiał w całości powtórzyć najistotniejszą część postępowania, która polegać będzie na zbadaniu zgodności obiektu z przepisami miejscowymi, z uwzględnieniem rodzaju tego obiektu oraz wszelkiego rodzaju uwarunkowań ochronnych, wynikających z aktów prawnych wprowadzających na danym terenie określone możliwości zabudowy oraz formułujących różnego rodzaju zakazy lokalizacyjne"; 7) art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z przepisami rozdziału 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) przez nie uwzględnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], które w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdziło, że: "z uzasadnienia decyzji Burmistrza U. nr [...] z dnia [...].05.2011 r., znak [...] nie wynika, aby teren, na którym położona jest działka nr [...] w T. był lasem ochronnym, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach"; 8) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.) zobowiązującego nadawcę do złożenia reklamacji, która została zaniechana przez Burmistrza U. w sytuacji uzyskania informacji, że skarżącemu nie zostało doręczone pismo z dnia 5 sierpnia 2011 r. dot. zawiadomienia skarżącego o konieczności uzupełnienia jego wniosku o wydanie warunków zabudowy; 9) powoływanie się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz art. 29 ust. 5 p.b. z 1974 r. w sytuacji, gdy organ sam stwierdził, że "w rozpatrywanej sprawie prawo inwestora (czyli skarżącego) do dysponowania nieruchomością nie jest kwestionowane"; 10) art. 29 ust. 1 pkt 2a p.b. z 1994 r. wprowadzonego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz, 443), który wszedł w życie 28 czerwca 2015 r., poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo, że zaskarżony wyrok został wydany już po wprowadzeniu zmian do prawa budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych za wszystkie instancje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że w dniu 1 grudnia 1988 r. zawarł z przedstawicielem Z. - użytkownikiem wieczystym, umowę dzierżawy na czas nieokreślony nieruchomości położonej w miejscowości T., zapisanej w ewidencji gruntów jako część działek nr [...] i [...], które są własnością Skarbu Państwa. Począwszy od roku 1989 wydzierżawiający wielokrotnie podnosił czynsz dzierżawny pisemną decyzją Dyrektora Z., za każdym razem traktując teren dzierżawny jako działkę rekreacyjno - wypoczynkową, przeznaczoną pod domki letniskowe. Z tego powodu czynsz był kilkakrotnie droższy od czynszu dotyczącego działek rolnych bądź leśnych. Jednocześnie w ciągu kilkunastu lat istnienia dzierżawy tworzone były mapy uzupełniające dla celów dzierżawy gruntów, które potwierdzały granice i powierzchnie dzierżawionych działek, jako działek leżących w strefie zalewowej Gminy S., będących częścią nieruchomości o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Na przełomie maja i czerwca w 1993 r. zgodnie z planem i celem dzierżawy, skarżący postawił na dzierżawionym od Z. terenie domek drewniany na fundamencie nietrwałym, co potwierdza protokół zdawczo - odbiorczym z dnia [...] maja 1995 r. Legalność posadowienia na tych działkach domku letniskowego była wiadoma, zarówno wydzierżawiającemu, jak i Nadleśnictwu B., będącego zarządcą działek sąsiadujących, albowiem tereny te były przeznaczone dla celów turystyczno - rekreacyjnych, co pozwalało na postawienie na nich domków letniskowych. Taki domek postawił B. S., przy czym w momencie postawienia znajdował się on w miejscu ujętym w planach, jako pas zalewowy. Później nastąpiła zmiana linii brzegowej, co spowodowało przejęcie gruntów od Z. przez Lasy Państwowe. Postępowanie wszczęte w 2005 r. przez PINB poprzedziło wniosek odwołującego o legalizację pobudowanego domku letniskowego, którą umożliwiają obecnie obowiązujące przepisy prawne (Prawo budowlane obowiązujące od 1 stycznia 1995 r.). W tym czasie zostały również podjęte czynności mające na celu odtworzenie granic przedmiotowej działki, z których wynika, że działka wraz z budynkiem letniskowym skarżącego znajduje się na dawnej działce nr [...] (obecnie [...]) będącej własnością Skarbu Państwa, a w zarządzie trwałym Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo B.. Skarżący od prawie 20 lat pozostawał w przekonaniu, że Z. jest użytkownikiem wieczystym dzierżawionej działki w granicach przekazanych w umowie dzierżawy, a więc ma pełne prawo nią rozporządzać w granicach użytkowania wieczystego. Z uwagi na bardzo niską przydatność tych terenów do prowadzenia gospodarki leśnej (drzewa występują w pojedynczych sztukach, teren głównie piaszczysto - trawiasty, typowo turystyczny - w okresie letnim plaża), zakwalifikowanie tego obszaru w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego jako terenu leśnego było całkowicie bezpodstawne i nieracjonalne, gdyż był to pas zalewowy. Fakt zupełnego oderwania Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego od istniejących na tych terenach faktycznie warunków rekreacyjno - turystycznych został także potwierdzony przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w piśmie do Nadleśnictwa B. z dnia 9 listopada 2007 r. nr [...], w którym przyznaje, że przedmiotowy grunt zajęty na rekreacyjne cele był oznaczony w ewidencji powszechnej przed rewizją granic jako użytki zielone, przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako obszary turystyki wędrownej i przywodnej. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy U. zakwalifikowane było jako tereny zainwestowane, stanice wodne, obszar turystyki wędrownej i przywodnej, także jako las. Podkreślono, że w niniejszej sprawie zmieniły się w sposób oczywisty okoliczności, albowiem nie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Miasta U., kwalifikujący sporne działki jako tereny leśne. Należy zatem przyjąć, że tereny te są przeznaczone pod turystykę i rekreację, a co za tym idzie należy umożliwić ich posiadaczom zalegalizowanie istniejących domków letniskowych w celu zgodnego z prawem ich użytowania. Skarżący, po uzyskaniu korzystnego wyroku NSA oraz informacji organu o potrzebie podjęcia działań zmierzających do legalizacji budynku letniskowego w terminie złożył wniosek do Burmistrza U. o ustalenie warunków zabudowy, o czym poinformował PINB w U.. Ze wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji korespondencji Burmistrza U. i organu wydającego zaskarżoną decyzję wynika, że głównym powodem wydania obecnych decyzji rozbiórkowych są względy formalne, a mianowicie nie uzupełnienie braków formalnych oraz nie doprecyzowanie przez B. S. wniosku, mimo wezwania przez organ pismem, które zostało zwrócone przez pocztę z adnotacją: "nie podjęto w terminie", o czym skarżący został powiadomiony przez organ pismem z dnia 15 października 2013 r. Skarżący w pismach z dnia 25 października 2013 r. i z dnia 20 stycznia 2014 r. podniósł, że w materiale dowodym brak jest dokumentu, z którego wynika, że zostało mu doręczone przez Burmistrza U. zawiadomienie lub też decyzja o odmowie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku letniskowego T. usytuowanego na działce nr [...]. Przy piśmie z dnia 12 listopada 2012 r., stanowiącym uzupełnienie pisma z dnia 30 października 2012 r., przedłożył odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], uchylającej decyzję Burmistrza U. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku rekreacji indywidualnej oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działce Nr [...], położonej w miejscowości T.. W decyzji tej zostało wyraźnie stwierdzone, że Kolegium przekazuje Burmistrzowi U. jego sprawę do ponownego rozpoznania. W związku z tym skarżący oczekiwał ponownego rozstrzygnięcia jego sprawy, bądź jakiejś korespondencji w ramach postępowania administracyjnego, umożliwiającej mu działania zmierzające do wydania warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu wskazanej wyżej inwestycji. Wydanie powyższej decyzji Kolegium potwierdziło jego argument zawarty w piśmie z dnia 30 października 2012 r., że brak jest podstaw do wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji rozbiórkowej, gdyż do chwili obecnej Burmistrz U. nie wydał decyzji o warunkach zabudowy, bądź innej decyzji, przez co uniemożliwia mu zalegalizowanie wzniesionego na działce Nr [...] w T. budynku letniskowego. W tych okolicznościach brak było podstaw do wydania przez organ nadzoru budowlanego jakiejkolwiek decyzji, gdyż nadal toczyło się postępowanie zmierzające do wydania decyzji przez Burmistrza U. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego, w sytuacji gdy Burmistrz U. uzyskał od skarżącego informację, że nie otrzymał pisma z dnia 5 sierpnia 2011 r. dotyczącego konieczności uzupełnia przez niego wniosku o wydania warunków zabudowy, powinien w trybie reklamacji u doręczyciela reklamować przesyłkę celem ustalenia czy rzeczywiście była próba bezpośredniego doręczenia ww. pisma, kiedy to nastąpiło, a następnie, czy prawidłowo pismo było awizowane. Obowiązek reklamacji przysługuje bowiem nadawcy stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe. W przypadku wątpliwości powinien zaś ponownie przedmiotowe pismo skarżącemu dostarczyć, aby umożliwić mu usunięcie braków formalnych. W ocenie skarżącego nie zostały wykonane wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/2009. Do chwili obecnej postępowanie nie zostało zakończone, gdyż decyzja SKO w K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] została zaskarżona do Sądu. Skarżący upatruje naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przede wszystkim w tym, że organ I instancji przyjął, że istnieje podstawa merytoryczna do wydania zaskarżonej decyzji, pomimo toczącego się nadal postępowania w sprawie warunków zabudowy, o które wystąpił skarżący. Organ błędnie przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia plan zagospodarowania przestrzennego Gminy U. z 1990r. (uchwała Nr [...] Miejsko-Gminnej Rady Narodowej w U. z [...] stycznia 1990 r.), który zakazywał zabudowy na terenie wzniesienia obiektu budowlanego skarżącego. Tymczasem z wyroku NSA wynikało, że winny być uwzględnione warunki istniejące w momencie wydawania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów. Nie można podzielić zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej: ustawa – Prawo budowlane z 1974r., przez przyjęcie, że istniała podstawa do wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżony wyrok jak i zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja wydane zostały po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/09, w którym zawarto pogląd prawny, iż wykładnia funkcjonalna i systemowa przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., prowadzi do zajęcia stanowiska, że nawet w sytuacji, gdy legalizacja samowoli budowlanej sprzed 1995 r. na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej popełnienia nie byłaby możliwa z uwagi na sprzeczność z planem miejscowym ówcześnie obowiązującym, to nie można wykluczyć badania zgodności tej samowoli budowlanej z przepisami aktualnie obowiązującymi i to zarówno wówczas, gdy dla danego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, jak i wówczas, gdy planu takiego nie uchwalono. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zatem warunkiem zastosowania przez organ administracji publicznej przymusowej rozbiórki obiektu, jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek: - po pierwsze, obiekt wybudowano lub budowę rozpoczęto bez wymaganego prawem pozwolenia, - po drugie, obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie nie przewidzianym – w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym - pod zabudowę albo przeznaczonym jest pod zabudowę innego rodzaju. Należy podkreślić, że inną kwestią jest ocena, czy obiekt budowlany wymaga pozwolenia na budowę (tu decyduje prawo budowlane obowiązujące w czasie budowy), a inną kwestia oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" - sformułowany w czasie teraźniejszym - pozwala na postawienie tezy, iż skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974r. oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym sprowadza się do kontroli inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli na danym terenie plan taki obowiązuje. Legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Chodzi więc o zgodność albo z planem miejscowym, albo z "generalnym" porządkiem planistycznym. A zatem, zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to nie tylko zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz również - w sytuacji braku planu - z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Jeśli zatem w dacie orzekania przez organy w sprawie samowoli budowlanej obowiązują przepisy o planowaniu przestrzennym, które w braku planu przewidują możliwość wydawania decyzji o warunkach zabudowy, to możliwość taka istnieje niezależnie od tego, czy zastosowanie w danej sprawie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane czy też przepisy ustawy z dnia 29 października 1974 roku - Prawo budowlane. Możliwość stosowania przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest bowiem uzależniona od obowiązywania w dacie orzekania przez organy przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie postąpiły zgodnie z poglądem prawnym zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/09. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010r. organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego i umożliwił skarżącemu wykazanie - przez złożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji - zgodności zrealizowanego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym. Takiej decyzji skarżący, mimo upływu kilku lat, nie złożył do dnia wydania decyzji przez organ I instancji ([...]maj 2014r. ) i organ II instancji ( [...] wrzesień 2014r. ). Jednocześnie organy nadzoru budowlanego podjęły szereg kolejnych czynności, aby ustalić, czy została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższego budynku, bądź toczy się postępowanie o wydanie takiej decyzji. Organy nadzoru budowlanego na powyższe zapytanie otrzymywały odpowiedź, że nie toczy się postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego budynku. Zaznaczyć należy, iż organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do kontroli działalności organów właściwych do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie mogą wkraczać w kompetencje tych organów. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy nadzoru budowlanego miały podstawy, aby przyjąć, że inwestor nie dysponuje decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo także stwierdził, że skarżący nie uzyskał pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu, zaś na terenie, na którym zrealizowano budynek nie obowiązywały i nie obowiązują regulacje dopuszczające taką zmianę zagospodarowania terenu. Domek letniskowy nie znajdował się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę tego rodzaju - według postanowień obowiązującego wówczas Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w U. z dnia [...] stycznia 1990 r. zrealizowany został na terenie nie przewidzianym w dacie budowy pod zabudowę budynkami letniskowymi - i nie znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę tego rodzaju - na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć należy, iż w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, wskazano, iż przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Jednocześnie jednak zaznaczono, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. O ile bowiem samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, o tyle jednak w razie bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli, podczas gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez lata korzystniejszy dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę ( por. ONSAiWSA 2014/6/89, LEX nr 1404021). W tej sytuacji zasadne było zbadanie przez organy nadzoru budowlanego, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie realizacji przedmiotowego budynku dopuszczał budowę budynku letniskowego na terenie, na którym został wzniesiony. W tym stanie rzeczy chybione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 16 § 2 k.p.a. Podkreślić też należy, iż Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 maja 2015r. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postępowania odwoławczego od decyzji Burmistrza U. z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej ustalenia skarżącemu warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie po ustaleniu, że decyzją z dnia [...] maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza U.. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma przymiot ostateczności. Stosownie bowiem do art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Nieusprawiedliwiony jest zarzut dotyczący naruszenia art.138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organ odwoławczy prawidłowo orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. I tak też postąpił organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Z mocy art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taka sytuacja – jak już wyżej wskazano - nie zachodziła w niniejszej sprawie. Niezrozumiały jest zarzut "powoływania się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz art. 29 ust. 5 p.b. z 1974 r." Sąd pierwszej instancji nie powołał tych przepisów i nie rozważał kwestii nimi objętych. Podnosząc zaś zarzut nieuwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 506/09 w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu p.p.s.a., którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji, w szczególności nie postawiono zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., co oznacza, że do tak wadliwie sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny nie może się odnieść. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z przepisami rozdziału 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) przez nieuwzględnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.) zobowiązujący nadawcę do złożenia reklamacji, która została zaniechana przez Burmistrza U.. Wskazaną wyżej decyzją Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do rozpatrzenia temu organowi. Decyzja Kolegium nie rozstrzygała sprawy merytorycznie, a zatem nie można z niej wywodzić skutków prawnych dotyczących tego, czy teren, na którym zrealizowano przedmiotowy budynek jest czy też nie jest lasem. Kwestie zaś związane z niezłożeniem reklamacji nie dotyczą niniejszego postępowania. Nie może odnieść również zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2a p.b. z 1994 r. wprowadzonego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), który wszedł w życie 28 czerwca 2015 r., poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo, że zaskarżony wyrok został wydany już po wprowadzeniu zmian do prawa budowlanego. Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2015 r., poz. 443) w art. 29 ust. 1 w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm. ) po pkt 2 dodano pkt 2a) w brzmieniu: wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. A zatem, ustawa, na którą powołuje się skarżący zmieniła ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, która w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Powyższa ustawa zmieniająca nie dotyczy ustawy z dnia 29 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), a tym samym nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.