I SA/Gd 1589/14

Dnia 19 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu wpis w wysokości 230 zł (słownie: dwieście trzydzieści złotych) W dniu 25 maja 2013 roku Starosta (dalej w skrócie zwany Starostą) ustalił P.D. opłatę za czynności geodezyjno kartograficzne. Pismem z dnia 27 maja 2013 r. Starosta poinformował P.D. o naliczonej opłacie. Przesyłka zawierająca przedmiotowe pismo została przesłana na adres wskazany w treści zgłoszenia prac geodezyjnych i uznana za doręczoną w dniu 12 czerwca 2013 r. Pismem z dnia 3 września 2014 r. P.D. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie czynności polegających na ustaleniu opłat. W dniu 3 października 2014 r. Starosta odmówił uchylenia czynności ustalenia opłaty za czynności geodezyjno kartograficzne. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 października 2014 r. W dniu 6 listopada 2014 r. P.D., na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczność wniesienia skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od terminowości dokonywania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn.) - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest czynność materialno techniczna polegająca na ustaleniu wysokości opłaty na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 roku w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. Nr 37, poz 333). Wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymagało zatem uprzedniego wezwania organu tj. Starosty do usunięcia naruszenia prawa. Jakkolwiek wezwanie takie zostało przez skarżącego wniesione, to jednak nastąpiło to z uchybieniem wymaganego przez ustawę czternastodniowego terminu. Wbrew bowiem temu, co podnosi strona skarżąca, czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało liczyć od dnia 12 czerwca 2013 r. tj. od dnia, w którym stronie doręczono przesyłkę zawierającą pismo Starosty informujące o ustaleniu opłaty za czynności geodezyjno kartograficzne, a nie od dnia 20 sierpnia 2014 r., kiedy to P.D. miał dowiedzieć się o ustaleniu opłat w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Należy zauważyć, że pismo Starosty z dnia 27 maja 2013 r. zostało przesłane skarżącemu na adres, jaki został wskazany w treści złożonego przez P.D. zgłoszenia pracy geodezyjnej. Jak wynika z wyjaśnień strony, nie był to jednak aktualny adres prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazania wymaga jednak, że zgodnie z treścią art. 41 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 j.t.) – dalej w skrócie k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Zatem to na stronie postępowania administracyjnego spoczywa obowiązek informowania organu o wszelkich zamianach adresu. Organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 1 k.p.a. ustanawia bowiem domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu zaszłej w toku postępowania. W związku z powyższym doręczenie przez Starostę pisma z dnia 27 maja 2013 roku na znany organowi adres, należy uznać za skuteczne w dniu 12 czerwca 2012 r. tj. w dniu, w którym upływał czternastodniowy termin złożenia przesyłki na poczcie, zgodnie z treścią art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym przyjąć należy, że to właśnie w tym dniu skarżący mógł dowiedzieć się o czynności organu administracji, a zatem od tej daty trzeba liczyć termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin do złożenia tego wezwania upływał zatem w dniu 26 czerwca 2013 r. Skarżący składając stosowne wezwanie dopiero w dniu 3 września 2014 r. uchybił zatem temu terminowi. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie terminu skutkuje bezskutecznością tej czynności. Skuteczne natomiast wniesienie tego środka stanowi niezbędną przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Na równi z brakiem wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa należy traktować sytuację, gdy strona wprawdzie dokonuje tej czynności, niemniej jednak czyni to po upływie wymaganego prawem terminu. Czynność niedokonana w terminie jest bowiem czynnością bezskuteczną, a zatem nie wywołującą zamierzonych skutków prawnych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.