IV SA/Po 25/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. W., B. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M. W. i B. W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Burmistrz [...], wskazując na art. 145-146, art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 z późn. zm.), § 2 uchwały nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału nieruchomości oraz z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z budową urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. Wlkp. [...]) ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w [...], spowodowanego wybudowaniem drogi (punkt 1. decyzji). Do wniesienia opłaty zobowiązał solidarnie M. i B. W., jako właścicieli na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przedmiotowej działki w dniu realizacji przedmiotowej inwestycji (punkt 2. decyzji). Wskazał, że obowiązek wniesienia tak ustalonej opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, w sposób opisany w decyzji, wskazując, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, zaś wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty (punkty 3-6 decyzji). Od opisanej decyzji odwołanie wnieśli M. W. i B. W. (dalej jako Skarżący), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji, w całości. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając SKO napisało, że decyzja została wysłana listem poleconym [dwoma listami poleconymi, adresowanymi odrębne do Skarżących – uwaga sądu] na adres stron w dniu 08 sierpnia 2013 r. Pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 09 oraz 16 sierpnia 2013 r. przesyłka [obie przesyłki – uwaga sądu] nie została odebrana w placówce Poczty Polskiej. W tych okolicznościach przesyłka została po dniu 26 września 2013 r. zwrócona przez operatora pocztowego do nadawcy. Skarżący złożyli odwołanie w dniu 26 września 2013 r. SKO napisało, że zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do art. 42 § 1 kpa, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zgodnie z przepisem art. 43 w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W przypadku niemożności doręczenia w wyżej wskazany sposób zastosowanie znajduje przepis art. 44 Kpa, wprowadzający konstrukcję tzw. fikcji doręczenia. SKO oceniło, że decyzja została doręczona stronie z dniem 23 sierpnia 2013 r. Zatem od tej daty rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, który upłynął bezskutecznie dnia 6 września 2013 roku. Ponowne nadanie decyzji listem poleconym przez organ nie zniweczyło skutków pierwotnego doręczenia, które musiało zostać uznane za skuteczne. Ponowna wysyłka, aktu administracyjnego, który już funkcjonował w obrocie prawnym pozostaje bez znaczenia dla skuteczności pierwotnego doręczenia. Z upływem dnia 6 września 2013 r. decyzja Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. stała się ostateczna, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania. Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli M. W. i B. W., zastępowani przez zawodowego pełnomocnika. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił rażące naruszenie: 1. art 7 w związku z art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia istotny okoliczności sprawy tj. dotyczących ustalenia czy operator pocztowy rzeczywiście w sposób prawidłowy dostarczył skarżącym, w sierpniu 2013 r. informację (awizo) dotyczącą pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym, 2. art. 44 § 4 kpa poprzez błędne uznanie, że w dniu 26 września 2013 r. upłynął termin do wniesienia przez Skarżących odwołania, w sytuacji kiedy organ I instancji nie dokonał ustalenia faktycznego, że doszło do prawidłowego poinformowania o możliwości odbioru przesyłki tj. czy operator pocztowy w sposób prawidłowy poinformował Skarżących o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym, 3. art. 8 kpa poprzez nieustalenie przyczyn dla których organ I instancji dokonał powtórnego doręczenia decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem dopiero z treści zaskarżonego postanowienia skarżący dowiedzieli się o fakcie ponowienia próby skutecznego doręczenia decyzji Burmistrza. Uzasadniając pełnomocnik napisał, że samo lapidarne stwierdzenie, że przesyłka nadana w dniu 08 sierpnia 2014 r. była dwukrotnie awizowana, skutkiem czego doszło do zastępczego doręczenia korespondencji, jest pozbawione podstaw. Bez tych ustaleń niemożliwe jest prawidłowe stosowanie art. 44 § 4 kpa. Jak przyjmuje się w orzecznictwie nie można przyjąć, że doszło do prawidłowego doręczenia w trybie art. 44 kpa, jeżeli na dowodzie doręczenia przesyłki doręczyciel nie wskazał miejsca pozostawienia zawiadomienia. "Nawet sam fakt odnotowania na przesyłce informacji o awizowaniu, bez wskazania miejsca jego pozostawienia w konkretnym przypadku, nie czyni zadość wymogom wskazanym w przepisie art. 44 kpa" (wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 402/10; podobnie: wyrok WSA w Gdańsku z 04 lipca 2013r. sygn. akt III SA/Gd 226/13; wyrok WSA w Gdańsku z 27 października 2010 r. II SA/Gd 450/10). Pełnomocnik ocenił, że operator pocztowy nie dokonał następujących czynności: umieszczenia adnotacji na przesyłce o miejscu złożenia zawiadomienia o możliwości odbioru korespondencji oraz nie umieścił w skrzynce pocztowej Skarżących, w sierpniu 2013r. zawiadomienia (awizo) o możliwości odbioru korespondencji w przedmiotowej sprawie, co dotyczy również powtórnego zawiadomienia. Skarżący, mając świadomość postępowania prowadzonego przez Burmistrza, zawsze dbali o odbiór korespondencji i w toku tegoż postępowania zawsze odbierali korespondencję która w sposób prawidłowy była do nich kierowana. Stąd oczywiste jest, że gdyby zawiadomienie o korespondencji było w sposób prawidłowy złożone w ich skrzynce pocztowej, to przesyła byłaby odebrana. Skarżący kategorycznie oświadczyli, że w sierpniu 2013 r. nigdy w ich skrzynce pocztowej nie znajdowało się zawiadomienie o złożeniu w dniu 09 sierpnia 2013 r. przesyłki w urzędzie pocztowym, stąd oczywiste jest, że niemożliwy był jej odbiór. Osoba dokonująca doręczeń w imieniu Poczty Polskiej S.A. wielokrotnie umieszczała w skrzynce pocztowej Skarżących awiza odnoszące się do innych osób, zmuszając tym samym Skarżących do samodzielnego doręczania tych jakże ważnych dokumentów do właściwych adresatów. Ustne upomnienia w placówce pocztowej nie przynosiły rezultatów. Potwierdzeniem tych okoliczności jest pismo skarżących z dnia [...] grudnia 2014 r. w którym wskazano, na fakt umieszczenia w skrzynce pocztowej awiza odnoszącego się do [...] z o.o. z siedzibą w [...] Pełnomocnik podkreślił, że Skarżący w żaden sposób nie są związani z tym podmiotem. Konsekwencją tego uchybienia było złożenie reklamacji w urzędzie pocztowym, która do dnia wniesienia skargi nie została rozpatrzona. Pełnomocnik podkreślił, że wady doręczenia korespondencji, których dopuścił się operator pocztowy, a które w całości zostały zignorowane przez SKO, skutkują przyjęciem, iż nie nastąpił skutek prawy w postaci prawidłowego doręczenia decyzji. Konsekwencją tego uchybienia jest fakt, że brak prawidłowego doręczenia skutkował brakiem otwarcia terminu ustawowego przewidzianego w art. 129 kpa tj. umożliwiającego stronie wniesienie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na adresacie pisma spoczywa ciężar wykazania, że przepis art. 43 lub 44 kpa nie powinien być zastosowany albo został zastosowany wadliwie, co dopiero mogłoby prowadzić do uznania, że brak było przesłanek do wywołania skutków prawnych związanym z domniemaniami ustanowionymi w tych przepisach (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt: II SA/Sz 946/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach Przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy odwołanie wniesione przez skarżących w dniu [...] września 2014r. na decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. zostało przez skarżących wniesione w terminie czy też po terminie, co skutkowało wydaniem przez organ II instancji postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania. SKO w [...] uznało za skuteczne doręczenie tej decyzji w trybie tzw. doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 44 kpa. Decyzja została nadana na adres skarżących listem poleconym za potwierdzeniem odbioru w dniu 8 sierpnia 2014r. jak wynika z adnotacji na kopertach była awizowana dwukrotnie w dniach 9 i 16 sierpnia 2014r. Po dniu 23 sierpnia 2014r. została zwrócona przez operatora pocztowego do nadawcy. 14 dni od pierwszego awizowania przesyłki upłynęło w dniu 23 sierpnia 2014r. W ocenie SKO od tej właśnie daty zaczął biec 14 – sto dniowy termin do wniesienia odwołania, który bezskutecznie upłynął 6 września 2014r. Odwołanie wniesione w dniu 26 września 2014r. było więc, zdaniem organu odwołaniem wniesionym po terminie określonym w art. 129 § 2 kpa i z tych względów SKO w [...] na podstawie art. 134 kpa zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2014r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący zarzucili, że organ II instancji dokonując swoich ustaleń naruszył art. 7 kpa poprzez nie ustalenie czy operator faktycznie pozostawił zawiadomienie w skrzynce oddawczej skarżących. Skarżący podnosili, że awiza w ich skrzynce nie było. Nadto zarzucili, że organ II instancji naruszył art. 8 kpa tj. zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji, gdyż dopiero z orzeczenia organu II instancji dowiedzieli się, że miało miejsce tzw. doręczenie zastępcze, a organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których organ I instancji dokonał ponownego doręczenia przesyłki. W ocenie Sądu skarga była zasadna aczkolwiek nie wszystkie przyczyny wskazane w skardze były uzasadnione. W niniejszej sprawie miało miejsce doręczenie decyzji organu I instancji w trybie tzw. doręczenia zastępczego, które uregulowane jest w art. 44 kpa. Zgodnie z tym przepisem: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z zestawienia powołanego wyżej uregulowania prawnego wynikają dwie podstawowe przesłanki skuteczności przewidzianego nim doręczenia. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony czas w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego). Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia przez operatora pocztowego), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tylko w przypadku spełnienia łącznie powołanych przesłanek, doręczenie dokonane przez operatora pocztowego w trybie art. 44 k.p.a. może być uznane za skutecznie. W okolicznościach niniejszej sprawy, między stronami sporna jest kwestia pozostawienia przez operatora pocztowego w skrzynce oddawczej Skarżących zawiadomienia określonego w § 2 art. 44 kpa. Skarżący twierdzą, że zawiadomienia takie w ich skrzynce pozostawione nie zostało. Zdaniem organu na adresacie pisma ciąży ciężar wykazania, że doręczenie w trybie art. 44 kpa zostało dokonane wadliwie. W ocenie Sądu, aby uznać, że ciężar wykazania tych okoliczności zostaje przeniesiony na adresata pisma jego nadawca musi uprzednio wykazać, że zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do uznania doręczenia za dokonane skutecznie. Dopiero, gdy to wykaże, ciężar wykazania wadliwości doręczenia spoczywa na adresacie pisma. W przedmiotowej sprawie Skarżący podnosili, że z uwagi na brak stosownych adnotacji na kopercie z przesyłką nie można uznać doręczenia za skuteczne. Podnosili, że rażącym uchybieniem był brak zamieszczenia na kopercie przez operatora publicznego adnotacji o miejscu złożenia awiza. Nie wskazali jednak żadnej podstawy prawnej uzasadniającej konieczność zamieszczenia takiej adnotacji na kopercie z przesyłką. Takiej podstawy prawnej bowiem w zakresie doręczeń w postępowaniu administracyjnym nie ma. Z tych też względów wzór formularza doręczenia nie zawiera rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej. Sposoby doręczania przesyłek pocztowych określone są w art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. prawo pocztowe (Dz.U. 2012.1529). Zgodnie z art. 37 ust. 3 tej ustawy przepisu ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. co oznacza, że w przypadku korzystania przez organy administracyjne z powszechnych usług pocztowych operatora wyznaczonego przy doręczaniu pism pierwszeństwo w stosowaniu mają przepisy kpa normujące zasady doręczania pism. Przepisy kpa nie wskazują sposobu odnotowywania na kopercie czy formularza treści i faktu pozostawienia awiza zgodnie z art. 44 § 2 kpa. Obowiązek umieszczenia skrzynki oddawczej przez właściciela lub współwłaściciela nieruchomości określa art. 40 prawa pocztowego. Zgodnie z art. 40 ust. 3 prawa pocztowego, wskazanego przez Skarżących operator wyznaczony ma prawo instalowania i użytkowania na obszarach wiejskich lub obszarach o rozproszonej zabudowie własnych oddawczych skrzynek pocztowych, po uzgodnieniu z właściwym wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), na warunkach uzgodnionych z właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości. Skarżący nie wykazali, że w ich przypadku skrzynka oddawcza była zamontowana przez operatora pocztowego, w myśl art. 40 ust. 3 prawa pocztowego, nie przedłożyli dokumentów związanych z dokonaniem z nimi uzgodnień w tym zakresie. Nadto na str. 4 skargi podali, że nigdy w ich skrzynce pocztowej nie znajdowało się zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym, co oznacza, że posiadają własną oddawczą skrzynkę pocztową. Zawiadomienie wskazane w art. 44 § 2 kpa winno być więc umieszczone w oddawczej skrzynce Skarżących. Konieczności dokonywania jakichś szczególnych adnotacji na kopercie przez operatora pocztowego nie przewiduje również wydane na mocy delegacji z art. 47 prawa pocztowego rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U.2013.545), które dotyczy również przesyłek dokonywanych przez organy administracji, w tym przesyłek rejestrowanych, którymi zgodnie z art. 3 pkt 23 prawa pocztowego są przesyłki pocztowe przyjęte za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie z art. 3 pkt 22 prawa pocztowego przesyłka listowa będąca przesyłką rejestrowaną jest przesyłką poleconą. A zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 1 a prawa pocztowego do usług powszechnych zalicza się świadczone w obrocie krajowym i zagranicznym w ramach obowiązku, o którym mowa w art. 46, usługi pocztowe obejmujące doręczania przesyłek listowych, w tym poleconych. . Zgodnie z § 34 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia z 29 kwietnia 2013r.: jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Żaden z wyżej wymienionych przepisów nie wskazuje obowiązku umieszczania przez operatora pocztowego na kopercie adnotacji szerszych niż miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że brak odnotowania na kopercie miejsca pozostawienia awiza skutkuje automatycznie uznaniem doręczenia za wadliwe. Nieskuteczne byłoby nie doręczenie Skarżącym zawiadomienia o treści i w miejscu wskazanym w art. 44 § 2 kpa, nie zaś fakt braku adnotacji o tym na kopercie czy formularzu. Z drugiej strony adnotacja taka byłaby wystarczająca do uznania doręczenia za skuteczne, chyba, że adresaci wykazaliby okoliczności przeciwne, obalając stosownymi dowodami domniemanie skutecznego doręczenia. Brak tej adnotacji na kopercie czy formularzu nie przesądza o wadliwości doręczenia. W takiej jednak sytuacji braku adnotacji, na organie ciąży obowiązek wykazania, że zawiadomienie zostało złożone w miejscu i o treści wynikające z art. 44 § 2 kpa. Nie można bowiem na tym etapie nakładać na Skarżących obowiązku wykazania, że awiza nie otrzymali, skoro nie ma żadnej informacji w aktach o tym, że organ przy doręczaniu zastępczym zbadał spełnienie przesłanki z art. 44 § 2 kpa. W takiej sytuacji stanowisko organu II instancji o skutecznym doręczeniu w trybie art. 44 kpa było przedwczesne a zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało wydane z naruszeniem art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a., w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę pisemności organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem będzie ustalenie czy operator pocztowy prawidłowo, zgodnie z art. 44 § 2 kpa w zw. z art. 37 ust. 3 prawa pocztowego awizował przesyłkę zawierającą decyzję organu pierwszej instancji. Organ II instancji winien również wyjaśnić przyczyny dokonania ponownego doręczenia przesyłki Skarżącym przez organ I instancji. Okoliczność ta ma znaczenie w sprawie. Wskazywać może bowiem na posiadanie przez organ I instancji danych dotyczących wadliwości doręczenia decyzji, których nie przedłożono do akt niniejszej sprawy. Po dokonaniu tych ustaleń, z uwzględnieniem ich wyniku organ II instancji, uwzględniając powyższe rozważania oceni czy odwołanie zostało wniesione przez Skarżących z zachowaniem terminu. Mając powyższe na względzie, Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt 1 sentencji wyroku, uchylił zaskarżone postanowienie. W przedmiocie kosztów postępowania, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.