II SA/Rz 1450/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi MW jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [.] (dalej: "WINGiK w [.]") z dnia [.] września 2014 r. nr [.] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Decyzję tę wydano w następującym stanie sprawy: W 2012 r. Starosta Powiatu [.] przeprowadził postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [.], gm. [.]. Informację o tym, że projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków ogłoszono [.] marca 2013 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [.] pod poz. [.]. Podaniem z dnia 25 marca 2013 r. MW zgłosiła Staroście Powiatu [.] zarzuty do ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków danych w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ewid. 1420 stanowiącej jej własność a nr 1423/1 stanowiącej własność SG i nr 1423/2 stanowiącej własność PK. W toku postępowania Starosta dwukrotnie odrzekał o odrzuceniu zarzutów, a to decyzjami z dnia [.] maja 2013 r. i z dnia [.] grudnia 2014 r., które były uchylane decyzjami WINGiK w [.] odpowiednio z dnia [.] lipca 2013 r. i z dnia [.] stycznia 2014 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [.] maja 2014 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] po raz kolejny orzekł o odrzuceniu zgłoszonych przez MW zarzutów. Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynika, że działki objęte postępowaniem mają uregulowany stan prawny, a wnioskodawczyni kwestionuje przebieg wspólnej pomiędzy nimi granicy. Działki nr ewid. nr 1423/1 i 1423/2 powstały z podziału działki nr 1423. W zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków przebieg kwestionowanych granic pomiędzy działką nr 1420 a działkami nr 1423/1 i 1423/2 wykazano na podstawie danych zgromadzonych w zasobie. W związku z uwagami zgłoszonymi przez MW wykonawcy prac modernizacyjnych w dniu [.] grudnia 2012 r. podjęli na gruncie czynności zmierzające do ponownego ustalenia przebiegu odcinka spornej granicy. Z uwagi jednak na to, że strony nie doszły do porozumienia, na mapie numerycznej pozostawiono granicę zgodnie z danymi zawartymi w operacie technicznym nr 3/6/3/94 sporządzonym podczas podziału z adnotacją "granica sporna". Po zgłoszeniu zarzutów do operatu wyznaczono rozprawę na gruncie podczas której ustalono, że działki nr 1420 i 1423/2 użytkowane są jako działki rolne. Działka nr 1423/1 w całości ogrodzona zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, a jej zasięg wyznaczają betonowe znaki graniczne i rurka metalowa usytuowane za ogrodzeniem w odległości 1 m. Na całej długości za ogrodzeniem od strony zachodniej przebiega pas gruntu porośnięty trawą o szerokości około 3 m użytkowany jako droga dojazdowa do przyległych pól i w chwili obecnej trwa spór o przynależność części tego pasa o szerokości około 1,0 - 1,5 m (na zachód od punktów 1 i 3 - wykazanych na szkicu z dnia 30 października 2013 r.). Obecne na rozprawie strony i ich pełnomocnicy nie były zgodne co do przebiegu granicy. Istnieje pomiędzy nimi spór co do zasięgu praw własności pasa gruntu wykorzystywanego jako dojazd do części rolnej nieruchomości pomiędzy właścicielem działki nr 1420 MW i nr 1423/2 PK. Ponadto pełnomocnicy MW i PK odmiennie wskazywali stan faktycznego użytkowania na gruncie tych nieruchomości. W odwołaniu od ww. decyzji MW zarzuciła jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ – w jej ocenie, w dalszym ciągu Starosta nie uwzględnił wskazań organu odwoławczego, co do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nie uwzględniono m.in. przebiegu granicy ustalonego w 1993 r. podczas podziału działki nr 1423 i treści sporządzonego wówczas protokołu granicznego, na którym miano bezprawnie już bez udziału stron zamieścić zapis o niezgodności przebiegu granicy na odcinku od pkt 1a do pkt 2a, i którego to dopiski nie wyjaśniono. Odwołująca nie zgadza się z organem, jakoby istniał spór graniczny, który miał zostać wywołany jedynie przez działalność służb geodezyjnych. Opisaną na wstępie decyzją WINGiK w [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków wykorzystano dokumentację zgromadzoną w ewidencji i nie zmieniono przebiegu granicy działek nr 1420, 1423/1 i 1423/2. W zasobie bazowym WODGiK w [.] znajduje się oryginał protokołu granicznego z 1993 r., który został uwzględniony w toku postępowania, a jego kopia sporządzona dla byłego Urzędu Rejonowego w [...] nie posiada cech dokumentu. Nie mogły odnieść natomiast zamierzonego skutku podnoszone przez odwołującą się zarzuty sfałszowania tego dokumentu, ponieważ nie poparto tego żadnym dowodem. Niemniej, z protokołu sporządzonego w 2013 r. jednoznacznie wynika, że pomiędzy właścicielami rzeczonych nieruchomości istnieje spór graniczny, którego nie można rozstrzygnąć w niniejszym postępowaniu, ponieważ do ewidencji gruntów i budynków wprowadza się jedynie udokumentowane zmiany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MW zarzuciła niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym rozbieżności w dokumentacji pochodzącej z 1993 r. dotyczącej podziału działki nr 1423 w zakresie różnego opisu przebiegu granicy z działką nr 1420. Ustalony wówczas przebieg granicy działek, który odzwierciedlał również stan istniejący od co najmniej 50 lat, został zakwestionowany dopiero w 2012 r. podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków przez opracowujących operat geodetów. Wówczas to wyłączono z jej działki nr 1420 pas o szerokości około 2 m i długości około 135 m i włączono do działki nr 1423/2 powstałej z podziału działki nr 1423. Na protokole granicznym z 1993 r. znajdującym się w zasobach wojewódzkiego ośrodka geodezyjnego w [.] zamieszczono natomiast bezprawnie dopisek o rzekomej niezgodności przebiegu granicy na określonym odcinku, podczas gdy na tym samym protokole granicznym znajdującym się w zasobach byłego Urzędu Rejonowego w [.] adnotacji takiej nie ma; rozbieżności w zakresie dodatkowego dopisku nie wyjaśniono. Nie jest w jej ocenie rozwiązaniem spornego przebiegu granicy przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ nie stać jej na pokrycie kosztów z nim związanych. Ponadto problem ten spowodowany został działalnością służb geodezyjnych. Na tej podstawie domaga się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę WINGiK w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Mając na względzie wyżej powołane przepisy, które wyznaczają granice kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że z przepisów art. 20, 22, i 24 prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne - nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) zwane dalej Rozporządzeniem z 2001 r. Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Z przepisów tych wynika, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie wymiany danych ewidencyjnych należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, tj. do starosty, bądź do podmiotów posiadających - zgodnie z regułą zawartą w art. 28 k.p.a. interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [.] z dnia [.] września 2014 r. Nr [.], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [.] z dnia [.] maja 2014 r. Nr [.] w sprawie odrzucenia zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo - kartograficznym obrębu [.], gm. [.], dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką nr 1420 a działkami nr 1423/1 i 1423/2. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 24 a ustawy Sąd stwierdził, że zarzuty do operatu opisowo - kartograficznego zostały zgłoszone z zachowaniem warunków formalnych określonych w tym przepisie. Z treści pisma MW z dnia 25 marca 2013 r. wynika, że skarżąca zgłosiła zarzuty do ujawnionych w tym operacie danych geodezyjno-kartograficznych w odniesieniu do przebiegu granicy pomiędzy jej działką nr 1420, a działkami nr 1423/1 stanowiącej własność SG i działką nr 1423/2 stanowiącej własność PK. Zaznaczyła, że w swoich pismach nie żądała ustalenia granic w trybie przepisów o rozgraniczeniu gruntów tylko ich przyjęcia wg dotychczasowego spokojnego stanu na gruncie. Działka nr 1420 była własnością jej matki, a w wyniku darowizny w 2005 r. stała się właścicielką tej działki. Granica pomiędzy jej działką nr 1420 i działkami 1423/1 i 1423/2 przebiegała zawsze w linii prostej bez załamań i uskoków. Taką też granicę pokazują mapy ewidencyjne i zasadnicze z lat 70-tych ubiegłego wieku. Zaznaczyła, że podział działki nr 1423 w obecności jej matki HB odbył się w 1993 r., co zostało spisane w protokole granicznym włączonym do zasobu w dniu 13 kwietnia 1994 r. pod. nr 3/6/3/94. Geodeta dokonał stabilizacji granicy wydzielonej działki 1423/1 i 1423/2, a granicznik oznaczony nr 1 w szkicu polowym istnieje do dzisiaj w terenie. Zaznaczyła, że już po podpisaniu protokołu granicznego została uczyniona w nim adnotacja; "Niezgodność w pkt 1A do pkt 2A w kierunku północ - południe (aktualny stan użytkowania na gruncie)". Organ I instancji przedstawiając motywy rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dokonano starannej analizy dokumentów i materiałów zgromadzonych w tut. zasobie. Odszukano operat pomiarowy - część ewidencyjną wykonaną w 1974 r. podczas pomiaru sytuacyjnego. Pracownicy firmy dokonującej modernizację dokonali analizy danych zawartych w operacie technicznym z podziału działki nr 1423 (dokumentacja dla WODGiK Urząd Rejonowy w [.]) oraz terenowego sprawdzenia położonych znaków granicznych opisanych w operacie 3/6/3/94. W piśmie z dnia 26 września 2013 r. stwierdzili, że w pracach modernizacyjnych granica pomiędzy działkami nr 1420 i 1423/2 nie była przedmiotem ustalenia na gruncie i do mapy numerycznej została przyjęta na podstawie operatu 3/6/3/94. W operacie znajdują się współrzędne punktów granicznych 1-5 wykazanych na szkicu z dnia 23.09.1993 r. (w układzie 1965). Sporne punkty 1a i 2a uwidocznione zostały na szkicu przebiegu granicy w treści protokołu oraz szkicu polowym. W dokumentach brak jest jednak miar czołowych do pkt 1a i 2a (szkic z 23.09.1993 r.). Podczas prac modernizacyjnych ich współrzędne zostały zdygitalizowane z rastra mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2000. Podczas modernizacji nie zmieniano konfiguracji działek nr 1420 i 1423/2. Przedstawiona na mapie numerycznej konfiguracja działek jest zgodna ze wszystkimi dokumentami kartograficznymi z operatu 3/6/3/94 oraz z analogową mapą ewidencyjną skali 1 : 2000. Ponadto w dniu 3 stycznia 2013 r. sprawdzono w terenie położenia znaków graficznych opisanych w operacie 3/6/3/94. W pkt 1 i 5 (szkic przebiegu granicy z 23.09.1993 r.) odnaleziono kamienie graniczne, natomiast w pkt 2 (szkic przebiegu granicy z 23.09.1993 r. odnaleziono rurkę metalową. Z przeprowadzonego pomiaru kontrolnego znaków granicznych sporządzono zestawienie współrzędnych punktów granicznych, stwierdzając niewielkie różnice w stosunku do współrzędnych z operatu 3/6/3/94 tj od 0,02 m do 0,22 m (obecnie nr pkt 1615,1616,1617) co dowodzi o braku zaistnienia błędu w ich wykazywaniu w części kartograficznej zasobu. W operacie technicznym brak jest informacji o stabilizacji i pomiarze punktów 1a i 2a wykazywanych na szkicu przebiegu granicy. Organ stwierdził, że sposób w jaki został wykazany przebieg granicy po modernizacji (na odcinku działek nr 1420 i 1423/3 gdzie jest brak pomiaru) jest zgodny z § 82 ust. 1 Rozporządzeniem z 2001 r. W decyzji z dnia [.] stycznia 2014 r. Nr [.][.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [.] stwierdził, że operat podziału działki nr 1423 położonej w [.] na działki nr 1423/1 i 1423/2 składa się z dokumentacji dla WODGiK w [.] i dokumentacji dla Urzędu Rejonowego w [.]. W protokole granicznym z podziału działki nr 1423 znajdującym się w obydwu tych dokumentach, na szkicu przebiegu granicy (str. 76 i 100) wykazano różny przebieg granicy pomiędzy działką nr 1420 a działką nr 1423/1 (szczegółowy opis na str. 12 decyzji). Ponadto już na tym etapie postępowania wiadomym było organowi, że podczas modernizacji współrzędne spornych pkt 1a i 2a (usytuowanych na granicy pomiędzy działkami nr 1420 i 1423 po podziale na 1423/2) zdygitalizowano z rastra mapy ewidencyjnej 1: 2000 oraz brak jakichkolwiek informacji o stabilizacji pkt 1a i 2a. Organ II instancji uznał, że zachodzi pytanie, który protokół odzwierciedla stan faktyczny na gruncie i kwestia ta nie została wyjaśniona. W aktualnie zaskarżonej decyzji organ II instancji zaakceptował stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji Starosty [.] z dnia [.] maja 2014 r. Nr [.], które jest zbieżne ze stanowiskiem tego organu wynikającym z decyzji Starosty [.] z dnia [.] grudnia 2013 r., która została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, decyzją organu II instancji z dnia [.] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się na wykonanie prac modernizacyjnych w zgodzie z § 82 Rozporządzenia z 2001 r. Zgodnie z tym przepisem przy przeprowadzaniu modernizacji ewidencji, której jednym z celów jest konwersja mapy ewidencyjnej prowadzonej w postaci nieelektronicznej do postaci elektronicznej, w przypadku braku możliwości określenia położenia punktów granicznych w sposób, o którym mowa w § 61 ust. 1, numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy wyznaczone zostanie na podstawie istniejących materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z błędami średnimi nieprzekraczającymi: 1) 3,0 m - w przypadku gdy punkty graniczne należą do działek ewidencyjnych obejmujących grunty położone na obszarach wiejskich poza zwartą zabudową; 2) 0,60 m - w przypadku gdy punkty graniczne należą do działek ewidencyjnych położonych na obszarach miast oraz obejmujących grunty zwartej zabudowy na obszarach wiejskich (ust. 1). W uzasadnionych technicznie przypadkach, na wniosek właściwego wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, Główny Geodeta Kraju może wyrazić zgodę na zwiększenie wartości błędu średniego, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2). Dane, określające położenie punktów granicznych z błędem średnim większym niż 0,30 m względem osnowy geodezyjnej 1 klasy, które użyte zostały do numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych, zastępuje się, zgodnie z zasadami określonymi w § 45-47 lub w procesie modernizacji ewidencji, dostępnymi dla organu danymi dokładniejszymi, nawet jeżeli te nowe dokładniejsze dane nadal określają położenie punktów granicznych z błędem średnim większym niż 0,30 m, a brak jest możliwości określenia położenia tych punktów granicznych z błędem średnim nieprzekraczającym 0,30 m (ust. 3). Mając na względzie ust. 1 § 82 Rozporządzenia z 2001 r. Sąd doszedł do przekonania, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji, ani organu II instancji nie wynika na podstawie, jakich istniejących materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostały określone punkty graniczne. Zaznaczyć należy, że organ II instancji cały czas w kolejnych kasacyjnych decyzjach wskazywał na wady dokumentacji przyjętej z podziału działki 1423, który został włączony do zasobu ewidencji gruntów w dniu 13 kwietnia 1994 r. pod nr 3/6/3/94. W ocenie Sądu, kwestia położenia punktów granicznych wymaga dalszego wyjaśnienia z uwzględnieniem punktów granicznych działki nr 1423 sprzed podziału. Dokonanie nałożenia punktów granicznych sprzed podziału działki 1423 na punkty graniczne wskazane w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów, sporządzenie synchronizacji map, doprowadzi do jednoznacznego ustalania stanu faktycznego sprawy i w tym zakresie pozwoli na ocenę legalności podjętego przez organy ewidencyjne rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy i różna ocena tego samego materiału dowodowego przez organ II instancji prowadzi do naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. czyli zasady wyjaśniania zasadności przesłanek działania organów administracji publicznej. Strona skarżąca istotnie może mieć wątpliwości co do treści podjętego rozstrzygnięcia z wyżej opisanych względów. Sąd w szczególności wskazuje na treść § 39 Rozporządzenia z 2001 r., który reguluje sposób ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych. Treść § 39 nie stoi w kolizji z treścią § 82 Rozporządzenia z 2001 r. Wyczerpanie czynności określonych w § 39 daje podstawę do zastosowania regulacji z § 82 Rozporządzenia z 2001 r. Dlatego też szczególną rolę z uwagi na znaczny upływ czasu w wyznaczaniu znaków granicznych działek ewidencyjnych należy przyznać zasadzie wynikającej z art. 11 k.p.a. i sporządzeniu synchronizacji danych ewidencyjnych dla precyzyjnego pokazania ustalonego stanu faktycznego sprawy. Takie działanie organu pozwoli jednocześnie na wykazanie, że podjęte prace modernizacyjne nie prowadzą do kreowania sporów granicznych, ale wskazują stan prawny nieruchomości na podstawie danych ewidencyjnych. Z tych przyczyn Sąd uznał, że organy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Opisane naruszenia wypełniają dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co uzasadnia uwzględnienie skargi. Za wystarczające Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ II instancji uwzględni wskazania Sądu wynikające z uzasadnienia wyroku. Pomimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, bowiem ani w skardze, ani obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej nie zgłosił stosownego wniosku. Roszczenie o zwrot wygasło po zamknięciu rozprawy zgodnie z art. 210 p.p.s.a. Pouczenie o terminie złożenia wniosku o zwrot kosztów było zawarte w zawiadomieniu o terminie rozprawy (karta akt sądowych 21).