II SA/Sz 1300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2015r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącego R. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 49b ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po ponownym rozpoznaniu odwołania R. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...], r., nakazującej J. i R. K. rozbiórkę obiektu budowlanego – ogrodzenia z drutu kolczastego, wykonanego od strony drogi publicznej gminnej, wzdłuż działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...] obręb T, wykonanego bez wymaganego przepisami ustawy Prawo budowlane zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną decyzję z dnia [...] Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlaneg, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – nakazał J. i R. K. rozbiórkę obiektu budowalnego – ogrodzenia z drutu kolczastego, wykonanego od strony drogi publicznej gminnej, wzdłuż działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...] obręb T., bez wymaganego przepisami ustawy Prawo budowlane zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Zdaniem tego organu, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia z uwagi na treść przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowalne. Z kolei stosownie do § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, zaś umieszczanie na ogrodzeniach na wysokości mniejszej niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione. Ponieważ wykonane ogrodzenie nie stanowi zadość przepisom techniczno-budowlanym z uwagi na umieszczenie drutu kolczastego na wysokości niższej niż 1,8 m, zatem niezbędnym stało się w ocenie organu nakazanie skarżącemu rozbiórki opisanego wyżej obiektu – w myśl przepisu art. 49b ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. K. i J. K., zarzucając jej m.in. naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji, co skutkowało błędnym przyjęciem, że strona odwołująca się miała obowiązek dokonać zgłoszenia budowy ogrodzenia, podczas gdy posadowienie tego obiektu nie nastąpiło ani od strony drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ani od strony ulicy, placu, torów kolejowych czy innych miejsc publicznych. Zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał żadnego dowodu na potwierdzenie okoliczności, że działka o nr [...] ma charakter drogi publicznej gminnej. W szczególności nie przedstawił on uchwały Rady Gminy Nowogródek Pomorski, w oparciu o którą ww. droga uzyskała status "drogi publicznej gminnej". Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że droga biegnąca wzdłuż działek o nr ,[...] jest drogą publiczną o kategorii drogi gminnej. Powyższe potwierdza uchwała Rady Gminy w Nowogródku Pomorskim z dnia 14 grudnia 1990 r., na podstawie której gmina N. wnioskowała do Wojewody o zakwalifikowanie tej drogi do dróg gminnych. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli R. K. i J. K.. Ponownie podnieśli, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tezy jakoby przedmiotowa droga miała charakter drogi gminnej. Przywoływana przez organ uchwała Rady Gminy w Nowogródku Pomorskim z dnia 14 grudnia 1990 r. stanowi tylko i wyłącznie wniosek do Wojewody o zakwalifikowanie wspomnianej drogi do dróg gminnych jednak nadal brak jest ostatecznej uchwały odpowiedniego organu ustanawiającej taką drogę gminną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 1005/13) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ nie ustalił czy działka nr ewid. [...], od strony której skarżący wykonał ogrodzenie, jest drogą gminną w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Uchwała Rady Gminy w Nowogródku Pomorskim z dnia 14 grudnia 1990 r. nr VI/22/90 na podstawie której gmina N. wnioskowała do Wojewody o zakwalifikowanie wskazanej drogi do dróg gminnych nie stanowi uchwały o której mowa w cytowanym przepisie art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. O prawnym statusie kategorii drogi gminnej nie przesądza też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy winny uzupełnić postępowanie wyjaśniające w zakresie prawnego statusu drogi położonej wzdłuż działki nr [...] i ustalić właściwy tryb postępowania, w przypadku gdyby okazało się, że ogrodzenie wykonane przez skarżących nie graniczy z drogą gminną tylko z drogą wewnętrzną. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. ponownie nakazał J. i R. K. rozbiórkę obiektu budowalnego – ogrodzenia z drutu kolczastego wykonanego od strony drogi publicznej gminnej, wzdłuż działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...] obręb T., bez wymaganego przepisami ustawy Prawo budowlane zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na wybudowanie ogrodzenia z drutu kolczastego od strony drogi publicznej gminnej. Powołał się przy tym na pismo Wójta Gminy N. z dnia [...] r., zgodnie z którym drogi położne na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi gruntu w obrębie ewidencyjnym T.: [...] Uchwałą nr VI/22/90 Rady Gminy Nowogródek Pomorski z dnia 14 grudnia 1990 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Gorzowskiego z 1991 r. nr 7, poz. 35), zostały zakwalifikowane do kategorii dróg gminnych. Odwołanie od tej decyzji wniósł R. K., podnosząc, że pomimo wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2014 r., organowi I instancji nie udało się wykazać, aby działka nr [...] miała charakter drogi publicznej gminnej. Nadal brak jest w aktach sprawy stosownej uchwały Rady Gminy o nadaniu tej drodze statusu drogi publicznej gminnej. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że regulacją prawną nadającą przedmiotowej drodze charakter drogi publicznej jest rozporządzenie Wojewody Gorzowskiego nr 16 z dnia 31 maja 1991 r., wydane na podstawie art. 7 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Odnosząc się do twierdzenia, że w sprawie nie ma zastosowania § 41 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2014 r., zgodnie z którym wymienione rozporządzenie dotyczy każdej nieruchomości, na której można wykonać urządzenia w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której ponownie podniósł, że organ błędnie przyjął, iż działka nr [...] ma charakter drogi publicznej gminnej. Zdaniem skarżącego w aktach brak jest uchwały rady gminy o ustaleniu przebiegu drogi gminnej jak również o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych – takich dokumentów nie mogą zastąpić inne – nieaktualne – akty prawne jak np. uchwała Rady Gminy Nowogródek Pomorski z 14 grudnia 1990 r. w sprawie zaopiniowania dróg gminnych – gdyż właścicielem działki nr [...] Gmina ta została dopiero na mocy decyzji Wojewody z [...] r. Również rozporządzenie nr 16 Wojewody Gorzowskiego z dnia 31 maja 1991 r. nie może stanowić podstawy zaliczenia działki nr [...] do kategorii drogi gminnej, gdyż nie ustanawia jej zgodnie z zasadami ustawy o drogach publicznych. Rozporządzenie wojewody nie jest źródłem prawa miejscowego. W ocenie skarżącego, organ błędnie przyjął, że usytuowane ogrodzenie wzdłuż działek nr [...] jest obiektem budowlanym. Działki nr [...] należące do strony postępowania, mają charakter rolny (łąki grunty orne). Nie znajduje się na nich żaden obiekt budowlany. Nie można mówić o ogrodzeniu stron jako o obiekcie budowlanym gdyż nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Trudno też je uznać za urządzenie budowlane ponieważ nie jest związane z obiektem budowlanym. Dlatego bezzasadne jest powoływanie się na § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podniósł ponadto, że organ I instancji prowadził postępowanie nawet po wydaniu decyzji i złożeniu przez stronę odwołania, czego dowodem jest pismo Wójta N. z [...] r. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego, sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego, że w niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca je decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., zapadły po uprzednim wypowiedzeniu się o przedmiocie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1005/13, którym to Sąd uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r., należy odnieść się do kwestii mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. Bogusław Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 1, Warszawa 2008 str.289-290). Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 cytowanej ustawy. Oceniając kwestię wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r. należy uznać, że nie zostały one zrealizowane w toku ponownie prowadzonego postępowania. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu wspomnianego wyroku, organ nie ustalił czy działka nr ewidencyjny [...], od strony której skarżący wykonał ogrodzenie, jest drogą gminną w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (ust. 1). Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2). Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (ust. 3). Jak wskazał Sąd w omawianym wyroku, uchwała Rady Gminy w Nowogródku Pomorskim z dnia 14 grudnia 1990 r. nr VI/22/90, na podstawie której gmina N. wnioskowała do Wojewody o zakwalifikowanie wskazanej drogi do dróg gminnych nie stanowi uchwały, o której mowa w cytowanym przepisie art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. O prawnym statusie kategorii drogi gminnej nie przesądza też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. Wobec powyższego Sąd uznał za słuszne zarzuty skarżących, że w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na prawnie uregulowany status działki nr [...] jako drogi gminnej. Uznając, że organy nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, uchylił wspomniane decyzje, wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uzupełnić postępowanie wyjaśniające w zakresie prawnego statusu drogi położonej wzdłuż działki nr [...] i ustalić właściwy tryb postępowania, w przypadku gdyby okazało się, że ogrodzenie wykonane przez skarżących nie graniczy z droga gminną tylko z drogą wewnętrzną. Powyższe zalecenie nie zostało jednak należycie zrealizowane przez organy I i II instancji. Co prawda Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Wójta Gminy N. o wskazanie statusu prawnego dróg oznaczonych m.in. numerami ewidencyjnymi [...], jednak udzielona odpowiedź nie zawierała kompletnych informacji umożliwiających ustalenie tego statusu. Wójt wskazał co prawda, że działka nr ewidencyjny [...] jest drogą publiczną, jednak powołał się jedynie na uchwałę Rady Gminy Nowogródek Pomorski dnia 14 grudnia 1990 r., co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przesądził (wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r.), że nie jest to uchwała, o której mowa w cytowanym przepisie art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych a jednie wniosek do Wojewody o zakwalifikowanie wskazanej drogi do dróg gminnych. Wójt wskazał dodatkowo także Dziennik Urzędowy Województwa Gorzowskiego nr 7 poz. 35 z dnia 31.05.1991 r., jednak pod wymienioną pozycją zamieszczono jedynie rozporządzenie w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w województwie gorzowskim, w oparciu o art. 7 ustawy o drogach publicznych. Jak już zostało powyżej wskazane, cytowany przepis przewiduje zaliczenie do dróg gminnych jedynie na podstawie uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, a takiej uchwały w dalszym ciągu nie uzyskano. Takie samo stanowisko zajął organ II instancji, który jednoznacznie wskazał, że pismo Wójta potwierdza, iż przedmiotowa działka oznaczona numerem ewidencyjnym gruntu [...] jest drogą publiczną zgodnie z uchwałą Rady Gminy Nowogródek Pomorski z dnia 14 grudnia 1990 r. oraz rozporządzeniem Wojewody Gorzowskiego z dnia 31 maja 1991 r. Jak już wskazano powyżej wspomniana uchwała nie stanowi uchwały o jakiej mowa w art. 7 ustawy o drogach publicznych. Z kolei cytowane rozporządzenie Wojewody jako podstawę zaliczenia drogi do dróg gminnych wskazuje jedynie wymieniony przepis, nie odwołując się do jakiejkolwiek uchwały rady gminy – wobec czego należy stwierdzić, że w dalszym ciągu status drogi nie został wyjaśniony. Z dołączonej do akt administracyjnych decyzji z dnia [...] r. wynika, że Wojewoda stwierdził wówczas nabycie przez Gminę N. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] obręb T. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym, że z uwagi na powyższe, w dacie podjęcia przez Radę Gminy Nowogródek Pomorski uchwały (z dnia 21 grudnia 1990 r.) nie było możliwe zakwalifikowanie przez Wojewodę przedmiotowej drogi do dróg gminnych skoro opisana wyżej nieruchomość nie stanowiła jeszcze własności gminy. Natomiast nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie gdyż sporne ogrodzenie nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i trudno też je uznać za urządzenie budowlane ponieważ nie jest związane z obiektem budowlanym. Jak już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., omawiane rozporządzenie dotyczy każdej nieruchomości, na której można wykonać urządzenia w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Stanowisko to jest dla organu wiążące, wobec czego argumenty skarżącego należy uznać za nietrafne. Na uwzględnienie nie zasługuje także pogląd prezentowany przez skarżącego, że organ I instancji prowadził postępowanie nawet po wydaniu decyzji, czego dowodem ma być pismo Wójta Gminy N. z dnia [...] r. W aktach nadesłanych przez organ brak jest bowiem pisma którym organ ten zwracałby się o dodatkowe informacje. Z samego pisma Wójta, wynika przy tym, że jest uzupełnieniem jego poprzedniego pisma i nie zawiera nowych informacji, wskazuje numer drogi, który widnieje w Dzienniku Urzędowym. Pismo przyszło już po przesłaniu akt organowi II instancji i zostało jedynie przesłane w ślad za aktami. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w skardze z dnia [...] r., ponieważ przeprowadzenie tych dowodów nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że w dalszym ciągu w sprawie nie wyjaśniono stanu faktycznego w stopniu umożliwiającym przesądzenie, czy skarżący dopuścił się samowoli budowlanej o jakiej mowa w art. 49b ustawy Prawo budowlane, ewentualnie czy przedmiotowe ogrodzenie powstało w wyniku wykonania robót budowlanych, o których mowa w art. 50 – 51 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uzupełnią postępowanie celem jednoznacznego wyjaśnienia statusu drogi położonej wzdłuż działki nr [...], w tym w szczególności podejmą czynności w celu ustalenia czy i na jakiej podstawie droga została zaliczona do kategorii dróg gminnych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, zaś o kosztach w oparciu o art. 200 tej ustawy.