VII SA/Wa 7/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 3000 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywością niezgodnie z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] zatwierdzającą zakład, tj. Sklep spożywczo-przemysłowy [...] zlokalizowany przy u. [...] w [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w sklepie spożywczo-przemysłowym "[...]" zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] w dniu 27 czerwca 2014 r. kontroli stwierdzono, że podmiot prowadzi działalność niezgodnie z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...], która zatwierdziła zakład do prowadzenia działalności w zakresie detalicznej sprzedaży: artykułów spożywczych, owoców i warzyw, kurcząt z rożna (dostarczanych jako półprodukt, poddanych na miejscu w sklepie jedynie obróbce termicznej), napojów bezalkoholowych i alkoholowych oraz kosmetyków i artykułów przemysłowych na wydzielonych regałach. Podczas kontroli stwierdzono rozszerzenie zakresu działalności o obróbkę mięsa poprzez mycie, dzielenie i przyprawianie - bez zapewnienia właściwych warunków do jej przeprowadzenia. W dniu kontroli w sprzedaży znajdowały się mięsa na grilla przyprawione, sprzedawane luzem: żeberka w paskach, karkówka bez kości oraz boczek. Jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej nr [...] "znajdujące się w sprzedaży żeberka paski luzem zostały umyte, podzielone i przyprawione na zapleczu sklepu. Gdy w sprzedaży zabraknie zakupionych mięs przyprawionych praktykuje się przyprawianie mięs na zapleczu sklepu w pomieszczeniu przed chłodniami. (...) Do obsypywania mięs wykorzystywana jest przyprawa (przechowywana w szafce pod zlewem w pomieszczeniu chłodni)." Ponadto kontrola sanitarna wykazała zaniedbania świadczące, o tym że w zakładzie nie są zachowane wymagania higieniczno-sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), a także, że nie są zapewnione bezpieczeństwo i właściwa jakość zdrowotna wprowadzanej do obrotu żywności, co stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Nieprawidłowości sanitarno-higieniczne zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli Nr [...] z dnia 27 czerwca 2014 r. W następstwie czynności kontrolnych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydal decyzję administracyjną znak: [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 3000 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywością niezgodnie z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 64 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004, a także art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.) - wskazał, że z dokumentów sprawy wynika, że Spółka [...] S.A. przed rozpoczęciem prowadzenia swojej działalności w sklepie spożywczo-przemysłowym "[...]" zlokalizowanym przy ul. [...] w [...] w zakresie rozszerzonym nie złożyła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosku o zatwierdzenie zakładu w odniesieniu do nowej działalności. Rozszerzenie polegało na prowadzeniu w przedmiotowym obiekcie obróbki mięs poprzez mycie, dzielenie i przyprawianie. Rozszerzenie działalności w przedmiotowym zakładzie wiązało się z koniecznością spełnienia dodatkowych wymagań higienicznych, które nie były przedmiotem oceny przy zatwierdzaniu zakładu. Ww. stan faktyczny, tj. prowadzenie działalności z zakresie niezgodnym z urzędowym zatwierdzeniem zakładu, został opisany w protokole kontroli sanitarnej z dnia 27 czerwca 2014 r. Strona w odwołaniu zasadniczo nie kwestionowała zaistnienia faktu prowadzenia działalności w zakresie rozszerzonym. Zarzuciła jedynie organom urzędowej kontroli żywności "zaniechanie uwzględnienia okoliczności", iż ustalone "czynności były jednostkowym przypadkiem a nie procederem czy czynnościami powszechnie stosowanymi", oraz że "organ nie uwzględnił krótkiego czasookresu, w którym dokonywano czynności i jednostkowego rozmiaru produktu". Kierownik kontrolowanego obiektu obecny podczas czynności kontrolnych, nie wniósł żadnych uwag i zastrzeżeń do stwierdzonego stanu faktycznego. Protokół kontroli sanitarnej nie został podpisany przez przedstawiciela zakładu, który uzasadnił to brakiem upoważnienia do podpisywania dokumentów z kontroli. W kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za bezprzedmiotowe organ uznał przeprowadzenie dodatkowego dowodu z zeznań świadka - pani K. S.. Jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej K. S. - kierownik sklepu, obecna przy kontroli, nie wniosła uwag ani zastrzeżeń do stwierdzonego stanu faktycznego, podczas gdy to właśnie stan faktyczny stwierdzony w toku ww. kontroli i utrwalony w przedmiotowym protokole stanowił przesłankę do nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Odmowa podpisania protokołu kontroli nastąpiła wyłącznie z powodu braku upoważnienia od kierownictwa spółki, nie zaś z powodu zastrzeżeń co do stwierdzonego stanu faktycznego. Prowadzenie działalności w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu jest poważnym uchybieniem podmiotu działającego na rynku spożywczym. Przywołując treść art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, organ wskazał, że w przypadku prowadzenia działalności w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu, podmiot działający na rynku spożywczym ponosi odpowiedzialność w postaci kary pieniężnej. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, kto produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu, podlega karze pieniężnej. Kara może być wymierzona do wysokości trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Jak stanowi art. 103 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, wysokość kary nie może być mniejsza niż 500 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w niniejszej sprawie została wymierzona przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w kwocie 3000 zł, czyli w kwocie wielokrotnie niższej od górnej ustawowej granicy, która wynosi ok. 100 000 zł. Mając na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo konsumentów należy stwierdzić, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wymierzając karę w wysokości 3000 zł, prawidłowo zastosował zasadę miarkowania kary. Kara pieniężna w prawidłowy sposób uwzględnia przesłanki wymienione w art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowa działalność podmiotu na rynku spożywczym. W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim wysoki stopień szkodliwości stwierdzonego naruszenia. Samowolne rozszerzenie działalności zakładu, mogło stanowić realne zagrożenie dla zdrowia konsumentów, tym samym - stopień społecznej szkodliwości stwierdzonego uchybienia musi więc być uznany za istotny. Ponadto, należy podkreślić, iż Spółka [...] S.A. jest dobrze znaną marką, istniejącą na rynku spożywczym od wielu lat, co tym bardziej wyklucza możliwość usprawiedliwienia stwierdzonego naruszenia. Fakt wcześniejszego niekwestionowania działalności przedmiotowego zakładu, może mieć wpływ jedynie na wysokość wymierzonej kary pieniężnej (co w tym przypadku miało miejsce). Jednakże, nie może stanowić argumentu przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej za już stwierdzone uchybienie. Organ również podkreślił, że zgodnie z art. 55 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200) kara pieniężna powinna realizować również pewien skutek prewencyjny, zapobiegając popełnianiu podobnych uchybień w przyszłości. Celem kar pieniężnych określonych w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest bowiem zapobieganie naruszeniom prawa żywnościowego, które bądź to bezpośrednio, bądź pośrednio mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia konsumentów żywności. W konsekwencji kara pieniężna w niniejszej sprawie, aby jej cele zostały osiągnięte, nie mogła być wymierzona jedynie w symbolicznej wysokości. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego strona zasadnie została ukarana karą pieniężną, wymierzoną w drodze decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w chwili stwierdzenia niezgodności, tj. w dniu 27 czerwca 2014 r. kiedy przeprowadzono urzędową kontrolę żywności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. znak [...], złożyła Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu który może mieć wpływ na wydaną decyzję, tj.: a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego: • zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niejasne i niepełne uzasadnienie w treści Decyzji materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy materiału dowodowego, polegającej na zaniechaniu wzięcia pod uwagę, iż organ zakwestionował jedynie proces produkcji żeberek na grilla w niewielkiej, marginalnej wręcz ilości, natomiast Skarżąca wskazuje, iż Organ wydający decyzję - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny błędnie ustalił na podstawie protokołu kontroli z dnia 27.06.2014 r., iż mycie, krojenie i przyprawianie żeberek odbywa się w placówce w [...], gdy w rzeczywistości jest to produkt wytwarzany przez [...] S.A. jak producenta wyrobów mięsnych na podstawie zezwolenia Powiatowego Lekarza Weterynarii, które zostały załączone do odwołania od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].08.2014 r. znak [...]. Organ nie ocenił tej okoliczności, dowodu i ich znaczenia dla sprawy. • zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niejasne i niepełne uzasadnienie w treści Decyzji materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy materiału dowodowego, polegającej na zaniechaniu ustalenia w jakim zakresie i rozmiarze dokonywano czynności ustalonych w ramach kontroli, tj. organ nie uwzględnił krótkiego czasookresu w którym dokonywano czynności i jednostkowego rozmiaru produktu; • zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niejasne i niepełne uzasadnienie w treści Decyzji materiału dowodowego oraz zaniechanie analizy materiału dowodowego i pominięcie, iż objęte ustaleniami organu czynności dotyczyły jedynie wypakowywania na zapleczu mięsa z pojemników vac w celu jego wyłożenia w ladzie sprzedaży; • zaniechanie uwzględnienia okoliczności, iż ustalone przez organ czynności były jednostkowym przypadkiem a nie procederem czy czynnościami powszechnie stosowanymi; • zaniechanie oceny przez organ II instancji decyzji Państwowego Lekarza Weterynaryjnego z dnia [...].04.2007 r., [...].10.2008 r., [...].10.2008 r., załączonych do odwołania skarżącej z dnia 15.09.2014 r. od decyzji organu I instancji oraz zaniechanie wyciągnięcia z tych dowodów jakichkolwiek wniosków. b) naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż wobec spisania protokołu (dokumentu o cechach dokumentu urzędowego) nie jest możliwym ponowne wysłuchanie K. S. (doręczenia na adres Biuro Zarządu [...] S.A., al. [...], [...] [...]) na okoliczności wskazane w treści protokołu z dnia 27.06.2014 r. c) naruszenie art. 75 § 1, art. 76 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka K. S. na okoliczności wskazane w treści protokołu z dnia 27 czerwca 2014 r. w sytuacji gdy zeznania tego świadka precyzujące i uzupełniające treść protokołu miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) naruszenie art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez nieuwzględnienie zakresu naruszenia i dotychczasowej - poprawnej działalności spółki [...] S.A. (dotychczasowa działalność) oraz marginalnego zakresu zakwestionowanych czynności (niski stopień społecznej szkodliwości). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem - kto produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu, podlega karze pieniężnej. Kara może być wymierzona do wysokości trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Jak stanowi art. 103 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, wysokość kary nie może być mniejsza niż 500 zł. W myśl art. 64 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004 - każde przekształcenie lub rozszerzenie działalności powinno być zgłoszone państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, który w stosownych przypadkach wydaje decyzję zatwierdzającą nowy profil działalności zakładu. Zatwierdzenie takie jest wymagane również w przypadku zmiany lub rozszerzenia form sprzedaży środków spożywczych. Zmiana zakresu działalności jest możliwa dopiero po uzyskaniu przez przedsiębiorcę zatwierdzenia zakładu, w odniesieniu do zamierzonej nowej działalności, wydanego przez właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Ponadto - stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.) - podmiot prowadzący działalność na rynku spożywczym ponosi pełną odpowiedzialność za przestrzeganie wymagań prawa żywnościowego w kierowanym przez siebie zakładzie. Odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji ponosi właściciel zakładu będący podmiotem działającym na rynku spożywczym. Znajomość i przestrzeganie przepisów prawa żywnościowego jest niewątpliwie podstawowym obowiązkiem podmiotów działających na rynku spożywczym, ponieważ tylko znając te przepisy, przedsiębiorca może wdrażać i przestrzegać wymagania, wynikające z tych przepisów. Brak należytej kontroli nad przestrzeganiem wymagań prawa żywnościowego w zakładzie jest poważnym naruszeniem obowiązku zachowania należytej staranności przy prowadzeniu działalności na rynku spożywczym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w aktach sprawy znajduje się protokół z kontroli, którą przeprowadzono w dniu 27 czerwca 2014 r. w sklepie [...] przy ul. [...] w [...] należącym do spółki [...] S.A. z siedzibą w [...]. Podczas przeprowadzania ww. kontroli stwierdzono, że podmiot prowadzi działalność niezgodnie z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]. Wspomniana decyzja zatwierdziła zakład do prowadzenia działalności w zakresie detalicznej sprzedaży: artykułów spożywczych, owoców i warzyw, kurcząt z rożna (dostarczanych jako półprodukt, poddanych na miejscu w sklepie jedynie obróbce termicznej), napojów bezalkoholowych i alkoholowych oraz kosmetyków i artykułów przemysłowych na wydzielonych regałach. Tymczasem w trakcie kontroli stwierdzono rozszerzenie zakresu działalności o obróbkę mięsa poprzez mycie, dzielenie i przyprawianie - bez zapewnienia właściwych warunków do jej przeprowadzenia. W dniu kontroli w sprzedaży znajdowały się mięsa na grilla przyprawione, sprzedawane luzem: żeberka w paskach, karkówka bez kości oraz boczek. Jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej nr [...]: "znajdujące się w sprzedaży żeberka paski luzem zostały umyte, podzielone i przyprawione na zapleczu sklepu. Gdy w sprzedaży zabraknie zakupionych mięs przyprawionych praktykuje się przyprawianie mięs na zapleczu sklepu w pomieszczeniu przed chłodniami. (...) Do obsypywania mięs wykorzystywana jest przyprawa (przechowywana w szafce pod zlewem w pomieszczeniu chłodni)." Kontrola sanitarna wykazała również zaniedbania świadczące, o tym że w zakładzie nie są zachowane wymagania higieniczno-sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), a także, że nie są zapewnione bezpieczeństwo i właściwa jakość zdrowotna wprowadzanej do obrotu żywności, co stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Wszystkie dostrzeżone nieprawidłowości sanitarno-higieniczne zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli Nr [...] z dnia 27 czerwca 2014 r. Powyższe stwierdzić należy bezspornie bowiem pracownik obecny w sklepie podczas kontroli nie wniósł do protokołu żadnych uwag. Protokół nie został wprawdzie podpisany, przyczyna niepodpisania została jednak odnotowana i wynika z braku upoważnienia dla pracownika do jego podpisania. Z akt sprawy wynika, że Spółka [...] S.A. przed rozpoczęciem prowadzenia swojej działalności w sklepie spożywczo-przemysłowym "[...]" zlokalizowanym przy ul. [...] w [...] w zakresie rozszerzonym - bezspornie - nie złożyła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosku o zatwierdzenie zakładu w odniesieniu do nowej działalności. Rozszerzenie polegało na prowadzeniu w przedmiotowym obiekcie obróbki mięs poprzez mycie, dzielenie i przyprawianie. Rozszerzenie działalności w przedmiotowym zakładzie wiązało się z koniecznością spełnienia dodatkowych wymagań higienicznych, które nie były przedmiotem oceny przy zatwierdzaniu zakładu. Stan faktyczny, tj. prowadzenie działalności z zakresie niezgodnym z urzędowym zatwierdzeniem zakładu, został opisany w protokole kontroli sanitarnej z dnia 27 czerwca 2014 r. Zauważyć też należy, że w odwołaniu strona zasadniczo nie kwestionowała faktu prowadzenia działalności w zakresie rozszerzonym. Zarzuciła jedynie organom urzędowej kontroli żywności "zaniechanie uwzględnienia okoliczności", iż ustalone "czynności były jednostkowym przypadkiem a nie procederem czy czynnościami powszechnie stosowanymi", oraz że "organ nie uwzględnił krótkiego czasookresu, w którym dokonywano czynności i jednostkowego rozmiaru produktu". Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka K. S. na okoliczności wskazane w treści protokołu z dnia 27 czerwca 2014 r. w sytuacji gdy zeznania tego świadka precyzujące i uzupełniające treść protokołu miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie - wskazać trzeba, że przeprowadzenie dodatkowego dowodu z przesłuchania K. S.- kierownika sklepu - było w zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowe. K. S. obecna była przy spisaniu protokołu - kluczowego w sprawie dowodu - i nie wniosła do niego żadnych uwag. Protokół kontroli jest ostatnim momentem, w którym można kwestionować ustalenie jej przebiegu. Istotą protokołu jest bowiem utrwalenie stanu faktycznego zaistniałego w czasie kontroli. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego nie wniesienie uwag ani zastrzeżeń do protokołu przez osobę kontrolowaną stanowi dowód w sprawie. Pozbawione zatem sensu byłoby wzywanie K. S. do przesłuchania na okoliczności, których była świadkiem i wobec których podczas spisywania protokołu nie miała żądnych zastrzeżeń. Biorąc pod uwagę całokształt sprawy stwierdzić należy, że przepisy zastosowane w sprawie są jasne, czytelne i niewymagające dodatkowej analizy. Bez znaczenia pozostaje również kwestia czy "czynności były jednostkowym przypadkiem a nie procederem czy czynnościami powszechnie stosowanymi" bowiem zdarzenie miało miejsce, co więcej w trakcie przeprowadzonej przez uprawnionego pracownika organu sanitarnego kontroli, a przepisy nie wyodrębniają podziału tego typu sytuacji na jednostkowe czy powszechne. Na uwagę zasługuje również fakt, że firma [...] na rynku polskim istnieje od wielu lat i zapewne znane są jej wymogi sanitarno-higieniczne związane z wprowadzaniem do obrotu żywności oraz przepisy ich dotyczące. Firma istniejąca wiele lat na rynku oraz ciesząca się znaną marką winna zabiegać o nieposzlakowaną opinię i zaufanie klientów. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić bezspornie należy, że przepisy w sprawie zostały naruszone wobec czego zasadnie organ nałożył grzywnę, jednocześnie grzywna została zmiarkowana do tej konkretnie sytuacji w wysokości prawidłowej w stosunku do naruszenia prawa. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę podstawę prawną decyzji organu I instancji, okoliczności których wystąpienie obliguje organ do nałożenia kary grzywny wskazane w art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz zakres postępowania wyznaczony treścią wskazanego przepisu wskazać należy, iż organy w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym kontrolowanym w niniejszej sprawie przeprowadziły niezbędne dowody pozwalające na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Przeprowadzone czynności pozwoliły bowiem na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie prawidłowego w ustalonych okolicznościach rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skargi organy rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zaś prawidłowo przeprowadzona analiza tego materiału znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym w zgodzie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W sposób nie budzący wątpliwości organy przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres niezbędnych ustaleń. Sąd Wojewódzki w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem materialnym, tj. art. 103 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Reasumując, skoro Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak wyroku.