I SA/Gd 266/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia 9 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania D. P., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 czerwca 2014 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: D. P. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "ARiMR") z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. do działek rolnych o łącznej powierzchni 79,45 ha, położonych w województwie [...], powiecie [...], gminie [...], obręb [...]. Do wniosku załączono materiał graficzny, na którym zaznaczono działki rolne objęte wnioskiem. W dniu 27 sierpnia 2013 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii dokonali kontroli w siedzibie stada w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, której wyniki przedstawiono w raporcie nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia BW 2.1 oraz BW 4.1 w odniesieniu do bydła, które odpowiednio oznaczają: stwierdzono, że wpisy w księdze nie zostały dokonane w terminie 7 dni od dnia urodzenia lub dnia kontroli granicznej - brak dwóch kolczyków oraz stwierdzono, że posiadacze bydła nie zgłaszają faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego ARiMR w terminie 7 dni od dnia nastąpienia tego zdarzenia, których wagę naruszenia oceniono - zasięg na 3 punkty, dotkliwość na 1 punkt, zaś trwałość na 3 punkty. Jednocześnie stwierdzono naruszenie DBS 18.16.1 w zakresie dobrostanu zwierząt, które oznacza, że zwierzęta nie miały dostępu do odpowiedniej ilości wody lub nie miały możliwości zaspokojenia zapotrzebowania na płyny w inny sposób. Opisując wagę naruszenia - zasięg oceniono na 3 punkty, dotkliwość na 5 punktów, zaś trwałość na 3 punkty. Wyniki kontroli zostały przekazane rolnikowi w dniu 27 sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia 7 stycznia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał wnioskodawcy pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. w wysokości 10.155,70 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 1.384,87 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnia zadeklarowana wynosiła 79,45 ha i była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. 79,14 ha, ustalonej w oparciu o system informacji geograficznej. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 0,3917%. W rezultacie płatność została przyznana do powierzchni stwierdzonej, która jednak została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. Organ określił procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności na 12%. W związku z powyższym należna kwota płatności została pomniejszona o kwotę 1.384,87 zł. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu D. P. zarzucił, że jest ona dla niego krzywdząca, ponieważ fakty wynikające z protokołów pokontrolnych są rozbieżne z posiadaną przez niego dokumentacją. Odwołujący podał, że nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli w dniu 28 czerwca 2012 r. (brak wpisów w księdze rejestracji bydła) i w dniu 26 sierpnia 2013 r. (uchybienia dotyczące wpisu do rejestru) zostały przez niego usunięte. Wątpliwości strony wzbudził fakt stwierdzenia braku dostępu do wody w pomieszczeniach, gdzie przebywa bydło, gdyż dostęp do wody w oborze jest od początku prowadzenia hodowli w gospodarstwie, czyli od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Zdaniem D. P., istniejące źródło wody w oborze zupełnie pokrywa zapotrzebowanie poszczególnym sztukom w ilości i jakości wody. Pismem z dnia 24 marca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutu przedstawionego przez odwołującego w zakresie braku dostępu do wody. W odpowiedzi wskazano, że D. P. podczas czynności kontrolnych nie złożył żadnych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w raporcie. Ponadto, podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 27 sierpnia 2013 r. stwierdzono m.in. brak wystarczającego dostępu do wody - bydło znajdujące się na pastwisku miało dostęp do strumyczka o szerokości około 1 m i głębokości około 30 cm, natomiast bydło znajdujące się w oborze w chwili przeprowadzenia kontroli nie miało dostępu do wody wcale. Decyzją z dnia 28 maja 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując, że weryfikując wniosek strony organ ustalił powierzchnię do płatności w oparciu o ortofotomapę z 2010 r., pomijając materiał dowodowy znany z urzędu w postaci ortofotomapy z 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego, brak uwzględnienia materiału dowodowego odzwierciedlającego rzeczywisty stan na 2013 r. jest rażącym naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173.) - dalej jako "ustawa z 7 marca 2007 r.", a w konsekwencji mających wpływ na ustaloną powierzchnię. W ponownym postępowaniu Dyrektor polecił organowi pierwszej instancji prawidłowe ustalenie powierzchni kwalifikujących się do płatności, a następnie zajęcie stanowiska w oparciu o materiał zgromadzony także w postępowaniu odwoławczym, tj. pismo Inspekcji Weterynaryjnej z dnia 7 kwietnia 2014 r. oraz wyjaśnienia strony z dnia 21 maja 2014 r. Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał D. P. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. w wysokości 9.363,93 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 1.906,86 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnia zadeklarowana wynosiła 79,45 ha i była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. 77,29 ha, ustalonej w oparciu o system informacji geograficznej. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 2,7947% (2,16 ha). W rezultacie płatność została pomniejszona o dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowana a stwierdzoną, która jednak została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. Organ określił procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności na 12%. W związku z powyższym należna kwota płatności została pomniejszona o kwotę w wysokości 1.276,90 zł. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu D. P. zwrócił się o ponowne jej zweryfikowanie, podnosząc, że jej zapisy są nieprawdziwe i niekorzystne dla niego. W uzasadnieniu odwołujący zarzucił, że kontrolujący przedstawiciele Inspekcji Weterynaryjnej wykazują złą wolę i umyślne działają na jego niekorzyść. Strona przywoła okoliczności przeprowadzonej w 2012 r. kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, a także odniosła się do stwierdzonych przez inspektorów niezgodności, w tym nieprawdziwego zarzutu dotyczącego braku dostępu do odpowiedniej ilości wody w oborze, gdyż w sierpniu w czasie kontroli bydło przebywało na pastwisku, a nie w oborze, gdzie miało dostęp do odpowiedniej ilości wody. D. P. zwrócił się o ponowne zweryfikowanie powierzchni działek rolnych należących do jego gospodarstwa, ponieważ po analizie ortofotomapy z 2013 r. zauważalne jest na niektórych działkach przesunięcie rastrów, co ma wpływ na prawdziwość pomiarów. Pismem z dnia 31 października 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii z prośbą o ustosunkowanie się do przedstawionego przez odwołującego zarzutu. W odpowiedzi uznano zarzuty odwołującego za bezpodstawne. Wskazano, że podczas kontroli w dniu 27 sierpnia 2013 r. rolnik nie złożył żadnych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w raporcie. Podczas kontroli z wymogów wzajemnej zgodności stwierdzono brak sztuki bydła, z czym rolnik się zgodził, podpisując sporządzony protokół. Ponadto poinformował, że w dniu 24 stycznia 2014 r. sprzedał bydło, w tym bydło, które miało założone mylnie kolczyk, co uniemożliwiło sprawdzenie oznakowania. Odnosząc się do zarzutu w zakresie stwierdzonego braku dostępu do wody wskazano, że bydło znajdujące się na pastwisku miało dostęp do strumyczka o szerokości 1 m i głębokości około 30 cm, natomiast bydło znajdujące się w oborze w chwili przeprowadzenia kontroli nie miało dostępu do wody wcale, a zarzut, że bydła nie było w oborze jest nieprawdziwy, gdyż cielęta i opasy to też bydło i tak samo potrzebują dostępu do wody. Decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów i wskazał, że organ pierwszej instancji weryfikując ponownie wniosek strony ustalił w oparciu o ortofotomapę z 2013 r., iż powierzchnia gruntów rolnych stwierdzona była mniejsza od powierzchni zadeklarowanej w całym gospodarstwie o areał 2,16 ha. Poza ustaleniem faktycznej powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo organ pierwszej instancji dokonał zmniejszenia płatności w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami podczas czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności. Dyrektor podał, że powierzchnia działek rolnych została ustalona w oparciu o ortofotomapę, której zdjęcia zostały zrobione w dniu 8 czerwca 2013 r. Zatem z uwagi na fakt, że niniejsze postępowanie dotyczy wniosku o przyznanie płatności na 2013 r., powyższą ortofotomapę uznano za materiał dowodowy, któremu dano wiarę i na jego podstawie, mając na uwadze zgłaszane przez stronę powierzchnie działek i ich lokalizacje, stwierdzono powierzchnie tych działek. Organ odwoławczy wskazał, że suma powierzchni ewidencyjno-gospodarczej działek ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności na 2013 r. jest większa od powierzchni stwierdzonej działek rolnych (powierzchnia zadeklarowana 79,45 ha, powierzchnia stwierdzona 77,29 ha). Będąc jednak związany żądaniem strony w odniesieniu do powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do płatności za powierzchnię kwalifikująca się do płatności organ uznał powierzchnię 77,29 ha. Dyrektor podał, że w dniu 28 czerwca 2012 r. w gospodarstwie rolnika przeprowadzono czynności kontrolne w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, podczas których stwierdzono niezgodności oznaczone kodem BW.2, BW.3 oraz BW.4, przy czym nieprawidłowościom tym przypisano drobną niezgodność. W uwagach wówczas odnotowano "proszę uzupełnić księgę rejestracji bydła, proszę zgłosić przemieszczenie sztuk bydła, proszę natychmiast przekolczykować błędnie zakolczykowane sztuki bydła. Proszę złożyć wniosek o duplikat kolczyka dla sztuki [...]". Poza tym, stwierdzono m.in. brak 8 sztuk bydła, jedna ze sztuk bydła posiadała błędny numer kolczyka, a innej z kolei brakowało jednego kolczyka. Z kolei w dniu 27 sierpnia 2013 r. w gospodarstwie D. P. Powiatowy Inspektorat Weterynarii przeprowadził czynności kontrolne w zakresie wzajemnej zgodności, które zostały zawarte w protokole [...], przekazanym rolnikowi w dniu 27 sierpnia 2013 r. Podczas czynności kontrolnych inspektor stwierdził brak 6 sztuk bydła w stadzie oraz że wpisy w księdze nie zostały dokonane w terminie siedmiu dni. Stwierdzono także brak kolczyków u 7 sztuk bydła (załącznik IRZ-1), odnotowując równocześnie, iż rolnik zamówił duplikaty. W rezultacie stwierdzono niezgodność oznaczoną BW.2, co oznacza że wpisy w księdze nie zostały dokonane w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące obowiązek wpisu, oraz BW.4 która oznacza, że posiadacze bydła nie zgłaszają faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego ARiMR w terminie 7 dni od dnia nastąpienia tego zdarzenia. Powyższym niezgodnościom przypisano następującą ocenę wagi wykrytych naruszeń: zasięg 3, dotkliwość 1, trwałość 3. Ponadto stwierdzono brak dostępu do odpowiedniej ilości wody i że w oborze brak stałego dostępu do wody i w zakresie przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności - dobrostan zwierząt, stwierdzono niezgodność DBS 18.16 , co oznacza, że rolnik nie zapewnił zwierzętom gospodarskim dostępu do odpowiedniej ilości wody lub w inny sposób nie zaspokoił ich zapotrzebowania na płyny. Ocenę wagi wykrytych naruszeń przypisano następującą: zasięg 3, dotkliwość 5, trwałość 3. Organ odwoławczy podał, że przy określaniu procentowej wielkości zmniejszenia płatności obszarowych organ pierwszej instancji powinien uwzględnić liczbę punktów przypisaną stwierdzonej niezgodności przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, wskazaną w protokole z czynności kontrolnych. W przedmiotowej sprawie wobec stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie naruszeń BW2.1 oraz BW4.1, których procent niezgodności przeliczono na 3%, z uwagi na powtarzającą się niezgodność w przypadków celowej niezgodności, w przypadku stwierdzenia powtarzającej się niezgodności, odsetek ustalony w odniesieniu do powtarzającej się niezgodności został pomnożony przez trzy względem pierwszego przypadku niezgodności, a także niezgodność DBS 18.16.1, której przypisano 3% niezgodność. W rezultacie sumaryczna procentowa redukcja płatności wyniosła 12%. Odnosząc się do zarzutów oraz uwag dotyczących przeprowadzonej kontroli przez inspekcję weterynaryjną organ odwoławczy wskazał, że wobec niezmiennego stanowiska tej inspekcji w zakresie zapisów wskazanych w protokole [...], niniejsze rozstrzygnięcie w części (odpowiadającej kontroli) oparte jest na protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 sierpnia 2013 r. przez Inspektorat Weterynarii w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. Zdaniem Dyrektora, bez znaczenia dla sprawy z wniosku o przyznanie płatności na 2013 r. pozostaje przedstawiony przez rolnika raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności (protokół [...]) przeprowadzonych w kolejnym roku kalendarzowym, tj. w dniu 9 września 2014 r. Dyrektor zwrócił uwagę, że w dniu przeprowadzenia czynności kontrolnych w siedzibie stada brak było zwierząt. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego D. P., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił jej "naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że na podstawie nierzetelnie wykonanych czynności kontrolnych w 2013 r. oraz niedokładnie opracowanych raportów z kontroli nie poinformowano go o jego zapisach i możliwości odwołania. Zdaniem strony, organ pierwszej instancji dokonał zbyt dużych potrąceń dopłat ONW i płatności bezpośrednich niewspółmiernych do winy. Przykładowo, w protokole kontroli (IRZ-8): I kontrola przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności - dobrostan zwierząt, w pkt DBS 18.13 zaznaczono "nie dotyczy", ale w kolumnach podano punktację, a w pkt DBS 18.17 zaznaczono pozycję "stwierdzono", lecz punkty nie zostały przyznane. W pkt BW 2.1 i BW 4.1 zaznaczono "brak zapisów w księdze rejestracji bydła i brak zgłoszenia zdarzeń w stadzie", co jest nieprawdą. Również zawarto zapisy w pkt 47 i 48 listy kontrolnej B. Bydło IX, których następnie nie opisano w pkt 103 (jeśli takie stwierdzenie jest prawdziwe - co świadczy o braku konsekwencji w opisie). W ocenie skarżącego, o niedokładnym przygotowaniu protokołu i sprzecznych zapisach świadczy również fakt niewpisania wszystkich uwag i szczegółów w pkt 103 protokołu - Postanowienia końcowe. W punkcie 44 protokołu (IRZ-7) "Uwagi osób wykonujących kontrolę" wpisano "stwierdzono brak dostępu do odpowiedniej ilości wody. W oborze brak dostępu do wody", tymczasem w oborze nie było krów, a pozostające tam cielęta miały wodę w korytach i pojone są preparatami mlekozastępczymi dwa razy dziennie, dlatego zapis w protokole jest ogólny i krzywdzący dla skarżącego. D. P. zwrócił również uwagę, że dodatkowe wyjaśnienia, o które występował organ odwoławczy, nie były zawarte w protokole i nikt go o nich nie informował. Skarżący podał, że Inspektor Inspekcji Weterynaryjnej nie poinformował go również o możliwości niepodpisania protokołu z kontroli na miejscu, a on nie był świadomy niezgodności wpisanych w protokół, gdyż z rozmowy z inspektorem nic takiego nie wynikało. Końcowo D. P. zarzucił, że nie ustalono rzetelnie stanu faktycznego na jego działkach (dotyczy powierzchni), gdyż nie wzięto pod uwagę przesunięć rastrów mapy oraz cieni koron drzew rosnących na obrzeżach pól, które nie mają wpływu na wielkość użytkowanej działki rolnej. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Mając na uwadze wyżej wskazane reguły orzekania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że skarga na decyzję w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty zawarte w skardze koncentrują się przede wszystkim na wykazaniu naruszenia przez organy administracji "przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania". W związku z takim sformułowaniem zarzutów należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią m.in. przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173). W myśl art. 1 pkt 1 ustawa ta określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwanego dalej "programem", określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3). Należy podkreślić, że art. 22 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. stanowiąc, że do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a. wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto w ust. 2 art. 21 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych k.p.a., wskazując m.in., że organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 241/12, LEX nr 1337138). W związku z powyższym nietrafny jest zarzut, że organ administracji, do którego skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności, zobowiązany był pouczyć go o konsekwencjach stwierdzonych w wyniku kontroli nieprawidłowościach. Należy bowiem podkreślić, że art. 9 k.p.a. ma w tego rodzaju sprawach ograniczone zastosowanie. Powołany wyżej przepis art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z 7 marca 2007 r. stanowi, że organ udziela stronom niezbędnych pouczeń "na ich żądanie". Dodać również należy, że według art. 21 ust. 2 pkt 4 tej ustawy zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu też następuje tylko na żądanie strony, a według art. 21 ust. 3 tej ustawy "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Należy również wskazać, że zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r., w przypadku pomocy, której warunkiem przyznania jest spełnianie w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, o których mowa w rozporządzeniu nr 73/2009 oraz przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, kontrole w zakresie spełniania wymogów lub norm przeprowadza Agencja oraz powiatowy lekarz weterynarii w zakresie, w trybie i na zasadach określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1. Na marginesie należy zauważyć, że powyższe uprawnienie (zadanie) wprowadzono również w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.). Z przepisu art. 31a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) - dalej jako "ustawa z 26 stycznia 2007 r.", wynika, że powiatowy lekarz weterynarii sporządza po zakończeniu kontroli raport z czynności kontrolnych, który przekazuje do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, wsparcia specjalnego, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów (ust. 10). W przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia, na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych powiatowemu lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która wykonywała czynności kontrolne (ust. 11). Powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając zgłoszone zastrzeżenia, uzupełnia ustalenia zawarte w raporcie. W przypadku nieuwzględnienia zgłoszonych zastrzeżeń powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, przekazuje zgłoszone zastrzeżenia, wraz ze swoim stanowiskiem do tych zastrzeżeń i raportem, do właściwego kierownika biura powiatowego Agencji (ust. 12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Powiatowy Inspektorat Weterynarii w dniu 27 sierpnia 2013 r. przeprowadził u skarżącego kontrolę w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz dobrostanu zwierząt. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia BW 2.1 oraz BW 4.1 w odniesieniu do bydła, które odpowiednio oznaczają: wpisy w księdze nie zostały dokonane w terminie 7 dni od dnia urodzenia lub dnia kontroli granicznej - brak dwóch kolczyków, oraz posiadacz bydła nie zgłasza faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego ARiMR w terminie 7 dni od dnia nastąpienia tego zdarzenia, których wagę naruszenia oceniono - zasięg na 3 punkty, dotkliwość na 1 punkt, zaś trwałość na 3 punkty. Jednocześnie stwierdzono naruszenie DBS 18.16.1 w zakresie dobrostanu zwierząt, które oznacza, że zwierzęta nie miały dostępu do odpowiedniej ilości wody lub nie miały możliwości zaspokojenia zapotrzebowania na płyny w inny sposób. Opisując wagę naruszenia zasięg oceniono na 3 punkty, dotkliwość na 5 punktów, zaś trwałość na 3 punkty. Poza sporem w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżący D. P. w dniu 27 sierpnia 2013 r. był obecny przy kontroli na miejscu i osobiście odebrał raport z czynności kontrolnych nr [...]. Powyższe potwierdza podpis skarżącego złożony przez niego na stronach 2 i 4 przedmiotowego raportu. Skarżący otrzymał również kopię przedmiotowego raportu, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń czy uwag do zawartych w nim przez kontrolujących informacji. Dopiero w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r., stanowiącym odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, D. P. wskazał, że nie zgadza się z ustaleniami kontrolujących. Protokół z czynności kontrolnych, zgodnie z art. 31a ust. 10 ustawy z 26 stycznia 2007 r., został przekazany Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w dniu 2 września 2013 r. Należy zauważyć, że z przytoczonych powyżej przepisów nie wynika, aby kierownik biura powiatowego ARiMR był uprawniony do weryfikacji ustaleń kontroli przeprowadzonej przez organy inspekcji weterynaryjnej. Zdaniem Sądu, protokół (raport) z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie poruczonych jemu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Nie ma podstaw, aby inaczej kwalifikować raport z czynności kontrolnych, o którym mowa w przepisie art. 31a ust. 10 ustawy z 26 stycznia 2007 r. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który wystawił dokument. Nie przewiduje natomiast wyraźnie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, co jednakże nie przeszkadza doktrynie w formułowaniu trafnego poglądu, że takie domniemanie służy dokumentom urzędowym (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 1996, s. 362). Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 k.p.c.). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona nie przedstawiła w toku postępowania dowodów, które mogłyby doprowadzić do ewentualnej zmiany ustaleń w sprawie. Twierdzenia skarżącego stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu w sprawie. Skoro organy ARiMR obu instancji uznały za prawidłowe ustalenia raportu sporządzonego przez powiatowego lekarza weterynarii oraz uznały, że kontrola została przeprowadzona bez naruszenia praw strony, uprawnione było zaakceptowanie przez organy ARiMR tychże ustaleń i wydanie stosownych decyzji w sprawie. Oceniając ustalenia poczynione przez organy administracji należy stwierdzić, że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. W odniesieniu do szczegółowych zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że wbrew twierdzeniu skarżącego w pkt DBS 18.17 protokołu IRZ-8 zaznaczono, iż nie stwierdzono opisanych tam nieprawidłowości. Pozostałe uwagi co do wypełnienia druków urzędowych świadczyć mogą co najwyżej o niestaranności kontrolującego, która nie miała wpływu na wynik kontroli. W pkt DBS 18.16 oraz w pkt 18.16 protokołu IRZ-7 zapisy są prawidłowe, jedynie w protokole IRZ-8 omyłkowo zapis o nieprawidłowościach zamieszczono w pkt DBS-8. Nie miało to zaś wpływu na ocenę wagi wykrytych naruszeń. Zarzuty dotyczące błędnego pomiaru powierzchni gruntów są bezpodstawne i nie poparte żadnymi dowodami. Wywodzenie, że korony drzew rosnące na granicy pól skarżącego mogły zmniejszyć ich powierzchnię o ponad 2 hektary jest ponadto sprzeczne z zasadami logiki. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem - wbrew stanowisku skarżącego - zaskarżona decyzja nie narusza "przepisów o postępowaniu administracyjnym". Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.[pic]