III SA/Wa 2819/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz R. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zobowiązany R. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") w związku z wszczęciem egzekucji administracyjnej należności z podatku od nieruchomości na podstawie wystawionego przez wierzyciela, tj. Burmistrza W., tytułu wykonawczego nr [...], wniósł zarzuty z dnia 5 stycznia 2012 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 oraz pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3, 4 i 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., działający jako wierzyciel Burmistrz W., po rozpatrzeniu zarzutów Spółki z dnia 5 stycznia 2012 r. co do prowadzonej egzekucji administracyjnej, uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 13 grudnia 2011 r. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], dotyczącego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych, roszczenia wierzyciela zostały zaspokojone w całości wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy uznającego zarzuty zobowiązanego za uzasadnione, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu przez organ (wierzyciela) należytego stanu faktycznego, dokonania cząstkowej oceny materiału dowodowego, brak w uzasadnieniu oceny materiału dowodowego oraz nieustosunkowania się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 oraz art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3, pkt 4 i pkt 11 u.p.e.a. i oparcie zaskarżonego postanowienia jedynie na fakcie wyegzekwowania przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] całej należności wraz odsetkami za zwłokę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 34 § 1 u.p.e.a., uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ zauważył, iż zaskarżone postanowienie działającego jako wierzyciel Burmistrza W. zostało podjęte w trybie określonym w art. 34 § 1 u.p.e.a. Wskazał, iż regułą wynikającą z powyższego przepisu jest obowiązek udzielenia przez wierzyciela merytorycznej wypowiedzi odnośnie podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności i opartych na nich zarzutów, jednakże w trakcie prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, iż wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela, tj. Burmistrza W., egzekucja administracyjna należności z podatku od nieruchomości, prowadzona przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W., została zakończona. W grudniu 2011 r. organ egzekucyjny wyegzekwował w ramach prowadzonego postępowania należności wskazane w ww. tytule wykonawczym, dokonując zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Zdaniem Organu w takiej sytuacji, skoro doszło do wyegzekwowania należności, która w całości zaspokoiła wierzyciela, niemożliwe jest wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, do czego zmierzały zarzuty zobowiązanego, a więc wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postępowanie egzekucyjne osiągnęło swój cel - dochodzona należność została wyegzekwowana wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Organ za racjonalne uznał wydanie w takiej sytuacji postanowienia uchylającego w całości zaskarżone postanowienie Burmistrza W. i umarzającego w tym zakresie postępowanie wszczęte zarzutami zobowiązanego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśnił, iż takie działanie ma również umocowanie w treści art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18, art. 17 i art. 35 § 1 u.p.e.a. Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na jego specyfikę zamiast decyzji, stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a., władcze rozstrzygnięcia spraw z wniosku strony rozstrzygane są postanowieniami, a nie decyzjami, do których odwołuje się art. 105 § 1 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a w brzmieniu obowiązującym do dnia 21.11.2013 r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyegzekwowanie w całości dochodzonej należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] przed zajęciem przez wierzyciela stanowiska co do wniesionych zarzutów, w tym opartych na podstawie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, uniemożliwia wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, do czego zmierzały zarzuty zobowiązanego. Zakwestionował twierdzenie organów, jakoby niemożliwe było wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i aby bezprzedmiotowym było postępowanie wszczęte zarzutami zobowiązanego. Zarzuty zobowiązanego nie zmierzały do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, lecz do doprowadzenia do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt m.in. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wynikający z braku doręczenia zobowiązanemu orzeczenia/decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r., stanowiącej podstawę prawną dochodzonej należności (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.); - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na niewyjaśnieniu w sposób należyty stanu faktycznego, dokonaniu cząstkowej oceny materiału dowodowego oraz nieustosunkowaniu się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a. oraz zarzutu naruszenia art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3, pkt 4 i pkt 11 u.p.e.a. i oparcie zaskarżonego postanowienia jedynie na fakcie wyegzekwowania przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] całej należności wraz z odsetkami za zwłokę; - przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość zamiast uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu Spółka wskazała, iż wyegzekwowanie w ramach postępowania egzekucyjnego w całości zaległości z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych nie przesądza, że wniesione zarzuty nie są uzasadnione, ani że postępowanie w sprawie zarzutów stało się bezprzedmiotowe. Przeciwnie, jeśli zarzuty okażą się uzasadnione, organ egzekucyjny zobowiązany jest umorzyć postępowanie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Dlatego też wierzyciel zobowiązany jest odnieść się merytorycznie do zarzutów wskazując, dlaczego uznał zarzuty za zasadne lub niezasadne. Ewentualne wyegzekwowanie należności przed zajęciem przez wierzyciela merytorycznego stanowiska nie zwalnia wierzyciela od ustosunkowania się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W ocenie Skarżącej egzekucja, choć okazała się skuteczna, w istocie była niedopuszczalna. Skarżąca podniosła, iż Burmistrz W. w postanowieniach z dnia [...] stycznia 2014 r. zmienił swoje postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w ten sposób, że uznał zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] za uzasadnione, skutkiem czego organ egzekucyjny postanowieniami z dnia [...] marca 2014 r. uznał zarzuty za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne. Spółka podkreśliła, że zarzuty zobowiązanego dotyczące tytułów wykonawczych nr [...] i [...] były oparte na identycznych podstawach, jak zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] i dotyczyły identycznego stanu faktycznego z tą różnicą, że tytuły wykonawcze nr [...] i [...] dotyczyły okresu maj-grudzień 2010 r., a należności objęte tymi tytułami nie zostały wyegzekwowane przed wydaniem postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. W ocenie Skarżącej z powyższego wynika, że zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] były od chwili ich wniesienia uzasadnione, co powinno skutkować wydaniem przez wierzyciela postanowienia co do istoty sprawy w zakresie zgłoszonych zarzutów. Skarżąca zarzuciła, iż podobnie jak Burmistrz W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu nie odniosło się do zarzutów zobowiązanego, zawartych w jej piśmie z dnia 2 stycznia 2012 r. Podkreśliła, że w piśmie zawierającym zarzuty zobowiązanego zarzuciła m.in. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na fakt, że egzekucja ta została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], opartego o decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., którą wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym nr [...] jako podstawę prawną dochodzonej należności (rubryka 30 tytułu wykonawczego nr [...]), podczas gdy ww. decyzja nigdy nie została zobowiązanemu doręczona. Ponadto zobowiązany nigdy nie został nawet zawiadomiony o wszczęciu takiego postępowania. W ocenie Skarżącej, jeśli decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. jest decyzją ustalającą podatek od nieruchomości za rok 2006 (decyzja wymiarowa), to jest ona nieważna, ponieważ została wydana bez podstawy prawnej. Jeśli natomiast decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. jest decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006, wydaną na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, to decyzja ta jest również nieważna, jako wydana bez przeprowadzenia postępowania podatkowego, tj. z rażącym naruszeniem prawa lub co najmniej nie wywiera ona jakichkolwiek skutków prawnych, bowiem nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Według Skarżącej decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. nie może być podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...], a w konsekwencji niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna prowadzona w oparciu o wadliwy tytułu wykonawczy nr [...]. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że organ I instancji w ogóle nie odniósł się do podnoszonego przez zobowiązanego zarzutu niewymienienia w tytule wykonawczym przez wierzyciela informacji, czy należności pieniężne zostały zabezpieczone (art. 27 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) a także kwestii dotyczących wadliwego wypełnienia tytułów wykonawczych tj: - w poz. 9 tytułu wykonawczego nie wskazano rodzaju zobowiązanego. - w poz. 18 tytułu wykonawczego wskazano R. SP. Z O.O., pomimo faktu, że w poz. 17 tytułu wykonawczego nie zaznaczono kwadratu 2 lub 3. - wierzyciel nie wskazał w tytule wykonawczym w poz. 76 czy należności zostały zabezpieczone, - we wniosku wierzyciela o wszczęcie egzekucji brak jest wskazania przez wierzyciela daty tego wniosku (poz. 83 tytułu wykonawczego), - wierzyciel nie wskazał środka egzekucyjnego, który miał zastosować organ egzekucyjny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza w sposób istotny przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji i mające odpowiednie zastosowanie w tym postępowaniu - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 k.p.a. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organem wyższego stopnia dla Burmistrz W. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Przepis art. 34 u.p.e.a. przewiduje dwa rozstrzygnięcia mające formę postanowienia, a zmierzające do załatwienia sprawy zgłoszonych zarzutów. Jest to postanowienie w sprawie zgłoszonych na podstawie art. 33 cytowanej ustawy zarzutów (§ 4), które wydaje organ egzekucyjny oraz postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów (§1). Na obydwa postanowienia służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem zażalenia Strony było postanowienie wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 tejże ustawy. Postępowanie prowadzące do wyrażenia, w formie postanowienia, stanowiska wierzyciela, inicjowane jest przez organ egzekucyjny. Ponadto postępowanie to dotyczy kwestii wynikłych w toku egzekucji, ale nie rozstrzygnięcia co do dalszego jej prowadzenia bądź umorzenia. Stąd niewątpliwie ma charakter uboczny, ale jednocześnie bezpośrednio wpływający na dalszy bieg egzekucji. W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2007r. (I SA/Gl 60/07, LEX nr 441087) wskazano, że organ odwoławczy ustosunkowuje się do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu wierzyciela w uzasadnieniu postanowienia wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. W takiej sytuacji organ odwoławczy niebędący organem egzekucyjnym, nie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Podstawą zarzutu, zgodnie z art. 33 u.p.e.a. może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu zażalenia Spółki z o.o. na postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie stanowiska tego organu jako wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Spółkę jako zobowiązanego co do prowadzonej egzekucji administracyjnej postanowiło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 34 § 1 u.p.e.a. uchylić zaskarżone postanowienie w całości i umorzyć w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. W tym zakresie Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zamiast uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy. Skarżąca podkreśliła, że wniosła zarzuty m.in. z uwagi na to, że w jej ocenie egzekucja administracyjna była niedopuszczalna. Wyegzekwowanie w ramach postępowania egzekucyjnego w całości zaległości z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych wcale nie przesądza, że wniesione zarzuty nie są uzasadnione, czy też, że postępowanie wszczęte zarzutami stało się bezprzedmiotowe. Przeciwnie, jeśli zarzuty okażą się uzasadnione, organ egzekucyjny zobowiązany jest umorzyć postępowanie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Dlatego też wierzyciel zobowiązany jest odnieść się merytorycznie do zarzutów, wskazując dlaczego uznał zarzuty za zasadne lub niezasadne. Ewentualne wyegzekwowanie należności przed zajęciem przez wierzyciela merytorycznego stanowiska, nie zwalnia wierzyciela od ustosunkowania się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zasadność takiego zarzutu musi skutkować uznaniem, że egzekucja choć okazała się skuteczna to w istocie była niedopuszczalna. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego wg ustalonego wzoru. Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, z pouczeniem o możliwości wniesienia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 32 w zw. z art. 27 § 1 pkt. 9 powołanej ustawy ). Zgodnie z art. 34 § 1 powołanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1 -7, 9 i 10, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1- 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu wydania (ostatecznego) postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 1 i § 3 u.p.e.a.). Z akt sprawy nie wynika kiedy wierzyciel - Burmistrz W. został powiadomiony o wniesionych zarzutach, nie wiadomo, czy wyraził stanowisko w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach. Powyższa kwestia jest o tyle istotna, że gdyby wierzyciel nie wyraził stanowiska w zakreślonym ww. przepisem terminie, organ egzekucyjny zobligowany był zawiesić postępowanie egzekucyjne. Powołany przepis art. 34 § 3 u.p.e.a. ma bowiem brzmienie kategoryczne "wydaje postanowienie", nie pozostawiając rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania do uznania organu egzekucyjnego. Należy zauważyć, iż przepis art. 34 § 3 u.p.e.a. nie uzależnia zawieszenia postępowania w przedmiocie rozpoznania zarzutów od zakończenia egzekucji administracyjnej. Sąd stwierdził, iż w aktach administracyjnych przesłanych mu wraz ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2014 r. zostały wykazane jedynie dwa dokumenty źródłowe, dotyczące postępowania egzekucyjnego (tytuł wykonawczy i upomnienie). Z nadesłanych przez organ odwoławczy akt sprawy nie wynika kiedy tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej został doręczony Spółce. Nie wynika również, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zapoznało się z zarzutami Skarżącej zawartymi w piśmie z dnia 2 stycznia 2012 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego - 5 stycznia 2012 r.), gdyż pismo, zawierające zarzuty, nie zostało dołączone do akt sprawy. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast w myśl postanowień § 2 tego artykułu organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty, obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji, przedkładane sądowi, winny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową. Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie załączył do akt pisma Skarżącej zawierającego zarzuty, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zobowiązane było wyjaśnić tę kwestię przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Każde akta administracyjne powinny być kompletne. Niedopuszczalna jest sytuacja, iż do Sądu są wysyłane niekompletne akta, tak jak i niedopuszczalne jest, aby organ procedował na podstawie akt niekompletnych. Z całą stanowczością podkreślić trzeba, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych, rolą Sądu nie jest bowiem poszukiwanie akt w celu ich skompletowania. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma dowodów świadczących o tym, że organ odwoławczy rozpatrując zażalenie Skarżącej, dysponował pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. (data wpływu do organu- 5 stycznia 2012). Kwestia ta jest istotna z uwagi na fakt, iż Skarżąca w zażaleniu i w skardze wskazywała, iż organ pierwszej instancji w postanowieniu nie odniósł się w ogóle do zarzutów zobowiązanego zwartych w jego piśmie z dnia 2 stycznia 2012 r. Fakt świadczy o tym, iż organ odwoławczy nie skontrolował postępowania organu pierwszej instancji, a tym samym wydanego w dniu [...] kwietnia 2014 r. postanowienia: skoro bowiem nie dysponował pismem Spółki, zawierającym zarzuty, nie mógł zapoznać się z jego treścią. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy powinien uzupełnić akta sprawy o pismo Skarżącej zawierające zarzuty oraz ewentualnie o inne istotne w sprawie dokumenty, w szczególności o te, na które powołuje się Skarżąca w zażaleniu i w skardze, mające znaczenie w przedmiotowej sprawie. Wykazane powyżej nieprawidłowości postępowania, zakończonego zaskarżonym postanowieniem, musiały spowodować jego wyeliminowanie z porządku prawnego. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu. Nie jest możliwe przeprowadzenie merytorycznej kontroli niniejszej sprawy bez dysponowania kompletnymi aktami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu, określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.