I SAB/Wa 308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. G., A. K. i H. F. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Skarżący : A. G., H. F. i A. K. pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu wniosku z dnia 11 grudnia 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] objętą księgą hipoteczną hip [...] nr [...] we wsi [...] nr hip [...]. Skarżący wnieśli o stwierdzenie, że bezczynność organu miała charakter rażący, zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, wymierzenie Prezydentowi grzywny oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że postępowanie dotyczące odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że skarga była dopuszczalna, skarżący przed jej wniesieniem złożyli zażalenie na bezczynność Prezydenta. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] wyznaczył Prezydentowi termin trzech miesięcy na rozpoznanie sprawy. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że w dniu 29 lipca 1985 r. do Urzędu [...] wpłynął wniosek A. G. i J. G. o odszkodowanie za plac przy ul. [...], plac przy ul. [...], obecnie [...] oraz plac przy ul. [...], kolonia ozn, nr [...] we wsi [...] rej. hip [...]. W dniu 17 listopada 1988 r. do A. G. i J. G. wystosowane zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomości położone przy ul. [...] i [...] oraz o wyznaczeniu rozprawy na dzień 17 listopada 1988 r. Jak wynika z akt administracyjnych, rozprawa odbyła się w dniu 17 listopada 1988 r., uczestniczył w niej A. G., który oświadczył, że zostanie przeprowadzone postępowanie spadkowe po byłych współwłaścicielach nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] zawieszono postępowanie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] (dawniej [...]) i [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że byli współwłaściciele : E., J., T. i W. G. nie żyją a postępowanie spadkowe nie zostało przeprowadzone. Wobec nie złożenia postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po E., J. T. i W. G. organ zawiesił postępowanie, zobowiązując jednocześnie A. i J. G. do przedłożenia postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po E., J. T. i W. G. Powyższe postanowienie doręczone zostało A. G. (10 listopada 1989 r.) i J. G. Pismem z dnia 30 sierpnia 1991 r. J. i A. G. podtrzymali wnioski o przyznanie odszkodowania za nieruchomości położone przy ul. [...],[...] i [...]. Pismem z dnia 11 listopada 1992 r. Urząd Rejonowy w [...] powiadomił J. i A. G. o treści art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz poprosił o przeanalizowanie sprawy pod kątem cytowanej ustawy i wybranie tej nieruchomości, która mieści się w jej kryteriach oraz wystąpienie ze stosownym wnioskiem do którego dołączone będzie postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po E., J. T. i W. G. Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. Skarżący wystąpili o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] objętą księgą hipoteczną hip [...] nr [...] we wsi [...] nr hip [...], położonej przy ul. [...], dołączając do wniosku postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. G. oraz W. G. We wniosku wskazane zostało również, że H. F. jest następczynią prawną T. G., ale fakt ten nie został potwierdzony żadnym dokumentem. W świetle powyższego, w ocenie sądu rozpoznającego sprawę podzielić należy stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] wszczęte zostało wnioskiem J. i A. G. z dnia 29 lipca 1985 r., a następnie zawieszone postanowieniem z dnia [...], przy czym postępowanie to do dnia rozpoznania skargi na bezczynność nie zostało podjęte. Wniosek z 11 grudnia 2013 r. uznać należy za pismo złożone w toku postępowania wszczętego wnioskiem z 29 lipca 1985 r. Na marginesie sąd wskazuje, że również do tego pisma nie zostały dołączone postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po E. G. i T. G. Wobec faktu zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia [...] organ nie zostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – art. 103 tej ustawy, a tym samym eliminuje możliwość powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Końcowo sąd wskazuje, że treść postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] nie mogła przesądzić o sposobie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie jest bowiem związany treścią postanowienia uznającego za uzasadnione zażalenie na bezczynność organu. W ramach niniejszej sprawy wskazać dodatkowo należy, że jak wynika z postanowienia z [...] wydane ono zostało bez przedłożenia przez Prezydenta akt sprawy, co oznacza, że Wojewoda [...] nie miał wiedzy o zawieszeniu postępowania postanowieniem z [...]. Z uwagi na powyższe, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.