I FSK 2175/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Fita, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3085/14 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2007 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1270 (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3085/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę Spółki D. sp. z o.o. (dalej: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 15 lipca 2014 r. uchylającą w całości decyzję w sprawie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za luty 2007 r. i przekazującą tę sprawę do ponownego rozpatrzenia. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za ww. okres rozliczeniowy. Przyjęto w niej, że Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez: "K." sp. z o.o., P.H.U. M. oraz "Q" sp. z o.o., ponieważ nie odzwierciedlały one rzeczywiście dokonanych transakcji. 2.2. Dyrektor IS decyzją z dnia 22 maja 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję pierwszoinstancyjną. 2.3. Na skutek wywiedzionej przez Spółkę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1931/13, uchylił ww. decyzję Dyrektora IS. Wyrok uprawomocnił się niebędąc poddany kontroli instancyjnej NSA. 2.4. Po wyroku Sądu pierwszej instancji, Dyrektor IS przywołaną na wstępie decyzją z dnia 15 lipca 2014 r. uchylił w całości decyzję pierwszoinstancyjną z dnia 22 sierpnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, który ją wydał. Dyrektor IS uznał bowiem, że przeprowadzone postępowanie podatkowe i decyzja z dnia 22 sierpnia 2012 r. w istotny sposób naruszały zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 122 O.p. Organ pierwszej instancji niezgodnie z art. 188 O.p. oddalił wnioski dowodowe Spółki, nie udostępnił jej także materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu karnym o sygnaturze [...], podczas gdy Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w 2014 r. wyraził zgodę na udostępnienie ówcześnie utajnionych materiałów. W kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor IS wskazał, że: decyzja organu pierwszej instancji została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Wyjaśnienia wymagało natomiast, czy zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i tym samym możliwym było orzekanie przez organ odwoławczy. W tej materii Dyrektor IS wyjaśnił, że: - postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. wszczęto śledztwo w sprawie podania nieprawdy m.in. w deklaracji VAT-7 za luty 2007 r. w związku z posługiwaniem się nierzetelnymi fakturami, co spowodowało uszczuplenie podatku VAT, stanowiące przestępstwo skarbowe z art. 76 § 1 w związku z art. 62 § 2, art. 61 § 1, art. 6 § 1 r. Kodeksu karnego skarbowego (dalej "k.k.s"); - postanowieniem z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt [...], Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. przedstawił zarzuty popełnienia czynów zabronionych, które zostały ogłoszone w dniu: 16 października 2012 r. K. B., a 26 września 2012 r. M. L.; - okoliczność przedstawienia zarzutów K. B. nie mogła zostać uznana za akt formalnego zakomunikowania Spółce faktu prowadzenia postępowania karnoskarbowego, gdyż z protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 12 października 2012 r. wynika, że w tej dacie został on odwołany z funkcji prezesa zarządu Spółki; - z kolei M. L. nie był członkiem zarządu od dnia 28 maja 2009 r.; - postawienie zarzutów w. osobom nie mogło zatem wywołać skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ponieważ Spółka przez osoby uprawnione do jej reprezentowania nie została poinformowana o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym. Mając na uwadze wskazania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1931/13, Dyrektor IS wyjaśnił, że nie tylko okoliczność postawienia zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym może stanowić o powiadomieniu podatnika o toczącym się postępowaniu. W tym względzie konieczna jest ocena wszelkich okoliczności sprawy. I tak, na stronie 25 wyniku kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r. (doręczonego Spółce w dniu 10 września 2012 r.), wskazano, że postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. wszczęto śledztwo o podanie nieprawdy w deklaracjach VAT-7 składanych do urzędów skarbowych za poszczególne miesiące, tj. II – VII i XII 2006 r. oraz I - V 2007 r. w związku z posługiwaniem się nierzetelnymi fakturami i prowadzeniu na ich podstawie rejestrów zakupów podatku VAT, co spowodowało uszczuplenie w tym podatku, stanowiące przestępstwo skarbowe z art. 76 § 1 w związku z art. 62 § 2 w związku z art. 61 § 1 w związku z art. 6 § 2 i w związku z art. 7 § 1 k.k.s. Podobnie w decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2012 r. (doręczonych w dniu 10 września 2012 r.) wskazywano powyższą informację o wszczęciu postępowania w sprawie karnoskarbowej. Dyrektor IS przyjął, że powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że Spółka została poinformowana o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania za okres objęty niniejszą decyzją, co stanowi okoliczność zawieszającą bieg terminu przedawnienia, i tym samym możliwym było orzekanie w sprawie. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. W skardze skierowanej do Sądu pierwszej instancji Spółka zarzuciła Dyrektorowi IS naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) przez dokonanie odmiennej oceny prawnej sprawy i niezastosowanie się do wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1931/13, jak również przyjęcie, że pomimo stwierdzenia odwołania K. B. z funkcji prezesa zarządu doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; - art. 153 P.p.s.a. przez dokonanie odmiennej oceny prawnej sprawy bazującej na ustaleniach faktycznych niezgodnych ze stanem faktycznym określonym w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1931/13 przez stwierdzenie, że do zawieszenia biegu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego doszło w dniu 10 września 2012 r. na skutek doręczenia wyników kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r. i decyzji organu pierwszej instancji z tej samej daty, a także w dniu 7 grudnia 2012 r. wobec zapoznania się A. Ż z aktami sprawy; - art. 123 § 1 O.p. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do zebranych w sprawie dowodów. Zdaniem Spółki, z dokonanej w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1931/13 oceny prawnej wynika, że organ był zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego wyłącznie o protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Skarżącej z dnia 12 października 2012 r. i wyłącznie na jego podstawie zobligowany był dokonać oceny zarzutu przedawnienia. Natomiast po wezwaniu Skarżącej do przedłożenia oryginału lub potwierdzonego odpisu przedmiotowego dokumentu, Dyrektor IS podjął dalsze czynności zmierzające do wykazania, iż Skarżąca przed dniem 31 grudnia 2012 r. powzięła wiedzę o prowadzonym postępowaniu karnoskarbowym. W sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uprawniających organ odwoławczy do dokonania oceny prawnej odmiennej niż ta, której dokonał uprzednio Sąd. Przeprowadzony przez Dyrektora IS dowód z kopii protokołu z posiedzenia Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 12 października 2012 r., jak i informacje uzyskane z Prokuratury Okręgowej w B. i od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., jednoznacznie potwierdziły okoliczności przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie było zatem podstaw do dokonania odmiennej oceny prawnej w tym zakresie. Skarżąca podniosła także, że okoliczność zapoznania się przez A. Ż. z zebranym materiałem dowodowym, który miał spowodować powzięcie informacji o prowadzonym postępowaniu karnoskarbowym, był przedmiotem rozważań WSA w Warszawie w postępowaniu sądowym i analizowany w trakcie rozprawy. Zatem powyższe okoliczności musiały być uwzględnione przez Sąd przy wydawaniu wyroku i dokonaniu oceny prawnej zawartej w jego uzasadnieniu. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem, że jej pismo z dnia 10 grudnia 2012 r., odnoszące się do ustaleń dokonanych przez Prokuraturę Okręgową w B., potwierdzało jej wiedzę o postępowaniu karnoskarbowym. Pismo to było bowiem wyłącznie stanowiskiem odnośnie zebranego materiału dowodowego i stanowiło kontrargumentację do stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., przedstawionego w piśmie z dnia 11 października 2012 r. Odnośnie do naruszenia art. 123 § 1 O.p. Skarżąca podniosła, że nie została poinformowana o zakończeniu postępowania przez co uniemożliwiono jej aktywny w nim udział. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i zaskarżonym wyrokiem oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. 4.2. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wiążąca ocena prawna (art. 153 P.p.s.a.) z wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1931/13, była respektowana przez organ podatkowy. Ocena ta wyrażała się następującymi stwierdzeniami: 1) postępowanie karne, zainicjowane postanowieniem z dnia 4 października 2011 r., zostało wszczęte w związku z zobowiązaniami podatkowymi Spółki; 2) nieuprawniona była argumentacja organu, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia doszło już wcześniej na skutek wszczęcia postępowania przygotowawczego postanowieniem z dnia 4 października 2011 r.; 3) niezasadne było twierdzenie organu, że Spółkę poinformowano o toczącym się postępowaniu przez wezwanie prezesa spółki na przesłuchanie w dniu 28 września 2012 r. w charakterze podejrzanego. Odnośnie do wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w ww. wyroku, wyjaśniono natomiast, że rozpoznając sprawę po raz pierwszy Sąd zobowiązał organ do uzupełnienia materiału dowodowego o protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 12 października 2012 r. dotyczący odwołania K. B. z pełnionej funkcji, a także do dokonania oceny zarzutu przedawnienia zobowiązania za luty 2007 r. z uwzględnieniem poglądu Sądu, iż "jeśli okoliczności związane z odwołaniem K. B. (...) zostaną potwierdzone nie będzie można przyjąć, że powiadomienie byłego prezesa o wszczęciu przeciwko niemu postępowania (...) wywołało dla skarżącej skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia". W kontekście powyższego Sąd pierwszej instancji przyjął, że: - organ podatkowy nie naruszył ww. oceny prawnej, a nadto, że wykonał zalecenie co do dalszego postępowania; - Dyrektor IS w pełni respektował pogląd, że postępowanie karne wszczęte postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. pozostawało w związku z niewykonaniem zobowiązania za luty 2007 r.; - Dyrektor IS nie stwierdził, że do zawieszenia tego terminu doszło wskutek samego wszczęcia postępowania karnoskarbowego, lecz wykazał, że do tego skutku doszło z powodu doręczenia Spółce wyniku kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz decyzji z tej daty, dotyczącej podatku od towarów i usług za luty 2006 r.; - w wyniku kontroli i decyzji zawarto bowiem informację o wszczętym postępowaniu przygotowawczym w sprawie podania nieprawdy w deklaracji VAT-7 złożonej m.in. za sporny okres rozliczeniowy i kwalifikacji prawnej takiego przestępstwa karnoskarbowego; - wobec tego, że Spółka przed upływem terminu przedawnienia została poinformowana o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, to traci na znaczeniu to, czy zawieszenie biegu tego terminu nastąpiło dodatkowo w związku z pismem prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 28 listopada 2012 r. oraz w związku z zapoznaniem się przez A. Ż., z aktami sprawy w dniu 7 grudnia 2012 r. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na tę skargę 5.1. Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj. odpowiednio: 1) art. 141 § 4 i art. 141 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 P.p.s.a. przez uznanie za prawidłowe działania Dyrektora IS polegające na dokonaniu odmiennej oceny prawnej sprawy, opierającej się na ustaleniach niezgodnych z oceną prawną wskazaną w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1931/13, wobec przyjęcia, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego doszło na skutek doręczenia Skarżącej wyniku kontroli oraz decyzji dotyczącej podatku VAT za luty 2006 r.; 2) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 30 sierpnia 2013 r. przez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że jakikolwiek sposób uzyskania przez podatnika wiedzy o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym nieuwzględnieniu wniosków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, oraz naruszenie art. 2 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 5.2. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 5.3. Dyrektor IS odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożył. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna Spółki zasługuje na uwzględnienie. 6.2. W opinii składu orzekającego zgłoszone zarzuty kasacyjne wymagają rozstrzygnięcia następujących kwestii: - czy ocena prawna wynikająca z poprzedniego wydanego w sprawie, prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 16 stycznia 2014 r., III SA/Wa 1931/13, wykluczała możliwość przyjęcia w ponownie prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalenia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia należności Spółki na podstawie innych okoliczności, aniżeli zakwestionowane w ww. orzeczeniu (pierwszy zarzut), - czy powiadomienie podatnika o ww. okoliczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia powinno przybrać określoną formę, czy też wystarczające było ustalenie, że podatnik powziął na skutek działań organów informację o prowadzonym wobec niego postępowaniu karnoskarbowym, tj. o spełnieniu przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia (drugi zarzut). 6.3. W zakresie pierwszej tezy środka odwoławczego, przypomnieć należy, że stanowisko wyrażone w ww. wyroku o sygn. III SA/Wa 1931/13 można sprowadzić do konkluzji, że "jeśli okoliczności związane z odwołaniem K. B. z funkcji prezesa zarządu w dniu 12 października 2012 r. zostaną w postępowaniu przed organem potwierdzone, nie będzie można przyjąć, że powiadomienie byłego prezesa o wszczęciu przeciwko niemu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe wywołało dla skarżącej spółki skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia". W związku z powyższym, po stosownym uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy (o protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej spółki z 12 października 2012 r.), organ uznał, że "okoliczność przedstawienia w dniu 16.10.2012 r. Panu K. B. zarzutów popełnienia czynów zabronionych związanych z podaniem nieprawdy w deklaracji VAT-7 za luty 2007 r. w związku z posługiwaniem się nierzetelnymi fakturami nie może zostać uznana za akt formalnego zakomunikowania Stronie faktu prowadzenia postępowania karno skarbowego, gdyż z protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 12.10.2012 r. wynika, że Pan K. B. w dniu 12.10.2012 r. został odwołany z funkcji Prezesa zarządu Strony. Z kolei Pan M. L. nie był członkiem zarządu Strony od dnia 28.05.2009 r. (...) Innymi słowy, okoliczność postawienia zarzutów Panu K. B. w dniu 16.10.2012 r. nie odnosi skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2007 r." (s. 6 decyzji z 15 lipca 2014 r.). Skarżąca twierdzi, że w tym stanie rzeczy zarówno organ, jak i Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę, powinny były dojść do przekonania, że należność podatkowa uległa przedawnieniu. Z takim wnioskiem należy się zgodzić, mając na względzie trafnie wskazany w tym kontekście przez stronę art. 134 § 1 P.p.s.a. Z ww. przepisu wynika bowiem, że sąd pierwszej instancji rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na gruncie tego unormowania za utrwalony uznać należy pogląd, że jeżeli sąd wojewódzki sprawując poprzednio kontrolę zaskarżonej decyzji uznał, iż narusza ona prawo tylko w pewnym zakresie, to tym samym uznał (a silentio), że w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem (zob. np. wyrok NSA z 8 sierpnia 2012 r., I FSK 1249/11, CBOSA), tj. została oceniona również w pozostałym zakresie. Za trafne uznać należy na tym tle zapatrywanie strony skarżącej, zgodnie z którym "w sytuacji gdyby Sąd wydający wyrok z 2014 r. uznał, że pisma te (wynik kontroli z 22 sierpnia 2012 r. oraz decyzja z tej daty dotycząca podatku od towarów i usług za luty 2006 r. – uwaga NSA) stanowią okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym rozstrzygnięcia kwestii ewentualnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, dałby temu wyraz przy formułowaniu oceny prawnej" (s. 4 skargi kasacyjnej). Dokumenty te znajdowały się bowiem w aktach sprawy poddanej kognicji Sądu pierwszej instancji w ww. wyroku w sprawie III SA/Wa 1931/13, co oznacza, że zostały przez ten Sąd ocenione stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. (a nie pozyskane w nowym postępowaniu, jak stwierdzono w obecnie zaskarżonym wyroku). W przeciwnym razie, tj. gdyby Sąd dostrzegł w ww. okolicznościach podstawę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności, rozstrzygnięcie byłoby inne, tzn. oddalające zarzuty strony w tym zakresie z uwagi na to, że błąd w ustaleniach organu co do znaczenia okoliczności powiadomienia prezesa zarządu spółki o postępowaniu karnoskarbowym był nieistotny dla wyniku sprawy (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 P.p.s.a.), bowiem do zawieszenia i tak doszło w inny sposób. Zauważyć należy, że na rozprawie przed NSA w dniu 12 lipca 2017 r. pełnomocnik organu, na pytanie Sądu, oświadczył, że "nie może wykluczyć faktu, iż w aktach załączonych do WSA w Warszawie, który orzekał w 2014 r., znajdowały się dokumenty w postaci decyzji i wyniku kontroli z dnia 22/08/2012 r., a wręcz należy uznać, że one się tam znajdowały. Taką informację przekazał pracownik, który wcześniej zajmował się tą sprawą" (k. 98 akt sądowych). Ponadto, w opinii składu orzekającego, na to, że dokumenty te (decyzja i wynik kontroli z 22 sierpnia 2012 r.), znajdowały się także w pierwotnie założonych aktach sprawy, analizowanych przez Sąd pierwszej instancji w ww. wyroku, wskazuje numeracja kart akt administracyjnych sprawy – 156/3675 i in. (wynik kontroli) oraz 142/3579 i in. (decyzja). Innymi słowy, w świetle wskazanej wykładni art. 134 § 1 P.p.s.a., brak wypowiedzi Sądu w zakresie wpływu doręczenia ww. decyzji wymiarowej oraz wyniku kontroli z 22 sierpnia 2012 r. na bieg terminu przedawnienia przedmiotowej należności oznacza, iż skład orzekający w wyroku o sygn. III SA/Wa 1931/13 uznał te ustalenia za nieistotne dla oceny zastosowania w sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tzn. że nie świadczą one o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia rozliczenia spółki za luty 2007 r. W celu ustalenia ziszczenia się przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia nakazano bowiem jedynie uzupełnienie materiału dowodowego sprawy o dokumenty dotyczące odwołania K. B. z funkcji członka zarządu; tym samym tylko kwestię powiadomienia byłego prezesa o wszczęciu przeciwko niemu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe Sąd uznał za miarodajną dla oceny zagadnienia zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Podzielić wobec tego należy stanowisko skarżącej Spółki, że orzekając ponownie w tej samej sprawie ani organ, ani Sąd pierwszej instancji, nie były uprawnione do wywodzenia ustalenia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania z okoliczności już prawomocnie ocenionych w poprzednim wyroku wydanym w sprawie, a to z uwagi na treść art. 153 P.p.s.a., w myśl którego (in fine) również skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego jest związany wyrokiem o sygn. III SA/Wa 1931/13. 6.4. Przyjęcie, że w zaskarżonym wyroku oraz poprzedzającej go decyzji odwołano się w zakresie biegu terminu przedawnienia zobowiązania do ustaleń, których czynienie nie było dopuszczalne z uwagi na treść poprzednio wydanego w sprawie wyroku i tym samym naruszało art. 153 P.p.s.a., czyni bezprzedmiotową analizę argumentów polemicznych Spółki dotyczących formy powiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, tj. czy wystarczające było w tym względzie otrzymanie ww. decyzji wymiarowej za luty 2006 r. oraz wyniku kontroli z 22 sierpnia 2012 r. (s. 6-11 skargi kasacyjnej). Jakkolwiek więc pogląd strony odnośnie do zakresu i trybu czynności informacyjnych organu jest dyskusyjny w świetle orzecznictwa, które dopuszcza różnorakie ich formy (por. np. wyrok NSA z 26 marca 2014 r., I FSK 521/13, CBOSA; zob. także pkt 9.2. uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie Spółki o sygn. I FSK 1132/14), to jednak kwestii powyższej nie można analizować w niniejszej sprawie, w której rozstrzygnięcie wydawane jest w warunkach związania ustaleniami poprzedniego orzeczenia Sądu wojewódzkiego, w którym prawomocnie osądzono zagadnienie (braku) znaczenia ww. aktów dla biegu terminu przedawnienia należności (art. 153 w zw. z art. 170 P.p.s.a.). Jednocześnie przesądza powyższe o zasadności zarzutu naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, choć z odmiennym uzasadnieniem, aniżeli przytoczone w motywach skargi kasacyjnej; należy bowiem uznać, że skoro niedopuszczalne było roztrząsanie kwestii wpływu doręczenia ww. decyzji wymiarowej oraz wyniku kontroli z 22 sierpnia 2012 r. na bieg terminu przedawnienia przedmiotowego rozliczenia, a z kolei powiadomienie byłego prezesa o wszczęciu przeciwko niemu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe nie wywołało dla skarżącej Spółki skutku w postaci zawieszenia biegu ww. terminu, to doszło do przedawnienia na mocy art. 70 § 1 O.p. 6.5. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji wyroku, stosownie do art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 P.p.s.a. Koszty postępowania obejmujące obie instancje sądowe zasądzono mając na względzie treść art. 200 oraz art. 203 pkt 1 w zw. z art. 209 ww. ustawy.