II SA/Wa 1643/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Danuta Kania Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji po rozpatrzeniu wniosku L. P. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za niewykorzystany przez wymienionego, czas wolny od służby odmówił przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby ponad wymiar 567 godzin i 15 minut. L. P. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł o dokonanie sprawdzenia pozycji zawartych w notatce z dnia [...] lutego 2012 r. oraz "potwierdzenie adnotacji przełożonego do realizacji", przeprowadzenie kontroli w aktach sprawy [...], krypt. [...], sygn. akt [...], z uwagi na uzasadnione podejrzenie usuwania dokumentów, przeprowadzenie kontroli raportów w aktach wskazanej sprawy, sprawdzenie Karty ewidencji czasu służby policjanta z tytułu pełnienia służby z realizacją zadań bezpośrednio związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa podczas [...] w okresie [...]-[...].06.2012 oraz sprawdzenie raportów. Podkreślił, iż podtrzymuje swoje roszczenie dotyczące wypłaty ekwiwalentu z tytułu wyliczonych godzin nadliczbowych w ilości 416 godzin, a także wskazał, iż od momentu rozpoczęcia analizy godzin nadliczbowych cały czas stara się w sposób ugodowy dojść do ustalenia ich liczby. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. W myśl ust. 2 cytowanego artykułu zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 3 powołanego aktu prawnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Rozkład czasu służby funkcjonariuszy Policji i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym 40 godzin tygodniowo został określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471). Zgodnie z § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w szczególności ze względu na konieczność: 1) wykonywania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno -rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane; 2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymywanie pełnienia służby w sposób ciągły; 3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki. Natomiast na podstawie § 8 ust. 2 tego rozporządzenia, przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę, a o wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Stosownie zaś do § 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Natomiast § 9 ust. 5 tego aktu prawnego stanowi, że czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić. Ponadto zgodnie z § 9 ust. 6 cytowanego rozporządzenia przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. Warunkiem koniecznym do tego, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Jednocześnie czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać odpowiednio udokumentowany w ewidencji czasu służby. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. L. P. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2012 r., ze stanowiska [...] Wydziału [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. W aktach osobowych L. P. (karta nr 141) znajduje się kopia zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2012 r. dotycząca należności związanych ze zwolnieniem wymienionego ze służby w Policji, zgodnie z którym L. P. na dzień [...] grudnia 2012 r. nie posiadał wypracowanych i nierozliczonych godzin nadliczbowych. Organ wskazał, że na dzień zwolnienia ze służby w Policji tj. [...] grudnia 2012 r. L. P. posiadał 567 godzin i 15 minut godzin nadliczbowych. Powyższe, zgodnie z treścią pisma z dnia [...] czerwca 2013 r. ustalono na podstawie analizy listy obecności oraz ewidencji czasu służby ponadnormatywnych godzin z ewidencją nadgodzin - zarejestrowanej w sekretariacie Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ KGP w Rejestrze Dzienników Jawnych [...] poz. [...]. W treści pisma z dnia [...] czerwca 2013 r. odniesiono się do ewidencji czasu służby za okres od dnia od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. w stosunku do policjantów, którzy realizowali zadania bezpośrednio związane z zapewnieniem bezpieczeństwa podczas [...]. Stwierdzono, iż funkcjonariusze Zarządu w [...] pełnili w powyższym okresie służbę w ośmiogodzinnym systemie, w wymiarze nieprzekraczającym 40 godzin tygodniowo. Wyjaśniono, że z analizy karty ewidencji czasu służby policjanta realizującego zadania bezpośrednio związane z zapewnieniem bezpieczeństwa podczas [...] dotyczącej L. P. wynika, iż wymieniony w powyższym okresie pełnił 12 służb w ośmiogodzinnym systemie nie wypracowując nadgodzin. Organ wskazał, że L. P. twierdzi, iż prawidłowa liczba godzin nadliczbowych dotyczących niewykorzystanego czasu wolnego powinna wynosić łącznie 983 godziny i 15 minut. Powyższe wynika z wykonanego przez wymienionego zestawienia obejmującego: liczbę godzin nadliczbowych nieodebranych (375,15 min.), liczbę godzin nadliczbowych zgłoszonych dodatkowo na podstawie notatki z dnia [...] grudnia 2012 r. (243,25 min.), liczbę nadgodzin nadliczbowych zgłoszonych w dniu [...] maja 2012 r. na podstawie wykazu rozbieżności godzin nadliczbowych "do załącznika nr [...] sporządzonego przez Naczelnika B. A." (346,35 min.), liczbę godzin nadliczbowych z tytułu zapewnienia bezpieczeństwa [...] (18,00 min.). Tym samym wymieniony twierdzi, iż z zestawienia liczby godzin (983 godziny i 15 minut) oraz liczby godzin wymienionych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. (567 godzin i 15 minut) wynika, iż do rozliczenia pozostało 416 godzin i 00 minut (pismo strony z dnia [...] sierpnia 2013 r.). Organ stwierdził, że weryfikacja znajdujących się w posiadaniu organu dokumentów, nie potwierdza zasadności żądania policjanta. L. P., poproszony w piśmie z dnia [...] października 2013 r., o ustosunkowanie się do zawartych w piśmie z dnia [...] września 2013 r. informacji oraz nadesłanie dokumentacji będącej w jego posiadaniu, która mogłaby potwierdzić fakt posiadania przez niego wypracowanych i nierozliczonych godzin nadliczbowych, w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. wskazał na zaistnienie omyłki pisarskiej w zakresie daty notatki służbowej z dnia [...] lutego 2012 r., a także kolejny raz zakwestionował ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie, szczegółowo argumentując swoje racje. Ponadto zaznaczył, iż jego roszczenie wzrosło o dodatkowe 57 godzin i 20 minut. Do pisma załączył: "Analityczny wykaz rozbieżności godzin nadliczbowych z załącznika nr [...] z dnia [...].05.2012 r." z dnia [...] grudnia 2013 r., "Wykaz rozbieżności godzin nadliczbowych do załącznika nr [...] sporządzonego przez Naczelnika B. A. do rozliczenia godzin nadliczbowych" z dnia [...] maja 2012 r. oraz notatkę służbową z dnia [...] grudnia 2011 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji kolejny raz poinformował o ilości posiadanych przez L. P. na dzień zwolnienia ze służby godzin nadliczbowych (567 godzin i 15 minut). Stwierdził także, iż analiza dotycząca ilości przysługujących L. P. nadgodzin prowadzona była między innymi w oparciu o zapisy w książkach pojazdu, a w szczególności zwracano uwagę na adnotację dyspozytora potwierdzającą godzinę pobrania i zwrotu pojazdu na terenie siedziby Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Wskazał, na czym polegały czynności służbowe związane z tzw. "ochroną świadka koronnego" wykonywane przez L. P. w okresie od września 2006 r. do kwietnia 2007 r. Podkreślił, iż służba była "prowadzona w systemie 12 godzinnym w ramach 40 godzinowego tygodnia pracy", a także, iż była ona planowana i dokumentowana w ramach harmonogramu pracy całości zarządu (grafik dyżurów) oraz na listach obecności poszczególnych wydziałów i sekcji. Harmonogram i listy obecności policjantów za rok 2006 zostały złożone do archiwum, a obecnie są już wybrakowane (zniszczone). Natomiast z "zapisów z dostępnej listy obecności za rok 2007 w okresie styczeń-kwiecień (Wydział [...]) wynika jednoznacznie, iż L. P. pełnił służbę w ramach 40 godzinnego tygodnia pracy (bez nadgodzin)". Odnosząc się do twierdzeń wnioskodawcy dotyczących pełnienia przez niego służby podczas [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r., organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 68f ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 611. z późn. zm.). obowiązującym od dnia 12 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu, którzy w okresie od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r., ze względu na realizację zadań bezpośrednio związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa podczas [...], pełnili służbę w czasie przekraczającym ustawowo określoną tygodniową normę czasu służby, wypłacany był w zamian za ten czas zryczałtowany ekwiwalent pieniężny. Powołany przepis stanowił regulację szczególną wprowadzającą krótszy niż wynikający z przepisów ogólnych okres rozliczeniowy, przypadający od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Oznacza to, że czas służby w okresie wynikającym z cytowanego przepisu podlegał odrębnemu rozliczeniu, niezależnie od standardowego 3-miesięcznego okresu rozliczeniowego wynikającego z art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Wymieniony w powyższym okresie pełnił 12 służb w ośmiogodzinnym systemie nie wypracowując nadgodzin (pisma z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz z dnia [...] września 2013 r.). Ponadto z treści pisma z dnia [...] września 2012 r. wynika, iż funkcjonariusze Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w trakcie [...] nie wypracowali nadgodzin, za które przysługuje ekwiwalent. KGP podkreślił, że przyznanie ekwiwalentu pieniężnego, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, wymaga jednoznacznego oraz opartego na znajdujących się w posiadaniu organu ewidencjach, rejestrach lub innej dokumentacji, potwierdzenia, że dana osoba posiada niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe bądź (tak jak w niniejszej sprawie) niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. Brak takiego potwierdzenia powoduje niemożność przyznania i wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu. Niewystarczające jest przy tym oparcie się na twierdzeniach policjanta, iż wykonywał on czynności w godzinach nadliczbowych, jeżeli wykonywanie tych czynności poza rozkładem czasu służby nie zostało zlecone, a następnie potwierdzone przez właściwych przełożonych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt. II SA/Wa 238/13 oraz z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt. SA/Wa 2090/13). Organ stwierdził, iż przepisy prawa w sposób wyraźny i jednoznacznie wskazują, że przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę i który prowadzi również ewidencję jego czasu służby. Nie znajdują zatem uzasadnienia twierdzenia dotyczące posiadanej ilości godzin nadliczbowych ponad wymiar 567 godzin i 15 minut, bowiem prywatne ustalenia strony, niepotwierdzone przez przełożonego we właściwie prowadzonej dokumentacji, nie mogą stanowić potwierdzenia pełnienia służby w godzinach nadliczbowych, jak i podstawy do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. stała się przedmiotem skargi L. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia za czas służby w liczbie godzin 647 i 20 minut wraz z odsetkami, zarzucił: naruszenie prawa materialnego poprzez błędne wyliczenie godzin, naruszenie przepisu art. 33 ust. 6 ustawy o Policji, niedopełnienie obowiązków przez przełożonych, przekroczenie uprawnień przez przełożonych, pominięcie wskazanych materiałów do analizy i nieustosunkowanie się do wyliczeń skarżącego odzwierciedlających stan faktyczny dotyczący godzin ponadnormatywnych. Skarżący wniósł o powołanie świadków: M. T., C. J., K. E., C. E., B. M., S. D., celem potwierdzenia jego roszczeń. W uzasadnieniu skargi podniósł, że praktycznie wszystkie polecenia pełnienia służby w ramach normatywnego oraz ponadnormatywnego czasu pracy nie wymagały polecenia pisemnego. W przypadku skarżącego jako funkcjonariusza operacyjnego można było go wykorzystywać częściej z uwagi na całkowitą dyspozycyjność, a także na podstawie uzgodnień z przełożonym, iż może częściej uczestniczyć w czynnościach ochrony kandydata na świadka koronnego niż inni prowadzący śledztwa. Podał, że od samego początku uczestniczył w tych czynnościach wykonując swoją pracę w postaci 8 godzinnej służby, a następnie uczestniczył w ochronie kandydata na świadka koronnego. Kiedy nie uczestniczył w takich dyżurach to był wykorzystywany także do wyjazdów w ramach innych spraw. Całość tych prac dokumentowana była w zeszycie nadgodzin. Każdy wpisywał do zeszytu godziny tak jak uważał, że przepracował. Godziny nigdy nie były konsultowane ani analizowane na bieżąco. Nie były też rozliczane w żadnym systemie trzymiesięcznym. Mimo braku dialogu ze strony przełożonych mając do dyspozycji w/w materiał na którym opierali swoje wyliczenia (str.32-196), skarżący podał, że wskazał w notatce z dnia [...] lutego 2012 r. dodatkowe godziny nadliczbowe, które nie zostały uwzględnione w rozliczeniu ujętym notatką z dnia [...].10.2011 r. sporządzoną przez Naczelnika B. A. Nie uwzględniono rozliczenia. Skarżący podał, że posiada dwa egzemplarze tej notatki (str. 236-237), jeden, na którym widnieje tylko adnotacja Naczelnika A., drugi egzemplarz (kopia) na którym widnieje adnotacja [...] I. P. dla Naczelnika A. (str.238-239) cyt. ,,Zapoznałem się. Proszę zgodnie z ustaleniami niezwłocznie umożliwić [...] L. P. odbieranie godzin nadliczbowych. Data [...].02.2012". Niestety te godziny również nie zostały rozliczone. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego przez skarżącego w skardze. Skarżący na rozprawie podniósł, że do rozliczenia pozostało 647 godzin i 20 minut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Zgodnie zaś z art. 33 ust 3 ustawy o Policji, w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 (40–godzinny tydzień służby w rozliczeniu trzymiesięcznym) policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy. Wskazany przepis statuuje uprawnienie funkcjonariusza Policji do otrzymania za przepracowane nadgodziny albo czasu wolnego od służby albo rekompensaty pieniężnej. Ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 dotyczy natomiast jedynie czasu wolnego od służby udzielonego za przepracowane nadgodziny, a czas ten winien być niewykorzystany przed zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. Skarżący rozkazem personalnym KGP z dnia [...] października 2012 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2012 r. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczące należności związanych ze zwolnieniem L. P. ze służby w Policji, zgodnie z którym na dzień [...] grudnia 2012 r. L. P. nie posiadał wypracowanych i nie rozliczonych godzin nadliczbowych. W czerwcu 2013 r. skarżący zwrócił się do KGP o wydanie zaświadczenia o wysokości pozostałych godzin nadliczbowych z tytułu pełnienia służby oraz [...]. W związku z tym, że nie zgodził się z informacją organu zawartą w piśmie z [...] lipca 2013 r., iż na dzień zwolnienia posiadał 567 godzin i 15 minut godzin nadliczbowych, pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. zwrócił się do organu o rozliczenie pozostałych 416 nadgodzin, które wynikały z przedstawionego przez byłego funkcjonariusza zestawienia. Z akt sprawy wynika, iż organ przeprowadził w tej sprawie wnikliwe postępowanie, dokonując szczegółowej analizy wszelkiej posiadanej dokumentacji. W wyniku analiz listy obecności oraz ewidencji czasu służby ponadnormatywnych godzin z ewidencją nadgodzin, zarejestrowaną w sekretariacie Wydziału [...] Zarządu w [...] CBŚ KGP w Rejestrze Dzienników Jawnych [...] poz. [...], stwierdził, że L. P. na dzień zwolnienia ze służby w Policji posiadał 567 godzin i 15 minut godzin nadliczbowych. Organ ustalił też, iż funkcjonariusze Zarządu w [...] pełnili w okresie od [...] czerwca 2012 do [...] czerwca 2012 r. (podczas [...]) służbę w ośmiogodzinnym systemie, w wymiarze nieprzekraczającym 40 godzin tygodniowo. Na podstawie analizy karty ewidencji czasu służby policjanta realizującego zadania bezpośrednio związane z zapewnieniem bezpieczeństwa podczas [...] dotyczącej L. P. organ ustalił, iż wymieniony w powyższym okresie pełnił 12 służb w ośmiogodzinnym systemie nie wypracowując nadgodzin. Istnienie nierozliczonych godzin nadliczbowych (416 godzin) skarżący opiera na własnych zestawieniach, w tym na notatce z dnia [...] grudnia 2012 r., której brak. Skarżący załączył natomiast do własnego zestawienia notatkę z dnia [...] lutego 2012 r. wskazującą liczbę godzin nadliczbowych – 243 i 25 minut, jednakże, organ ustalił, że własne ustalenia policjanta pozostawały w sprzeczności z ustaleniami w tym zakresie dokonanymi na podstawie analizy zapisów znajdujących się w "Zeszycie nadgodzin" będącym w dyspozycji Naczelnika Wydziału [...] Zarządu w [...]. Zweryfikowano także, na podstawie analizy książek kontroli pracy pojazdów służbowych (powierzonych stronie do użytkowania służbowego) za okres od czerwca 2006 r. do czerwca 2011 r., ilość nadgodzin wykazanych w powołanym zeszycie przez L. P. Dodatkowo dokonano analizy zapisów dotyczących nadgodzin wykazywanych przez innych pracowników pełniących danego dnia służbę z L. P. Organ wskazał też, że przywołany przez stronę załącznik nr [...], sporządzony przez naczelnika B. A. obrazował faktyczną ilość nadgodzin i wykazywał, że L. P. zawyżał ilość wypracowanych nadgodzin, nie biorąc pod uwagę obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia na gruncie tej sprawy wymaga, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w szczególności ze względu na konieczność: wykonywania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane; zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymywanie pełnienia służby w sposób ciągły; realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki. Stosownie zaś do § 8 ust. 2 tego rozporządzenia, przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. O wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia stanowi zaś, że przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. Ewidencję czasu służby udostępnia się policjantowi na jego żądanie. Z powyższego wynika, jak zasadnie stwierdził organ, że warunkiem koniecznym do tego, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Jednocześnie czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać odpowiednio udokumentowany w ewidencji czasu służby. Analiza dotycząca ilości przysługujących L. P. nadgodzin prowadzona była także w oparciu o zapisy w książkach pojazdu, w tym adnotacje dyspozytora wskazującą godzinę pobrania i zwrotu pojazdu na terenie siedziby Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Organ wskazał także, iż harmonogramy i listy obecności policjantów za 2006 r. złożone były do archiwum i zostały wybrakowane (zniszczone). Z zapisów zaś dostępnej listy obecności za 2007 rok w okresie styczeń –kwiecień (Wydział [...]) wynika, że L. P. pełnił służbę w ramach 40-godzinnego tygodnia pracy (bez nadgodzin). Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, w którym skarżący wnosił o powołanie świadków w celu potwierdzenia swoich roszczeń, albowiem na gruncie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeprowadzenie takiego dowodu nie jest dopuszczalne. W ocenie Sądu, w sprawie tej organowi nie można zarzucić naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał wszechstronnej oceny okoliczności podnoszonych przez stronę i w jej wyniku zasadnie stwierdził, że własne wyliczenia L. P. nie znajdują potwierdzenia w dokumentach, na podstawie których – zgodnie z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. – dokonuje się ustalenia, iż nastąpiło przedłużenie czasu służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie podniesionej przez skarżącego w skardze kwestii niedopełnienia obowiązków przez przełożonych i przekroczenia uprawnień przez przełożonych. Za niezasadny Sąd uznał zarzut pominięcia przez organ przedstawionych przez stronę materiałów i nieustosunkowanie się przez Komendanta Głównego Policji do wyliczeń godzin nadliczbowych dokonanych w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ dokonał wszechstronnej analizy i oceny w tym zakresie, nie podzielając jednakże twierdzeń strony, co do liczby wypracowanych i nierozliczonych nadgodzin, za które miałby przysługiwać czas wolny. Organ zasadnie wskazał, że prywatne ustalenia strony, niepotwierdzone przez przełożonego w dokumentacji nie mogą stanowić potwierdzenia pełnienia służby w godzinach nadliczbowych, jak i podstawy do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. Sam skarżący podniósł w skardze, że każdy wpisywał do zeszytu nadgodzin godziny, tak jak uważał, że przepracował. Godziny te nie były konsultowane ani analizowane na bieżąco. Powyższe, tak jak i twierdzenie skarżącego o pełnieniu służby na podstawie uzgodnień z przełożonym, w żaden sposób nie podważa ustaleń organu, co braku możliwości wypłaty w niniejszej sprawie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, w sytuacji, gdy dla wykazania wypracowania czasu służby przekraczającego normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, konieczne jest istnienie dokumentacji określonej przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.