II SA/Wa 1576/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w rozkazie personalnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którym to postanowieniem, na podstawie art. 113 k.p.a., organ z urzędu sprostował omyłki w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie mianowania podinspektora W.K. na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że błędy ww. rozkazie personalnym powstały w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.K. , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz je poprzedzającego, podniósł naruszenie art. 113 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Wskazał, że zmiana podstaw prawnych decyzji nie może być dokonana w formie postanowienia o sprostowaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że dokonane sprostowanie rozkazu mieści się w ramach regulacji art. 113 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy dopuszczalne było w trybie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), sprostowanie rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu, zamiast dodatku służbowego, dodatku funkcyjnego, a w związku z tym przyznanie innego (w innej wysokości) uposażenia z tego tytułu. Nadto, czy dopuszczalnym było, poprzez sprostowanie, określenie innej podstawy prawnej przyznanego dodatku. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Przepis art. 113 k.p.a. nie odnosi się jednakże do instytucji zmiany decyzji administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 16 k.p.a., lecz reguluje zagadnienia sprostowania decyzji i wyjaśnienia jej treści. W ocenie Sądu, sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Poprzez formę postanowienia o sprostowaniu nie może dochodzić do merytorycznej zmiany decyzji, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Instytucja sprostowania, określona w art. 113 § 1 k.p.a., służy do prostowania oczywistych omyłek pisarskich, rachunkowych, a nie do ingerowania w merytoryczną treść decyzji. Aby mogło dojść do sprostowania decyzji oczywistość błędu nie może budzić wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie może budzić wątpliwości, dlaczego organ przyznał skarżącemu inny niż w decyzji (rozkazie) dodatek, w odmiennej wysokości, tym bardziej, że kontrolowane przez Sąd postanowienie o sprostowaniu nie zawiera uzasadnienia, co uchybia normie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana była łącznie ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 1491/14, której przedmiotem było przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe, w tym określenie składników uposażenia, i decyzja ta została uchylona wyrokiem Sądu z dnia 26 maja 2104 r., organ rozpoznając sprawę ponownie rozstrzygnie o przysługujących skarżącemu dodatkach, ich wysokości i podstawie prawnej. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.