II SA/Rz 23/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi P. D. jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] (zwana dalej OKS) z [...] listopada 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania P. D. stypendium Rektora. Organ wydał zaskarżony akt w oparciu o następujące okoliczności: w dniu 7 października 2014 r. P. D. student na wydziale informatyki Uniwersytetu (dalej U.) zwrócił się do Rektora U. z wnioskiem o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015. OKS decyzją z [...] października 2014 r. nr [...], postanowiła odmówić przyznania P. D. stypendium dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie listy rankingowej, po uwzględnieniu wymogów określonych ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i Regulaminem przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów U. z 1 października 2014 r. – P. D. uzyskał łączną liczbę punktów 41,7 i na liście rankingowej zajął pozycja nr 45. W ocenie organu powyższe wyniki nie uprawniają do przyznania stypendium Rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył P. D. podnosząc, że do wniosku o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów zapomniał dołączyć wniosek przedstawiający jego osiągnięcia sportowe. W załączeniu przedłożył ww. wniosek wraz dyplom za zajęcie I miejsca w Akademickich Mistrzostwach Województwa w Pływaniu Mężczyzn. OKS decyzją z [...] listopada 2014 r., po rozpatrzeniu opisanego wniosku postanowiła utrzymać w mocy swe poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że przychylono się do wniosku studenta o uwzględnieniu dodatkowych osiągnięć wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (a nie wykazanych we wniosku złożonym 7 października 2014 r.) i przyznanie dodatkowych punktów. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku określono, że łączna liczba przyznanych punktów za średnią ocen oraz przedstawione osiągnięcia wynosi 56,7. Organ odwoławczy stwierdził, że mimo spełnienia kryterium do przyznania stypendium Rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015, brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż środki z dotacji przeznaczone na stypendium Rektora dla najlepszych stypendiów dla 9 % liczby studentów kierunku Informatyki zostały rozdysponowane. W skardze z 6 grudnia 2014 r. P. D. wniósł o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) § 8 ust. 1 Regulaminu przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów U. z 1 października 2014 r., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Rektora U. z 19 maja 2014 r. nr [...] przez jego niezastosowanie, 2) § 8 ust. 19 lit a Regulaminu przez jego niezastosowanie, 3) art. 7 Konstytucji RP, ewentualnie 4) § 8 ust. 18 Regulaminu przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podał, że Komisja utworzyła "Listę rankingową wniosków o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2014/21015 kierunku informatyka". Podął, że znalazł się on na liście pod lp 45 nr albumu [...] z ilością 41,7 punktów. Stypendia zostały przyznane 37 studentom. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja przyznała skarżącemu dodatkową ilość 15 punktów co dało w sumie 56,7 punktów łącznie. W związku z tym P. D. jest w dziesiątce najlepszych studentów na kierunku informatyka. Skarżący zwrócił uwagę, że Komisja ma prawo w uzasadnionych przypadkach zwiększyć limit przyznanych świadczeń do 10 % liczby studentów. Z powyższego wynika, że budżet Rektora na stypendia dla najlepszych studentów przewiduje rezerwę, z której Komisja w tym przypadku nie chciała skorzystać. Nadto skarżący zarzucił, że Komisja nie uzasadniła swojej decyzji w sposób wystarczający, w szczególności organ pominął w jaki sposób został ustalony 9 % limit studentów, ilu studentów zakwalifikowało się do przyznania stypendium oraz wskazanie, którą pozycję w tej grupie studentów zajął skarżący. W jego ocenie zaskarżona decyzja jest krzywdząca, gdyż uzasadnienie odmowy przyznania stypendium jest niewystarczające i nie umożliwia dokonania weryfikacji czy prawidłowo została ustalona lista studentów, których objęto pomocą dla najlepszych studentów. OKS w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie – nie podzielając zarzutów i wniosków skargi. Podniosła, że skarga jest w całości niezasadna. Zwrócił uwagę, że nie może zmienić decyzji studentom, którzy otrzymali na pierwszym posiedzeniu Komisji stypendium Rektora dla najlepszych studentów i odmówić jego przyznania - ze względu na konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Taka sytuacja nie może mieć miejsca nawet w przypadku, gdy inny student, który pierwotnie nie otrzymał świadczenia z powodu zbyt małej liczby punktów i nie zakwalifikował się do grupy 9 % najlepszych studentów danego kierunku, po ponownym przeliczeniu punktów w trybie odwoławczym otrzymał większą liczbę punktów. Komisja wyjaśniła, że nie może uznawać za uzasadnione do przekroczenia liczby 9 % studentów danego kierunku przypadki, gdy studenci składają wnioski o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów po terminie porządkowym lub też dołączają dodatkowe dokumenty dopiero do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mając świadomość rozdysponowania środków na pierwszym posiedzeniu komisji. Uwzględnienie takiej praktyki przez OKS przyczyniłaby się do nierównego i niesprawiedliwego traktowania studentów, którzy dopełnili całokształtu formalności w terminie porządkowym określonym w Regulaminie pomocy materialnej, a nie otrzymali stypendium z powodu nie zaliczenia ich do grupy 9 % studentów danego kierunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem formalnym. Decyzję tą Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] października 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2014 r. Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu miała inny znak niż powołany w kontrolowanej decyzji, tj. [...]. Czy była to kwestia wyłącznie omyłki w numerze decyzji czy też nie organ wyjaśni przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie może być wątpliwości co do jakiej decyzji organ orzekł rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Istotny jest w niniejszej sprawie przepis art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym od decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z ust. 4, przepis ust. 1 stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3 ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99, opubl. W OTK nr 7, poz. 258). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym, odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1304/11, Lex nr 1069584). Opisane wyżej wątpliwości co do tego jaką decyzję utrzymano w mocy kontrolowaną decyzją są uzasadnione i świadczą o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 127 § 3, art. 140 i art. 138 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nadto zauważa, że członek odwoławczej komisji stypendialnej na uczelni wyłączony z mocy prawa od udziału w postępowaniu, w którym brał udział w wydawaniu decyzji jako członek wydziałowej komisji stypendialnej na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. II SA/Ol 196/08, LEX nr 446105). Ustawa nie reguluje w sposób szczegółowy trybu pracy komisji stypendialnej, w art. 177 ust. 4 stanowi jedynie, iż decyzje komisji są podpisywane przez przewodniczącego lub działającego z jego upoważnienia wiceprzewodniczącego. Komisja stypendialna jest organem kolegialnym; wskazane byłoby zatem ustalenie trybu pracy komisji w formie regulaminu. Wskazane byłoby także, aby prace komisji jako organu kolegialnego były protokołowane. W niniejszej sprawie decyzję z [...] października 2014 r. wydała na posiedzeniu z tego samego dnia Odwoławcza Komisja Stypendialna w składzie: Przewodniczący S. S. oraz członkowie: N. C., R. K., K. K., J. R., M. S., E. N., E. M., J. M. i R. G. Obecna na posiedzeniu Komisji była także A. M. Decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. podpisała wiceprzewodnicząca A. M. na posiedzeniu Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu z tego samego dnia. Jak wynika z akt sprawy, listy obecności na posiedzeniu Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. A. M. była nieobecna w tym dniu, nie brała udziału w posiedzeniu Komisji. Obradom Komisji przewodniczył za to w dniu 13 listopada 2014 r. jej Przewodniczący S. S., który orzekał w I instancji. Ma to się nijak do podziału Komisji na I i II instancję, co wynika z protokołu nr [...] (str. 2). Powyższe uwagi przesądzają o istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do składu Komisji, która orzekała w kontrolowanej sprawie i jego prawidłowości co świadczy o naruszeniu przepisów procesowych, w szczególności art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że organ w uzasadnieniu decyzji II instancji nie zawarł koniecznych rozważań co do możliwości przyznania świadczenia skarżącemu jako mieszczącemu się w grupie 10% najlepszych studentów danego kierunku (§ 8 pkt 19 Regulaminu przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu z dnia 1 października 2014 r.). Decyzje takie – na podstawie § 8 pkt 19 Regulaminu Komisja podejmowała na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2014 r. przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów (pkt a strona 2 protokołu posiedzenia Komisji z dnia 13 listopada 2014 r.).W kwestii posiadania bądź nie posiadania środków na stypendia dla najlepszych studentów Komisja odniesie się do informacji zawartej w protokole posiedzenia z dnia 13 listopada 2014 r., z którego wynika, iż na tą datę kwota dotacji z budżetu przeznaczona ściśle na stypendia Rektora dla najlepszych studentów wynosi 1 201 278,46 zł, a Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu na rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nowych wniosków stwierdziła, że na dzień 13 listopada 2014 r. stypendium to otrzymuje 1530 studentów na łączną kwotę 1 059 900,00 zł Powyższe uwagi przesądzają o wątpliwym i niepełnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy z naruszeniem przywołanych wcześniej przepisów w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy. Na tym etapie przedwczesne byłoby odnoszenie się przez Sąd do zarzutów materialnoprawnych skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.