I FSK 2092/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3817/14 w sprawie ze skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.) z dnia 8 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o. o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3817/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. (zwanej dalej: "Spółką" lub "stroną skarżącą") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 8 października 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 2. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. decyzją z 28 stycznia 2014 r. określił Spółce podatek od towarów i usług do zapłaty za poszczególne okresy od marca do grudnia 2010 r. Powyższą decyzję skierowano na adres rejestracyjny Spółki (zgłoszony do rejestru handlowego) i wobec adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru: "przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat pod wskazanym adresem jest nieznany", uznano za doręczoną z dniem 31 stycznia 2014 r. Skarżąca wnioskiem z 25 sierpnia 2014 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, powołując się na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 145 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, ze zm., dalej zwana "O.p.") przez niedoręczenie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i związany z tym brak wiedzy o jej wydaniu. Dodatkowo wskazała, że o istnieniu decyzji dowiedziała się 18 sierpnia 2014 r., z doręczonego postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu Spółki. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z 8 października 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stwierdzając nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę wskutek złożonej przez Spółkę skargi od powyższego postanowienia podzielił stanowisko organu odwoławczego, że Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, bowiem prawidłowo doręczono decyzję na adres wskazany w rejestrze handlowym. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że pełnomocnik Spółki działał jedynie na etapie kontroli podatkowej, a w postępowaniu podatkowym już nie. WSA w Warszawie stwierdził, że organ nie miał obowiązku wzywania Prezesa Zarządu skarżącej Spółki telefonicznie czy pisemnie do stawienia się celem doręczenia mu decyzji. Wprawdzie w postępowaniu podatkowym w odniesieniu do doręczeń pism osobom prawnym, z mocy art. 151 O.p., stosuje się także przepis art. 148 § 2 pkt 1 O.p., nie zmienia to jednak faktu, że zasadą jest doręczanie pism osobom prawnym w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Organ miał więc prawo dokonać doręczenia na adres siedziby wskazany w rejestrze, tym bardziej, że doręczając Prezesowi Zarządu strony skarżącej postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu z widniejącym na tym postanowieniu adresem siedziby Spółki, Prezes Zarządu Skarżącej nie skorygował tego rzekomego błędu. W ocenie Sądu skoro Prezes Zarządu skarżącej często bywał w siedzibie organu podatkowego, to mógł i powinien on dostrzec ów adres, który widniał na doręczanych mu pismach procesowych i w celu uniknięcia doręczeń na ten adres, skorygować go w KRS lub ustanowić pełnomocnika. Nieuczynienie tego sprawia, że organowi nie można przypisać działania z naruszeniem przepisów o doręczeniach. 5. Skarżąca Spółka we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd skargi Spółki w sytuacji, gdy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zostało wydane z naruszeniem art. 162 § 1 w związku z art. 121 § 1 i 2 oraz art. 123 O.p., uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, polegające na niezasadnej odmowie przywrócenia terminu w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy, w sytuacji kiedy naruszenie terminu do wniesienia odwołania przez stronę zostało wywołane działaniem organu I instancji bezpośrednio godzącym w zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz w zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i w konsekwencji, o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ponadto zwrócono się o zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów sądowych za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych. 6. Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Spółki na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych podnosząc, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 7.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Poza bowiem przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują, rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zgłoszonych w niej zarzutów. Jak wynika ze skargi kasacynej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 162 § 1 w związku z art. 121 § 1 i 2 oraz art. 123 O.p. zdaniem autora skargi kasacyjnej nastąpiło ze względu na niezasadne odmówienie stronie skarżącej przywrócenia terminu, gdyż opóżnienie wniesienia odwołania zostało wywołane działaniem organu I instancji godzącym w zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz w zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca uważa, że prawidłowe zastowanie zasad pogłębiania zaufania oraz zasad zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu wręcz obligowało organ, w tym szczególnym stanie faktycznym, do podjęcia działań mających na celu poiformowanie jedynego przedstawiciela Spółki o zaistniałej sytuacji. Według Skarżącej jej przedstawiciel gotów był stawić się na każde wezwanie organu i odebrać wszelkie pisma skierowane do Skarżącej w sidzibie organu na podstawie art. 148 § 2 O.p. Nie unikał bowiem kontaktów z organem. Mimo to decyzja została skierowana na adres, pod którym Spółka nie działała, a organ miał o tym wiedzę, gdyż przeprowadził szczegółowe dochodzenie w tym przedmiocie. 7.2. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że w art. 151 O.p. jako zasadę podstawową przyjęto doręczanie pism osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowści prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W przepisu tym wskazano, że art. 148 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Podstawowym więc sposobem doręczania pism podmiotom wymienionym w art. 151 O.p. jest doręczanie ich w siedzibie tego podmiotu lub w miejscu prowadzenia działalności osobie upoważnionej do odbioru korespodencji kierowanej do tych podmiotów. Odesłanie w art. 151 O.p. do odpowiedniego stosowania art. 148 § 2 pkt 1 O.p. ustanawia wyjątek od zasady dotyczącej miejsca dokonywania doręczenia. Z tego ostatniego przepisu wynika, że organ ma możliwość, a nie obowiązek doręczania pism podmiotom wymienionym w art. 151 O.p. w siedzibie organu podatkowego, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism. Doręczanie pism w siedzibie organu podatkowego uzależnione jest więc od tego, czy osoba, której dane pismo organ ma zamiar doręczyć znajduje się akurat w siedzibie organu. W skardze kasacyjnej jej autor nie podnosi tego, że w dniu, kiedy organ miał zamiar wysłać Spółce decyzję, jej przedstawiciel był w siedzibie organu, twierdzi jedynie, że przedstawiciel Spółki często bywał w siedzibie organu podatkowego. To, że przedstawciciel Spółki często bywał w siedzibie organu nie oznacza, że organ powinien oczekiwać z doręczeniem decyzji do momentu kiedy zjawi się przedstawiciel podatnika. 7.3. Co istotne zgodnie z treścią art. 146 § 1 O.p. strony w tym organy osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej od wszczęcia postępowania podatkowego mają obowiązek zawiadamiania organu podatkowego o zmianie adresu swojej siedziby czy też adresu miejsca prowadzenia działalności. W przypadku zaniedbania tego obowiązku nie mogą skutecznie powoływać się na wadliwość doręczania pism na dawny adres siedziby lub miejsca prowadzenia działalności. W sprawie tej przedstawiciel Spółki odebrał osobiście postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego. Zawarte było w nim pouczenie o obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu. Mimo tego pouczenia przedstawiciel Spółki nie wskazał ani aktualnego adresu siedziby Spółki, ani też adresu do doręczeń. Spółka sama naruszając przepisy postępowania nie może więc skutecznie stawiać organom zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania, tym bardziej, że organ jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej miał podstawy do zastosowania trybu doręczenia decyzji określonego w art. 151 a O.p. Uprzednio bowiem stwierdził, że nie można ustalić ani faktycznej siedziby ani miejsca działalności Spółki. Wbrew więc temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej słusznie przyjęto w tej sprawie, że Spółka nie uprawdobodobniła braku winy w opóźnieniu terminowi do wniesienia odwołania. 7.4. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej skargę tę jako niezasadną należało stosownie do art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.