I SA/Wa 379/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. B., J. B. i B. B. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. I. Stan faktyczny Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] czerwca 2014 r., nr [...], wydane na podstawie art. 61a § 1 i § 2 Kpa, o odmowie wszczęcia na wniosek B. B., J. B. oraz S. B. (dalej powoływani jako: "skarżący") postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2012 r., nr [...], stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], zajętej pod część drogi publicznej nr [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że osoby wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) potwierdzającej przejście z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną nie dysponowały nigdy żadnym tytułem prawno-rzeczowym do przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym nie mają oni interesu prawnego, aby żądać stwierdzenia nieważności powołanej decyzji. Okoliczność, że toczy się postępowanie o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości nie ma żadnego znaczenia dla uznania, że wnioskodawcom przysługuje interes prawny. Skarżący nie zgodzili się z tym rozstrzygnięciem i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1) rażące naruszenie art. 28 Kpa w zw. z art. 172 Kc poprzez stwierdzenie, iż skarżącym nie przysługuje prawo strony, ponieważ nie byli właścicielami przedmiotowej nieruchomości, pomimo że z przepisu tego wynika, iż stroną postępowania jest każdy kogo interesu prawnego dotyczy postępowanie. Natomiast z dokumentów przedłożonych przez skarżących wynika, że są uczestnikami postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] o stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności części działki nr [...]; 2) błąd w ustaleniach faktycznych i rażące naruszenie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. w zw. z art. 1, art. 2 i art. 10 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 3) rażące naruszenie art. 156 § 1 Kpa w zw. z art. 73 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. w zw. z art. 1, art. 2 i art. 10 ustawy o drogach publicznych; 4) rażące naruszenie art. 7 Kpa; 5) rażące naruszenie art. 8 Kpa poprzez niezastosowanie przepisów art. 156 § 1 Kpa przy jawnych dowodach wskazujących na rażące naruszenie przepisów art. 72 ust. 2 z 13 października 1998 r.; 6) rażące naruszenie art. 77 Kpa w zw. z art. 156 § 1 Kpa poprzez nie zebranie i nie rozważenie całości materiału dowodowego. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Ministra. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem materialnym i procesowym. Stanowisko, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Wojewody [...] jest prawidłowe. Przy tym zarzuty skargi nr 2-6 nie mają żadnego znaczenia w sprawie, gdyż dotyczą wadliwości decyzji o przejęciu nieruchomości podczas, gdy przedmiotem skargi i badania przez Sąd była wyłącznie kwestia dopuszczalności wszczęcia postępowania na wniosek skarżących, a nie legalność decyzji. 3. Należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 Kpa). 4. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, iż podnoszona przez skarżących okoliczność zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości bez wcześniejszego uzyskania przez skarżących potwierdzającego ten fakt orzeczenia sądu powszechnego nie daje podstaw do przyjęcia, iż są oni stroną postępowania o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2012 r. Również okoliczności faktyczne dotyczące korzystania z nieruchomości nie mają znaczenia dla oceny, czy stronie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa, czy też nie. 5. Do czasu udowodnienia przez skarżących nabycia praw do przedmiotowej nieruchomości w drodze orzeczenia sądu powszechnego stwierdzającego zasiedzenie brak jest podstaw do traktowania skarżących jako strony postępowania administracyjnego dotyczącego tej nieruchomości w rozumieniu art. 28 Kpa. 6. Wobec powyższego Sąd całkowicie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o braku przymiotu strony przez skarżących i konieczności odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego. 7. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący nie wykazali się interesem prawem do przedmiotowej działki. Skoro zatem skarżący nie wykazali, że są stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, to decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nadzorczego jest prawidłowa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).