II GZ 505/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. D. I. Sp. z o.o. w W. (poprzednio: "F. C." Sp. z o.o. w W.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 422/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "F. C." Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 422/15 odmówił uwzględnienia wniosku P. D. I. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że P. D. I. Sp. z o.o. (poprzednio: "F. C." Sp. z o.o. w W.), wniosła skargę na postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., którym Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. zobowiązującej stronę do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych w wysokości 119.511,59 zł. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że jej wykonanie zagraża dalszej egzystencji spółki, wywołując niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącej, w pierwszej kolejności zauważył, że przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych. W ocenie WSA, postanowienie tego rodzaju nie rodzi dla strony skarżącej żadnych dyspozycji działania, gdyż nie stwierdza, ani nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Oznacza to, zdaniem Sądu, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie korzysta z przymiotu wykonalności. WSA podkreślił, że wniosek strony skarżącej dotyczył decyzji organu pierwszej instancji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych. Mając jednak na względzie ostatnie zdanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stanowiące, że możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, Sąd stwierdził, że rozważenia wymagało, czy wskazana wyżej decyzja mieści się w granicach sprawy rozpoznawanej przez sąd. Zdaniem WSA, postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz decyzja zobowiązująca do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych zostały podjęte w odrębnych sprawach, prowadzonych w różnych przedmiotach. Wyklucza to możliwość uznania, że decyzja zobowiązująca do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych jest aktem podjętym w postępowaniu w "granicach tej samej sprawy", w której wydano zaskarżone postanowienie. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej spółki. Zażalenie na to postanowienie wniosła P. D. I. Sp. z o.o. w W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a tym samym nieuznanie, iż wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Infrastruktury z dnia [...] lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które kwalifikują się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które dla skarżącej nie rodzi żadnych dyspozycji działania, zatem nie korzysta też z przymiotu wykonalności. Instytucja wstrzymania wykonania aktów, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., może bowiem dotyczyć tylko takiej kategorii aktów administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, tzn. stwierdzają lub tworzą po stronie adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Ponadto zauważyć należy, że skarżąca w uzasadnieniu zażalenia podnosi argumenty jedynie w stosunku do decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r., która to decyzja nie jest przedmiotem sprawy sądowej zainicjowanej skargą spółki z dnia [...] grudnia 2014 r. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Z akt sprawy nie wynika natomiast by spółka kwestionowała postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna z chwilą upływu terminu do wniesienia odwołania lub gdy stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji argumentacja skarżącej zawarta w zażaleniu, a skierowana do decyzji ostatecznej nie mogła być uwzględniona. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.