IV SAB/Gl 25/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi U.R. na bezczynność Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 31 października 2014 r. w zakresie pkt 2; 2) w pozostałej części skargę oddala; 3) stwierdza, że bezczynność Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. U.R. w piśmie z dnia [...], przesłanym pocztą elektroniczną, zwróciła się do Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) umów zawartych z firmami, które podczas koncertów plenerowych "[...]" udostępniały tzw. " dmuchańce" dla dzieci, na płycie [...] rynku w dniach [...] oraz [...]; 2) dokumentu, na podstawie którego firma "A", świadczyła swoje usługi w wymienionych powyżej terminach bez podpisanej umowy z Miejskim Zarządem Zieleni i Gospodarki Komunalnej. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782). Wniosła o przesłanie informacji na adres jej poczty elektronicznej oraz o przesłanie informacji - w formie wydruku – drogą pocztową na wskazany we wniosku adres. W odpowiedzi na powyższe, Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w piśmie z dnia [...] wezwał wnioskodawczynię do udzielenia odpowiedzi, czy wnioskując o udostępnienie danych "firm", miała na myśli podmioty gospodarcze oraz poinformował, że nie posiada informacji, jakie podmioty udostępniały tzw. "dmuchańce" w miejscu i terminach wskazanych przez wnioskodawczynię, skutkiem czego niemożliwe jest udostępnienie konkretnych umów w tym zakresie. Ponadto wskazał, że dokumentem regulującym możliwość wykorzystania nieruchomości będącej własnością Gminy B. na cele np. usługowe jest umowa, a zatem jeżeli podmiot – według wiedzy wnioskodawczyni nie podpisał umowy, to nie może ona zostać udostępniona z uwagi na to, że jej fizycznie nie ma. Wnioskodawczyni potraktowała powyższe pismo jako decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej i wniosła od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Następnie w piśmie z dnia [...], skierowanym do SKO w K. (które wnioskodawczyni otrzymała do wiadomości) Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej wskazał, że nie ma wiedzy, jakie firmy udostępniały tzw. "dmuchańce" ponieważ w treści podpisywanych przez MZZiGK umów, o których okazanie wniosła U.R., nie występuje pojęcie "dmuchańce", a jedynie mini parki rozrywki. Pod wskazanym pojęciem mogą występować różne formy świadczonych usług np. trampoliny, kule wodne, gry zręcznościowe. We wnioskach o zawarcie umowy dzierżawy informacje takie nie były zawarte, a Zarząd nie żądał sprecyzowania tych wniosków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącej od pisma Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...]. W piśmie z dnia [...] U.R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. (zwanego dalej również organem), wnosząc o zobowiązanie wymienionego podmiotu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt oraz o zobowiązanie go do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg wymiany pism przeprowadzonej w tej sprawie pomiędzy nią, a wymienionym organem. Następnie podniosła, że do dnia złożenia skargi, organ nie udostępnił jej żądanej informacji publicznej ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym uchybił 14-dniowemu terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Przytoczyła fragment wyroku WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012, sygn. II SAB/Lu72/12 w którym sąd ten stwierdził, że "o bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie występuje wątpliwość co do tego, kto jest podmiotem wnoszącym skargę, gdyż według oznaczenia stron w tej skardze – podmiotem tym jest U.R., jednakże wnikliwa analiza treści skargi pozwala dokonać odmiennych ustaleń w tym zakresie. U.R. po pkt 7 skargi wskazała bowiem, że dokonuje czynności związanych z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej w imieniu swojego syna, który po otrzymaniu stosownych materiałów, zamierza wystąpić przeciwko Gminie B. z roszczeniami odszkodowawczymi. Organ dodał, że z treści skargi nie wynika, aby wyżej wymieniona przedłożyła jakiekolwiek pełnomocnictwo swojego syna do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Następnie wskazał, że druga z kwestii formalnych występujących w tej sprawie, dotyczy zakresu czynności objętych skargą. Podniósł, że analiza treści skargi prowadzi do wniosku, że są nią objęte rzekome zaniechania Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., związane z wnioskiem U.R. datowanym na [...]. Podkreślił, że "wniosek taki jest uprawniony w kontekście stwierdzeń skarżącej, zamieszczonych w pkt 6 skargi, w którym wskazuje się brak podejmowania dalszych czynności w obrębie wniosku złożonego w dniu [...], zastępując go nowym wnioskiem z dnia [...], z jednoczesną rezygnacją z podejmowania kroków prawnych na drodze sądowej w odniesieniu do tego, który został złożony wcześniej". W nawiązaniu do powyższego organ stwierdził, że zakres rozpoznania sprawy w obrębie podniesionych zarzutów należy ograniczyć wyłącznie do ewentualnych działań lub zaniechań Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., mających miejsce po dacie [...]. Następnie zawarł stwierdzenia dotyczące – jak to określił – "zamknięcia" sprawy dotyczącej wniosku z dnia [...], co do którego została wydana decyzja Dyrektora Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o udzielenie informacji publicznej, zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia [...]. Ponadto odniósł się do zarzutów dotyczących wniosku z dnia [...] (błędnie określając go jako wniosek z [...], o którym już była mowa wyżej, a który dotyczył innej informacji publicznej). W tym zakresie wskazał, że jego pismo z dnia [...] nie przybrało formy decyzji, z uwagi na to, że nie stanowiło odmowy udzielenia odpowiedzi, ale miało charakter w znacznym zakresie informacyjny i odnoszący się merytorycznie do kwestii poruszonych we wniosku. Dodatkowo zawierało także prośbę o wyjaśnienie przez wnioskodawczynię, nieprecyzyjnej terminologii użytej we wniosku. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę i ich uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, dotyczyła zarzutu bezczynności Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., w zakresie wniosku skarżącej z dnia [...] o udostępnienie: 1) umów zawartych z firmami, które podczas koncertów plenerowych "[...]" udostępniały tzw. " dmuchańce" dla dzieci, na płycie [...] rynku w dniach [...] oraz [...]; 2) dokumentu, na podstawie którego firma "A", świadczyła swoje usługi w wymienionych powyżej terminach bez podpisanej umowy z Miejskim Zarządem Zieleni i Gospodarki Komunalnej. W kwestii oznaczenia przedmiotu skargi, bezpodstawne były bowiem twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę. W szczególności nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty, według których, analiza treści skargi prowadzi do wniosku, że skarga dotyczy zarzutu bezczynności Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., w zakresie wniosku U.R. datowanego na [...]. Podkreślenia bowiem wymagało, że w skardze został przytoczony – w sposób dosłowny - wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...], a następnie – tylko w ramach opisu przebiegu wymiany pism z organem, skarżąca dodała, że "w dniu [...] po raz drugi wystąpiła do Miejskiego Zarządu Zieleni z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej". Z samej treści tego cytatu wynika zatem, że był to nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Przemawia za tym również to, że - jak wskazała, tym razem nie użyła we wniosku pojęcia "dmuchańców", lecz określenia "mini parki rozrywki". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca - w dniu [...] - złożyła nowy wniosek, którego przedmiot został określony inaczej niż we wniosku z dnia [...]. Nie oznacza to jednak – wbrew błędnemu przekonaniu organu – że skarżąca w ten sposób zastąpiła wniosek z dnia [...], nowym wnioskiem z dnia [...], "z jednoczesną rezygnacją z podejmowania kroków prawnych na drodze sądowej w odniesieniu do tego, który został złożony wcześniej". Takie wnioski organu uznać należało za całkowicie bezpodstawne w obliczu treści samej skargi, w której – jak już była o tym mowa wyżej - został przytoczony – w sposób dosłowny - wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...], a następnie – tylko w ramach opisu wymiany pism z organem, skarżąca dodała, że "w dniu [...] po raz drugi wystąpiła do Miejskiego Zarządu Zieleni z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej". Nie zasługiwało również na uwzględnienie twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że w przedmiotowej sprawie występuje wątpliwość co do tego, kto jest podmiotem wnoszącym skargę. Jak bowiem trafnie podniósł sam organ - według oznaczenia stron w tej skardze – podmiotem tym jest U.R. Dodać przy tym należało, że powyższe oznaczenie strony skarżącej w skardze, nie budzi najmniejszych wątpliwości, skoro to właśnie U.R. była wnioskodawcą w sprawie o udostępnienie informacji publicznej – a nie jej syn. Ponadto skarga została przez nią podpisana. Poza tym – wbrew błędnemu przekonaniu organu - analiza treści skargi nie daje podstaw do odmiennych ustaleń w tym zakresie. W szczególności – w przywołanym przez organ wywodzie zawartym po pkt 7 skargi, skarżąca nadmieniła tylko, że jej syn zamierza wystąpić z pozwem przeciw władzom miasta B., a to nie daje żadnych podstaw do poddawania w wątpliwość, że wyżej wymieniona jest stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie. Natomiast niekwestionowane w sprawie było, że podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 782). Nie ulega bowiem wątpliwości, że treść wymienionych we wniosku dokumentów stanowi informację publiczną, a Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia. Wobec tego podkreślenia wymagało, że według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W rozpoznawanej sprawie, w pkt 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżąca wniosła o przesłanie na jej adres poczty elektronicznej oraz na adres miejsca zamieszkania - dokumentu, na podstawie którego firma A, świadczyła swoje usługi w wymienionych wyżej (tj. w pkt 1 wniosku) terminach, bez podpisanej umowy z Miejskim Zarządem Zieleni i Gospodarki Komunalnej. W piśmie z dnia [...] Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., zawarł w tym zakresie wypowiedź według której, dokumentem regulującym możliwość wykorzystania nieruchomości będącej własnością Gminy B. na cele np. usługowe jest umowa, a zatem jeżeli podmiot – według wiedzy wnioskodawczyni nie podpisał umowy, to nie może ona zostać udostępniona z uwagi na to, że jej fizycznie nie ma. Z treści przytoczonego wyżej – w sposób dosłowny - stwierdzenia organu wynika, że wypowiedział się co do zupełnie innej kwestii, niż ta, której dotyczył wniosek. Skarżąca wnosiła bowiem o udostępnienie dokumentu – innego niż umowa - na podstawie którego firma A, świadczyła swoje usługi w wymienionych we wniosku terminach i miejscu. Jeśli zatem dokument taki w ogóle nie istnieje, to tylko taka informacja mogła stanowić odpowiedź adekwatną wobec wniosku strony w powyższym zakresie. Cytowana wyżej odpowiedź organu, nie stanowi zatem wykonania obowiązków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Stwierdzić zatem należało, że Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B., dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie wyżej określonej części wniosku skarżącej z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej. Według bowiem art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy – co do zasady - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 tej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ponadto dodać należało, że na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie, Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. nie dokonał żadnej z wymienionych czynności w zakresie drugiego punktu wniosku; przede wszystkim nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania. W związku z tym uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący bezczynności tego podmiotu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] w wyżej określonej części. Na podstawie cytowanego na wstępie art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał go zatem do załatwienia tej części wniosku skarżącej. Termin wykonania obowiązku wynika wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność wymienionego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczności sprawy nie stanowiły bowiem podstawy do przyjęcia takiej oceny, zwłaszcza wobec opisanej wyżej wymiany pism pomiędzy organem a skarżącą. Z powyższych powodów, nie wystąpiły również podstawy do wymierzenia organowi grzywny - zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. W zakresie pozostałej części skargi, stwierdzić należało, że bezpodstawny był zarzut bezczynności organu co do pkt 1 wniosku skarżącej z dnia [...], dotyczącego udostępnienia umów zawartych z firmami, które podczas koncertów plenerowych "[...]" udostępniały tzw. " dmuchańce" dla dzieci, na płycie [...] rynku w dniach [...] oraz [...]. W tej bowiem kwestii organ, w piśmie z dnia [...] poinformował skarżącą, że nie posiada informacji, jakie podmioty udostępniały tzw. "dmuchańce" w miejscu i terminach wskazanych przez wnioskodawczynię, skutkiem czego niemożliwe jest udostępnienie konkretnych umów w tym zakresie. Wobec tego – w tej części zarzut bezczynności uznać należało za bezpodstawny. W tym zakresie ponadto podkreślenia wymagało, że w piśmie z dnia [...], które wnioskodawczyni otrzymała do wiadomości, Miejski Zarząd Zieleni i Gospodarki Komunalnej doprecyzował, że nie ma wiedzy, jakie firmy udostępniały tzw. "dmuchańce", ponieważ w treści podpisywanych przez MZZiGK umów, o których okazanie wniosła U.R., nie występuje pojęcie "dmuchańce", a jedynie mini parki rozrywki. Jak dodał organ - pod wskazanym pojęciem mogą występować różne formy świadczonych usług np. trampoliny, kule wodne, gry zręcznościowe, a we wnioskach o zawarcie umowy dzierżawy, informacje takie nie były zawarte i Zarząd nie żądał sprecyzowania tych wniosków. W ramach zarzutu bezczynności, w szczególności nie mogła zostać uwzględniona, argumentacja podniesiona przez skarżącą w uzasadnieniu skargi, że dyrekcja i pracownicy MZZiGK, którzy kilkakrotnie kontrolowali firmy udostępniające "dmuchańce" na rynku w B. "nie mogli nie wiedzieć, że na płycie rynku stoją dmuchane zamki i zjeżdżalnie, potocznie nazywane dmuchańcami". W tej kwestii podnieść bowiem należało, że zarzut bezczynności dotyczył nieudostępnienia przez organ umów zawartych z firmami, które w czasie określonym we wniosku, udostępniały tzw. " dmuchańce" dla dzieci, na płycie bytomskiego rynku, a więc stwierdzenia skarżącej sprowadzające się do tego, że pracownicy organu musieli mieć spostrzeżenia co do tego, co było oferowane przez firmy przez nich kontrolowane, w istocie nie odnoszą się do tego, co jest przedmiotem zarzutu bezczynności. Nie może również prowadzić do uznania zasadności zarzutu bezczynności, stwierdzenie w uzasadnieniu skargi dotyczące tego, że opłaty za udostępnienie płyty rynku w B., są ustalane przez organ w oparciu o Zarządzenie Prezydenta B. z dnia [...], którego § 1 informuje o wysokości opłaty za "ustawienie technicznych urządzeń rozrywkowych, a w szczególności dmuchanych zamków zjeżdżalni" i że nie ma w nim wzmianki o parkach rozrywki. Zarzut bezczynności musi bowiem mieć podstawy, w postaci nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że nie udostępniono wnioskodawcy, posiadanej przez organ informacji publicznej, a takich podstaw nie stanowi, wyrażenie opinii o powyższej treści. W związku z tym – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – należało oddalić skargę w tej części, tj. co do zarzutu bezczynności organu w zakresie 1 punktu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na uwzględnienie skargi w istotnej części, zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez wymieniony organ na rzecz skarżącej kosztów postępowania, na które składał się uiszczony przez nią wpis od skargi.