IV SA/Wa 2597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].10.2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa K. Sp. z o.o., B. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. (zwanego dalej WIOŚ) z dnia [...].04.2014 r. nr [...], ustalającą wymiar kary biegnącej od dnia [...] listopada 2013 r. za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie zbierania i transportu odpadów, w następującej wysokości: 1) . 69,48 zł/dobę (słownie złotych: sześćdziesiąt dziewięć 48/100 za dobę) za magazynowanie odpadów o kodzie 170601* - odpady w postaci materiałów izolacyjnych zawierających azbest, 2) . 12 726,95 zł/dobę (słownie złotych: dwanaście tysięcy siedemset dwadzieścia sześć 95/100 za dobę) za magazynowanie odpadów o kodzie 170605*- odpady w postaci materiałów konstrukcyjnych zawierających azbest. We wniesionym odwołaniu Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa K. Sp. z o.o. J. B. wniósł o odstąpienie od nałożenia kary i uznanie, że działania spółki nie naruszyły w sposób rażący i umyślny warunków decyzji Starosty W. Wyjaśnił, że podniesione uchybienia dotyczące ogrodzenia i oznakowania terenu tymczasowego magazynowania odpadów, które nie zostały objęte zarządzeniem pokontrolnym są przedmiotem szczególnej troski spółki E.. Przyznał, że teren nigdy nie posiadał stałego ogrodzenia, jednakże wielokrotnie stosowane było ogradzanie i oznakowanie, które jednak systematycznie było niszczone i rozkradane (teren znajduje się w oddaleniu od siedzib ludzkich). Zaznaczył, że zainstalowane zamknięcie wjazdu na teren magazynowania odpadów spowodowało prawie całkowite wyeliminowanie ingerencji osób nieuprawnionych (podrzucanie odpadów, kradzieże piasku). Wyjaśnił, że przedłużający się czas magazynowania odpadów azbestowych, na skutek którego wystąpiły uchybienia wskazane w protokole kontroli, był spowodowany przewlekłością procedur administracyjnych związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę składowiska odpadów azbestowych, które spółka otrzymała dopiero w październiku 2013 r. Organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu podzielił trafność ustaleń I. instancji. Podał, że w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2013 r. [...]. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w L. Delegatura w S. przeprowadził kontrolę w Przedsiębiorstwie K. Sp. z o.o. z siedzibą w B., dotyczącą magazynowania odpadów zawierających azbest na terenie sołectwa M., gmina B.. W trakcie kontroli stwierdzono, że na terenie dzierżawionym od gminy B. w celu budowy i prowadzenia składowiska odpadów zawierających azbest (działka o numerze ewidencyjnym nr [...] o powierzchni 2,75 ha) w zagłębieniu terenu (prawdopodobnie po wydobyciu piasku) magazynowane były płyty faliste cementowo-azbestowe (eternit) oraz rury cementowe. Większość odpadów opakowano w folię, na której umieszczono symbole oznaczające azbest. Odpady były rozłożone na długości około 100 m i szerokości około 10 m. Teren ten jednak nie był ogrodzony ani oznakowany. Według oświadczenia Prezesa Zarządu E. Sp. z o. o. J. B. teren był kilkakrotnie oznakowywany, lecz tablice informacyjne były kradzione lub niszczone przez nieznanych sprawców. Ustalenia te zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., podpisanym bez zastrzeżeń przez Prezesa Zarządu E. Sp. z o.o. – J. B.. Zgodnie z posiadaną przez spółkę decyzją Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. znak: [...] udzielającą zezwolenia na prowadzenie zbierania i transportu odpadów, w której określono miejsce i sposób magazynowania odpadów, odpady o kodzie 170601* i o kodzie 170605* mogą być magazynowane czasowo na wydzielonym obszarze działki nr [...] ogrodzonym i oznakowanym tablicami ostrzegawczymi. Odpady te powinny być opakowane folią PE, umieszczone na paletach i oznaczone etykietami wskazującymi na zagrożenia azbestem. Mając te wymogi na względzie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w L. pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary biegnącej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie, a następnie pismem z dnia [...] marca 2014 r. poinformował o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i zgłoszenia żądań. Postępowanie zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...].04.2014 r, znak: [...], ustalającej wymiar kary biegnącej od dnia [...] listopada 2013 r. Organ odwoławczy ustalił, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Zgodnie z obowiązującą w czasie kontroli decyzją Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. znak: [...], która zezwalała na czasowe magazynowanie, do czasu oddania do użytku składowiska odpadów niebezpiecznych, odpadów zawierających azbest, teren magazynowania powinien być ogrodzony i oznakowany tablicami ostrzegawczymi, a odpady powinny być opakowane folią, oznakowane i umieszczone na paletach. Potwierdził ustalenia I. instancji, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż sposób magazynowania przedmiotowych opadów nie jest zgodny z określonymi w tej decyzji warunkami, ponieważ teren magazynowania nie jest ogrodzony, brak jest tablic ostrzegawczych oraz zdarzają się odpady nieopakowane bądź nieułożone na paletach. Zgodnie natomiast z art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm. - zwanej dalej P.o.ś.) za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjną karę pieniężną. Odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu, że kwestia braku ogrodzenia i oznakowania terenu magazynowania odpadów nie została objęta wydanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zarządzeniem pokontrolnym, GIOŚ wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów organ nie był zobligowany do wydania zarządzenia pokontrolnego, a co za tym idzie również wskazywania w tej formie obowiązku przestrzegania wymagań posiadanego przez podmiot zezwolenia. Tym samym nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 298 P.o.ś., w związku z brakiem wskazania naruszenia w zarządzeniu pokontrolnym. Odnosząc się do argumentu strony, że nałożenie kary w orzeczonej wysokości uniemożliwi realizację przedsięwzięcia budowy składowiska odpadów niebezpiecznych organ wyjaśnił, że przepisy P.o.ś. w dziale IV Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, zawartym w Tytule V Środki finansowo- prawne, wskazują na możliwość - po spełnieniu określonych w nich warunków - odroczenia, a następnie umorzenia administracyjnej kary pieniężnej. We wniesionej skardze zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: - art, 298 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 300 ust. 4 P.o.ś., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a przejawiające się w wymierzeniu kary biegnącej, w sposób nieodpowiadający przepisom regulującym tę karę, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości decyzji podjętej przez organ administracji; II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń protokołu z kontroli, w którym nie opisano dokładnie, na czym naruszenia miały polegać, w szczególności zaś jaki miały rozmiar, oraz nie odnotowano wszystkich uwag przedstawiciela strony, 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez uchylanie się od działania zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności zbadania twierdzeń przedstawiciela strony odnoszących się do braku zaniedbań przy wykonywaniu decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie zbierania i transportu odpadów, 3) art. 301 ust. 1 i 2 P.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia kontroli zmierzającej do zmiany kary, pomimo poinformowania przez skarżącego o niezwłocznym usunięciu naruszeń, 4) art. 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności poprzez zignorowanie twierdzeń strony skarżącej odnośnie wypełniania warunków nałożonych decyzją zezwalającą na prowadzenie zbierania i transportu odpadów i automatyczne przyjęcie, że strona skarżąca powinna ponosić odpowiedzialność za stan rzeczy będący skutkiem popełnionego przestępstwa, 5) art. 107 § 3 w zw. z art. 9 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w treści decyzji nakładającej na stronę obowiązek zapłaty kary pieniężnej, sposobu jej obliczenia, który dla strony jest zupełnie niezrozumiały i w konsekwencji pozwala na stwierdzenie, iż organy administracji dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia ogólnej zasady informowania stron. W uzasadnieniu skargi podano, że zgodnie z treścią art. 300 ust. 4 P.o.ś. w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny, 2) wymiar kary biegnącej, 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Wywiedziono, że organ I. instancji nie zawarł w decyzji wszystkich koniecznych elementów kary, zaś organ odwoławczy, który zobowiązany był do ponownego rozpoznania sprawy, nie zauważył tak istotnego uchybienia. W ocenie skarżącego, organy administracji oparły rozstrzygnięcie jedynie na podstawie ustaleń protokołu z kontroli, w którym nie opisano dokładnie, na czym naruszenia miały polegać, w szczególności zaś jaki miały rozmiar, oraz nie odnotowano wszystkich uwag przedstawiciela strony. Przede wszystkim, w ocenie skarżącego, organy zaniechały wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. faktu prawidłowego wykonywania decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2012 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie zbierania i transportu odpadów. Przedstawiciel strony już w trakcie kontroli, jak również w odwołaniu, podnosił, iż brak stosownego ogrodzenia i oznakowania był wynikiem czynników zewnętrznych, na które skarżąca nie miała wpływu - tj. rozkradania i niszczenia. Nadto, z niezrozumiałych względów dla organów, bez znaczenia pozostawał również fakt, iż przedstawiciel skarżącej wypełniał wszystkie warunki dla prowadzenia magazynu odpadów, zaś brak ogrodzenia był wynikiem kradzieży. Nadmieniono, że wśród przedstawicieli doktryny pojawiają się głosy przemawiające za koniecznością stwierdzenia zawinienia strony, przed nałożeniem na nią kary administracyjnej. Podkreślono, iż zachowanie stanowiące hipotezę normy sankcjonującej, jaką jest art. 298 ust. 1 P.o.ś., zostało określone przez ustawodawcę słowami przekroczenie i "naruszenie" - co polega w tym przypadku na wprowadzaniu określonych rodzajów emisji do środowiska w ilości, składzie lub w sposób niezgodny z wyznaczonym prawnie poziomem bezpieczeństwa środowiska jego poszczególnych elementów). Kara powinna być nałożona na podmiot, Który faktycznie przekroczył/naruszył, czyli działał. Skarżący podał, że zdaniem M. S. kara administracyjna sankcjonuje "naruszanie norm o charakterze nierzadko technicznym i jest dodatkowym środkiem służącym do wykonywania ustaw. Podmiot naruszający normy nie tyle godzi w konkretne dobra (wartości) etyczne, a raczej przeszkadza w urzeczywistnianiu zadań administracji". Wprawdzie żaden przepis Prawa ochrony środowiska nie wskazuje na subiektywny czynnik zawinienia jako przesłankę wymierzenia kary pieniężnej, ale tak samo prawdą jest, że żaden przepis P.o.ś. wyraźnie nie wyklucza możliwości uzależnienia wymierzenia kary pieniężnej od subiektywnego elementu zawinienia. (W. Radecki, Kary pieniężne w ochronie środowiska, Bydgoszcz 1996, s. 34). Zwrócił także uwagę na negatywną ocenę obiektywnej odpowiedzialności represyjnej, dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 3 listopada 2004 r. (K. 18/2003. LexisNexis nr 370209, OTK ZU 2004, nr 10A, poz. 103) w sprawie konstytucyjności niektórych przepisów ustawy z 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (W. Radecki, Opłaty i kary pieniężne w ochronie środowiska, Warszawa 2009, s. 123-124; nadmienił, że kwestię winy w kontekście odpowiedzialności administracyjnej szeroko też omawia A. Michór, O charakterze odpowiedzialności administracyjnej, "Acta Universitatis Wratislaviensis" nr 2642, "Przegląd Prawa i Administracji" LX, Wrocław 2004, s. 227- 233; zob. też: M. Szydło, Charakter i struktura..., s. 140-144). Nadto, jak podkreślił skarżący, zobiektywizowany charakter odpowiedzialności administracyjnej był przedmiotem analiz NSA przy podejmowaniu uchwały składu siedmiu sędziów z 12 grudnia 2011 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 2/2011 (LexisNexis nr 2808787, CBOSA), której teza jest następująca: "w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres". Z pewną ostrożnością należy więc stwierdzić, że przedstawione w uchwale stanowisko NSA może mieć odniesienie także do administracyjnych kar pieniężnych i należy je odczytywać jako potwierdzenie rysującego się trendu zmian odnośnie do zasady pociągania do odpowiedzialności administracyjnej - w kierunku osłabienia rygoru zasady ryzyka poprzez dopuszczenie elementu "zawinienia" jako przesłanki wymiaru m.in. również administracyjnej kary pieniężnej, (tak Karolina Karpus w "Prawo Ochrony Środowiska. Komentarz". Lexis Nexis, 2013, komentarz do art. 298). Wobec tego, w ocenie skarżącego, automatyzm organów administracyjnych i brak wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy prowadzi do naruszenia praw strony, jak również godzi w zasadę prawdy materialnej. W realiach niniejszej sprawy, nie można również, zdaniem skarżącego, pominąć faktu braku wyjaśnienia w treści decyzji nakładającej na stronę obowiązek zapłaty kary pieniężnej, sposobu jej obliczenia, który dla strony jest zupełnie niezrozumiały i w konsekwencji pozwala na stwierdzenie, iż organy administracji dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia ogólnej zasady informowania stroń. Zarzucono także, iż organ administracji naruszył art. 301 ust. 1 i 2 P.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia kontroli zmierzającego do zmiany kary, pomimo poinformowania przez skarżącego o niezwłocznym usunięciu naruszeń. Niezwłocznie bowiem po przeprowadzeniu kontroli przedstawiciel skarżącej (ponownie) doprowadził miejsce składowania odpadów do stanu zgodnego z decyzją Starosty W.. Jednak organ administracji w ogóle nie zareagował na tę informację, nie mówiąc już o zmianie wysokości ustalonej kary biegnącej. Przy czym informacja strony o usunięciu niezgodności powinna być potraktowania jak wniosek, o którym mowa w art. 301 ust. 2 P.o.ś., zgodnie z zasadą obowiązującą w procedurze administracyjnej, że o rodzaju pisma nie decyduje jego nazwa, a treść i to na organie administracji spoczywa obowiązek, by pismu strony postępowania nadać odpowiedni bieg. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niniejsze postępowanie zakończone wydaniem decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej od dnia [...] listopada 2013 r. za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. nr [..], wszczęte zostało w wyniku ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2013 r. przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w L. Delegatura w S. w Przedsiębiorstwie K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. , dotyczącej magazynowania odpadów zawierających azbest na terenie sołectwa M., gmina B.. Wyniki tej kontroli były jednoznaczne, co potwierdził sporządzony z niej protokół kontroli, podpisany także bez uwag przez Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa K. Sp. z o.o. J. B.. W trakcie kontroli stwierdzono, że sposób magazynowania przedmiotowych opadów nie jest zgodny z wymogami określonymi we wskazanej decyzji, ponieważ teren magazynowania nie jest ogrodzony, brak jest tablic ostrzegawczych oraz zdarzają się odpady nieopakowane bądź nieułożone na paletach. Nadto J. B. potwierdził, że teren, na którym magazynowano te odpady niebezpieczne nigdy nie posiadał stałego ogrodzenia. Jednocześnie wniósł o odstąpienie od nałożenia kary i uznanie, że działania spółki nie naruszyły w sposób rażący i umyślny warunków decyzji Starosty W.. Nadmienił bowiem, że wielokrotnie stosowane było ogradzanie i oznakowanie, które jednak systematycznie było niszczone i rozkradane. Należy mieć jednakże na uwadze, że decyzja Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. znak: [...], która do czasu oddania do użytku składowiska odpadów niebezpiecznych, odpadów zawierających azbest, zezwalała na czasowe ich magazynowanie na wskazanym terenie, zawierała konkretne warunki tego magazynowania, za których dopełnienie - na zasadzie ryzyka - odpowiadało Przedsiębiorstwie K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. beneficjent tego zezwolenia. Z decyzji Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. nr [...] wyraźnie wynikało, że teren magazynowania powinien być ogrodzony i oznakowany tablicami ostrzegawczymi (a więc nie jedynie od czasu do czasu, a stale ze względu na niebezpieczny charakter składowanych odpadów). Odpady o kodzie 170601* oraz o kodzie 170605* mogły być zatem magazynowane czasowo na wydzielonym obszarze działki nr [...], ogrodzonym i oznakowanym tablicami ostrzegawczymi, powinny jednak być opakowane folią PE, oznakowane etykietami wskazującymi na zagrożenia azbestem i umieszczone na paletach. Przeprowadzona kontrola jednoznacznie wykazała, że warunki te nie były spełnione. Teren nie był ani ogrodzony ani oznakowany. Należy też podzielić stanowisko organu, że wobec stwierdzonych nieprawidłowości nie był zobligowany do wydania zarządzenia pokontrolnego. Na ocenę zaistniałej sytuacji i ustalenie podstaw do ustalenia kary biegnącej nie wpływa również fakt, że pozwolenie na budowę składowiska odpadów azbestowych spółka otrzymała w październiku 2013 r. i uważa, że postępowanie to toczyło się przewlekle. Należy bowiem nadmienić, że sytuacja występująca w rozpatrywanej sprawie zasadniczo różniła się od objętej uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., wydaną w sprawie o sygn. akt II OPS 2/2011 (LexisNexis nr 2808787, CBOSA). Uchwała ta nie znajdowała zatem zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podobnie nie można podzielić przekonania skarżącej, że organy zobowiązane były ustalić stopień zawinienia Spółki za powstałe naruszenia posiadanego zezwolenia. Niewątpliwie więc zachodziły zatem podstawy do zastosowania art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. Nadmienić też należy, że jednocześnie organ poinformował skarżącą Spółkę, że przepisy P.o.ś. w dziale IV Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, zawartym w Tytule V Środki finansowo-prawne, wskazują na możliwość odroczenia, a następnie umorzenia administracyjnej kary pieniężnej, po spełnieniu określonych w nich warunków. Przede wszystkim więc należy zauważyć, że jak dotychczas żaden przepis ustawy Prawo ochrony środowiska nie wskazuje na subiektywny czynnik zawinienia jako na przesłankę wymierzenia kary pieniężnej. Jakkolwiek więc negatywnej oceny obiektywnej odpowiedzialności represyjnej wielokrotnie dokonywał Trybunał Konstytucyjny, m. in. na gruncie prawa celnego (orzeczenie TK z 1.03.1994 r., U 7/93, OTK 1994, nr 1, poz. 5) oraz w wyroku z 3.11.2004 r., K. 18/2003, OTK ZU 2004, nr 10A, poz. 103), to jednak trafny, w ocenie Sądu, jest pogląd K. Gruszeckiego, wyrażony w Komentarzu do ustawy Prawo ochrony środowiska (do art. 298 tej ustawy, Lex), że w obecnym stanie prawnym brak jest kryteriów umożliwiających ocenę zawinienia. Mogą to więc być jedynie postulaty de lege ferenda. Wobec tego wszczęte postępowanie w sposób uprawniony zakończyło się ustaleniem wymiaru kary biegnącej począwszy od dnia [...] listopada 2013 r. (a więc daty rozpoczęcia kontroli) za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. nr [...]. Wymierzona kara biegnąca została ustalona w prawidłowej wysokości, wynikającej z ustaleń dokonanych w ramach przeprowadzonej kontroli, niekwestionowanych przez J. B. Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa K. Sp. z o.o., obecnego przy sporządzaniu z niej protokołu. Niejasny jest zarzut, Iż Spółka nie wie w jaki sposób wielkości te zostały naliczone. Organ wyjaśnił tę kwestię i dokonał poprawnych arytmetycznie obliczeń w tym zakresie. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynikało bowiem, jakie ilości odpadów o kodach 170601 i 170605 znajdowały się na przedmiotowym terenie magazynowania, podczas przeprowadzonej kontroli. Stawki opłat zostały zaczerpnięte z obwieszczenia Ministra Środowiska z 10.09.2012 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2013 (MP z 2012 r., poz. 766) i dla obu kodów odpadów niebezpiecznych wyniosły 115,41 zł. Zastosowana jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku - 0,1 zaczerpnięta została natomiast z art. 309 ust. 2 P.o.ś. Nie są też trafne zarzuty skarżącego, że naruszony został art. 301 ust. 1 i 2 P.o.ś. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zmierzającego do zmiany kary, pomimo poinformowania przez skarżącego o niezwłocznym usunięciu stwierdzonych naruszeń. W ocenie skarżącej, niezwłocznie po przeprowadzeniu kontroli, jej przedstawiciel (ponownie) doprowadził miejsce składowania odpadów do stanu zgodnego z decyzją Starosty W. Jednak organ administracji w ogóle nie zareagował na tę informację i nie zmienił wysokości ustalonej kary biegnącej. Kwestia ta jednak nie może być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Rola tego postępowania sprowadzała się bowiem jedynie do ustalenia wysokości kary biegnącej w związku ze stwierdzonym magazynowaniem odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...].05.2012 r. nr [...] i wskazania początkowego terminu jej biegu. Dalsze kwestie podnoszone w skardze tyczą już ewentualnych podstaw do wydania kolejnej decyzji o ustaleniu kary biegnącej oraz decyzji o wymierzeniu kary. Z tej ostatniej dopiero będzie wynikało do kiedy należało naliczać tę karę biegnącą i czy zaistniały przesłanki, by informacja strony o usunięciu niezgodności była potraktowania jako wniosek, o którym mowa w art. 301 ust. 2 P.o.ś. Sąd stwierdza jednocześnie, że decyzje obu instancji zostały prawidłowo uzasadnione, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a., a ustalenia, które stały się podstawą wymierzenia przedmiotowej kary biegnącej były obszernie udokumentowane i wyjaśnione, organ odwoławczy zaś ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Zatem także z urzędu Sąd nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia skargi. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.