II SA/Gl 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. j. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. W dniu [...] r. do Urzędu Miasta M. wpłynął wniosek "A"Spółka Jawna z siedzibą w M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi, przewidzianego do realizacji na działce nr 1, położonej w M. przy ul. [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której podano m. in. kody odpadów i wskazano, że płyta składa się z utwardzonej płyty, zbiornika na odcieki, namnażalnika preparatu, bioreaktora i systemu zraszania odpadu. Po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wyrażenie opinii w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. wyraził opinię, iż dla w/w przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnym w M. w opinii sanitarnej z dnia [...]r. nr [...]zajął stanowisko o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko. Po uzyskaniu opinii, Burmistrz M. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi". Następnie Burmistrz M. decyzją z dnia [...]r. nr [...]: I. orzekł o realizacji przedsięwzięcia pn: "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi", II. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. Jednakże pismem z dnia [...]r. Burmistrz M. zawiadomił SKO w C. o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przedsięwzięcie zostało błędnie zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem ze względu na występowanie w dowożonych do oczyszczania odpadach (glebie i ziemi) substancji niebezpiecznych, przedsięwzięcie winno być zaliczone do mogących zawsze negatywnie oddziaływać na środowisko. W związku z uzyskaniem powyższej informacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. pismem z dnia [...]r. zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności: – postanowienia Burmistrza M. z dnia [...]r. nr [...]stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, – decyzji Burmistrza M. z dnia [...]r. nr [...]o realizacji przedsięwzięcia pn: "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi" oraz stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Kolegium: 1) postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]stwierdziło nieważność postanowienia Burmistrza M. z dnia [...] r. nr [...], 2) decyzją z dnia [...]r. nr [...]stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza M. z dnia [...]r. nr [...] Jako podstawę prawną decyzji Kolegium podało przepisy art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia, planowana inwestycja polegać będzie na oczyszczaniu odpadów ziemi i gleby o kodach 17 05 03 i 17 05 05, które należą do grupy odpadów niebezpiecznych zgodnie z rozp. Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Zatem instalację do ich oczyszczania należy kwalifikować jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 pkt 41 rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), które jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało obligatoryjnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stąd też decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a zatem podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]r. "A", Spółka Jawna, zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie pn. "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi" jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis tego rozporządzenia dotyczy instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowisk odpadów niebezpiecznych oraz miejsc retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych. Powołując się na definicję legalną "instalacji", zawartą art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wywiedziono, że planowane przedsięwzięcie nie jest instalacją, gdyż nie jest stacjonarnym urządzeniem technicznym, ani budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego. W konsekwencji nie może być zaliczone do inwestycji, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 w/w rozporządzenia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony także do sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...]r. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją po ponownym rozpoznaniu sprawy w innym składzie, orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji Kolegium i wyjaśniło, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Kluczowym dla niniejszej sprawy jest ustalenie, czy przedsięwzięcie pn. "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi" zaliczane jest do mogących potencjalnie, czy też zawsze oddziałujących na środowisko. Tym samym stwierdzić należy, czy w odniesieniu do tego przedsięwzięcia istniał bezwzględny obowiązek przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Kolegium uznało, że w toku prowadzonego postępowania organ administracji, najprawdopodobniej sugerując się kwalifikacją planowanego przedsięwzięcia przedstawioną przez Spółkę, przyjął, iż jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które zostało opisane w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zwane dalej r.p.o.ś. Wskazany przepis dotyczy instalacji związanych z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, innych niż wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 41-47 r.p.o.ś., z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsc retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacji składowisk odpadów. Wprowadzone zastrzeżenie w § 3 ust. 1 pkt 81 r.p.o.ś., iż jest to instalacja inna niż opisana w § 2 ust. 1 pkt 41-47 r.p.o.ś., wyłącza jego zastosowanie do przypadków prowadzenia odzysku odpadów niebezpiecznych. Tym samym instalacje, w których przeprowadza się proces przetwarzania odpadów niebezpiecznych (odzysk), zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis § 2 ust. 1 pkt 41 r.p.o.ś. dotyczy instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych. Zwrócono jednak uwagę, że także § 3 ust. 1 pkt 80 r.p.o.ś. mówi o instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, przy czym co do zasady należy mieć na uwadze w tym przypadku odpady inne niż niebezpieczne. Zatem prawodawca wiąże zagrożenie dla środowiska z funkcjonowaniem wszelkiego rodzaju instalacji lub urządzeń służących przetwarzaniu odpadów (niebezpiecznych, jak również innych niż niebezpieczne). Takie podejście do tego zagadnienia podyktowane jest uregulowaniami prawnymi dotyczącymi zasad gospodarowania odpadami, zawartymi w szczególności w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2012 r. poz. 21 z późn. zm.) - zwana dalej u.o.o. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 u.o.o. zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Ponieważ pod pojęciem przetwarzania rozumie się również odzysk odpadów, a więc i ten proces co do zasady winien być przeprowadzany przy zastosowaniu instalacji i urządzeń. Nie jest to zakaz bezwzględny, gdyż ustawodawca przewidział od niego wyjątki w art. 30 ust. 1 u.o.o. Jednocześnie wprowadzone zostały warunki dokonywania przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami (art. 30 ust. 3 u.o.o.). Wśród nich zastrzega się to, że takie przetwarzanie może dotyczyć tylko ściśle określonych odpadów. Katalog takich odpadów został określony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2006 r. Nr 49, poz. 356). Rozporządzenie to, choć wydane w oparciu o podstawę prawną zawartą w nieobowiązującej już ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) zachowało moc obowiązującą (art. 250 ust. 1 u.o.o.). § 2 tego rozporządzenia stanowi, że rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesie odzysku R14 - "Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części" są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W myśl art. 222 u.o.o. określone w dotychczasowych przepisach procesy odzysku R14 i R15 stają się odpowiednio procesami odzysku R3, R5, R11 i R12, określonymi w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy. W załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami wymienione zostały m.in. odpady o kodach: 17 05 03* oraz 17 05 05*, przy czym ten pierwszy poprzedzony został słowem "ex". W chwili obecnej brak jest prawnego objaśnienia znaczenia słowa "ex" przy kodzie odpadu, lecz uznaje się, iż litery "ex" przy kodzie odpadu oznaczają wyłączenie (wyodrębnienie) z całego kodu tylko części odpadów, a więc jego ograniczenie tylko do danego odpadu pod wskazaną pozycją w katalogu odpadów. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniu znaczenia tych liter w projekcie z dnia 15 lipca 2014 r. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (objaśnienia pod załącznikiem do projektu rozporządzenia), które znajduje się na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska. W związku z tym, jeżeli chodzi o odpad ex 17 05 03* to zgodnie z jego opisem zawartym w obowiązującym rozporządzeniu w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami jest to gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne. Oznacza to, że odzysk odpadu o kodzie 17 05 03* w pełnym jego znaczeniu nadanym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) - zwane dalej r.k.o. - jest niedopuszczalny poza instalacjami i urządzeniami. Kolegium uznało, że bezspornym jest, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na odzysku odpadów o kodzie 17 05 03* (Gleba i ziemia, w tym kamienie, zawierające substancje niebezpieczne - np. PCB) oraz 17 05 05* (Urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony substancjami niebezpiecznymi). Indeks górny w postaci gwiazdki "*" przy kodzie odpadu oznacza, iż jest to odpad niebezpieczny (§ 3 ust. 2 r.k.o.). Odpady, które mają być poddawane odzyskowi wymienione zostały wprost w karcie informacyjnej przedsięwzięcia pn. "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi", załączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Tymczasem odzysk odpadu o kodzie 17 05 03*, nie może być prowadzony poza instalacjami i urządzeniami. Przyjmując, że płyta rekultywacyjna nie jest instalacją, jak twierdzi strona, to zdaniem Kolegium, brak było podstaw do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z racji tego, że jeden z odpadów nie może być poddany odzyskowi poza instalacjami i urządzeniami. Niemniej jednak Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem strony, że w/w przedsięwzięcie nie jest instalacją. Pojęcie instalacji wyjaśnione zostało w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 1232 z późn. zm.). Zgodnie z ową delicją legalną, instalacja to: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami; których eksploatacja może spowodować emisję. Aczkolwiek sama płyta remediacyjna może nie być instalacją, to jednak jest ona jednym z elementów pewnej całości służącej oczyszczeniu gleby i ziemi. Proces usuwania zanieczyszczeń z gleby i ziemi wymaga również, aby obok płyty istniał: system drenaży, który odprowadza odcieki; namnażalnik preparatu bakteryjnego ("produkujący" koncentrat bakteryjny), bioreaktor (wytwarzający roztwór z koncentratu bakteryjnego, aplikowany następnie na płytę remediacyjną), system zraszania odpadu. Każdy z wymienionych elementów stanowi stacjonarne urządzenie techniczne, natomiast jako zespól tworzą instalację do oczyszczania gleby i ziemi. Powołując się na doktrynę wywiedziono w odwołaniu, że urządzenie techniczne to pewien przedmiot (narzędzie, mechanizm lub zespół mechanizmów, osprzęt), przewidziany do spełnienia określonej funkcji użytkowej, wykonania określonego działania, przeprowadzenia danego procesu. Zdaniem Kolegium namnażalnik jest urządzeniem technicznym, które pozwala na przeprowadzanie procesów doprowadzającego do wytworzenia kultur bakteryjnych wykorzystywanych w procesie oczyszczania gleby i ziemi. Bioreaktor służy z kolei wytwarzaniu roztworu przy z użyciem wcześniej powstałego materiału bakteryjnego, wykorzystywanego w procesie oczyszczania gleby i ziemi. System drenażu oraz system zraszający odpad również należy zakwalifikować jako urządzenie techniczne, gdyż rury są kwalifikowane jako osprzęt, który zawiera się w zakresie wspomnianego pojęcia. Co do cechy stacjonarności to nawet urządzenie "przewoźne", które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu i jest eksploatowane w jednym miejscu przez dłuższy czas, np.: kilka lat - jest stacjonarnym urządzeniem technicznym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/ICe 860/13, Lex nr 1426835). Podsumowując stwierdzono, że instalacja pn. "Płyta rekultywacyjna oczyszczania gleby i ziemi" mająca służyć do odzysku odpadów niebezpiecznych winna być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które zostało opisane w § 2 ust. 1 pkt 41 r.p.o.ś. W konsekwencji jest to przedsięwzięcie, które bezwzględnie wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Brak takiej oceny w stosunku do tego rodzaju przedsięwzięcia stanowi o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nadto, wyjaśniono, że postanowienie Burmistrza M. z dnia [...]r. nr [...]stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w/w przedsięwzięcia, które niejako determinowało treść decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jest niezaskarżalne. Konsekwencją tego jest to, że nie znajdują do niego zastosowania przepisy art. 156-159 kpa (art. 126 kpa). Zdaniem Kolegium, postanowienie to nie wiąże zatem nadal organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Skoro bowiem eliminuje się z obrotu prawnego decyzję, która odstępuje od oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym nie określa warunków jego realizacji, o których mowa w art. 82 ust. 1 u.i.o.ś., to oznacza to, że założenia poczynione w postanowieniu stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia również były nieprawidłowe. Inne stanowisko prowadziłoby do sytuacji sprzecznej z zasadą praworządności, gdyż niezgodne z prawem postanowienie uniemożliwiałoby wydanie decyzji odpowiadającej obowiązującemu porządkowi prawnemu. Kolegium dostrzegło jeszcze jedno naruszenie prawa, które również może być uznane za rażące. Otóż, art. 85 ust. 3 u.i.o.ś. wymaga, aby organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78 u.i.o.ś. Zdaniem Kolegium, obowiązek ten dotyczy każdej decyzji środowiskowej, tj. pozytywnej jak i negatywnej dla wnioskodawcy, jak również bez względu na to, czy była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. K. Gruszecki. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz. LEX/el. 2013. Komentarz do art. 85 u.i.o.ś.). Analiza akt prowadzi do wniosku, że informacja o wydanej decyzji Burmistrza M. z dnia [...]r. nr [...]nie została podana do publicznej wiadomości. Oznacza to, iż doszło do naruszenia art. 85 ust. 3 u.i.o.ś. Nadto, Kolegium rozpatrując przedmiotową sprawę nie stwierdziło istnienia innych wad określonych w art. 156 § 1 kpa niż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, ustalono, iż nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 156 § 2 kpa. Odrębnym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekło o uchyleniu własnego postanowienia z dnia [...]r. i umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza M. z dnia [...]r., bowiem nie ma do niego zastosowania tryb z art. 156-159 kpa z uwagi na niezaskarżalność w formie zażalenia (art. 126 kpa). W skardze na decyzję ostateczną "A", ponawiając zarzuty i argumentację, zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagało się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia [...]r. Skarżąca Spółka zarzuciła błędną kwalifikację przedsięwzięcia jako zaliczonego do kategorii wymienionej w § 2 pkt 41 rozp., bowiem przedsięwzięcie nie stanowi instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jako że żaden z elementów płyty nie jest stacjonarnym urządzeniem technicznym, ani też budowlą, zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Podkreślono, że organy opiniujące również zakwalifikowały przedmiotowe przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Prawidłowo bowiem Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza M. z dnia [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co uzasadniło stwierdzenie jej nieważności z braku przesłanek negatywnych, wymienionych w § 2 tego przepisu. Sąd administracyjny w pełni podzielił też stanowisko Kolegium, że sporne przedsięwzięcie wymienione jest w § 2 ust. 1 pkt 41 cyt. wyżej rozp., a zatem jego realizacja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z mocy art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji..., wyżej powołanej, jak również decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 85 ust. 3 tej ustawy, wymaga niezależnie od treści podania do publicznej wiadomości, czego w niniejszej sprawie zaniechano. Zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo też Kolegium uznało, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi instalację zdefiniowaną w art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku, płyta remediacyjna oczyszczania gleby i ziemi, składa się z utwardzonej płyty jako izolowanej od podłoża powierzchni, zaś izolację stanowi np. płyta ze stabilizowanego cementem gruntu (stabilizacja chemiczno-hydrauliczna) lub płyty betonowe z geomembraną uszczelniającą, a ponadto, składa się z systemu drenażu, zbiornika na odcieki, namnażalnika preparatu, bioreaktora i systemu zraszania odpadu. Wg informacji, zawartych w karcie, zamknięty układ pracy instalacji oraz szczelna płyta zapewni eliminację niekorzystnego wpływu na środowisko. Zatem już w karcie informacyjnej posłużono się terminem "instalacja", co koreluje ze stanowiskiem Kolegium, że każdy z elementów (oprócz samej płyty), stanowi urządzenie techniczne, a ich całość - to zespół takich urządzeń, przy czym przymiot ich stacjonarności wynika nie tyle z faktu ich trwałego połączenia z podłożem, lecz przeznaczenia do użytkowania w dłuższym okresie czasu, a nie tylko - jednorazowo. Sama płyta z uwagi na funkcję izolacyjną od podłoża, stanowi zaś budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako część budowlana urządzeń technicznych. Co więcej, stwierdzić należy, że w istocie dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia prawnego fakt, czy sporne przedsięwzięcie stanowi instalację, czy też miejsce retencji powierzchniowej odpadów, jak podano we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Istotne jest jedynie, że chodzi o proces odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych zgodnie z rozp. Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Zarówno instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, jak i miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych, stanowią bowiem przedsięwzięcia zaliczone do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 rozp. Skarżąca Spółka zdaje się też nie dostrzegać faktu, że gdyby przedsięwzięcie nie stanowiło instalacji, lecz miejsce rentencji powierzchniowej odpadów, to w żadnym wypadku, a więc nawet po przeprowadzeniu oceny na środowisko nie byłoby możliwe wydanie decyzji środowiskowej w przypadku odzysku odpadu niebezpiecznego o kodzie 17 05 03*, który to proces nie może być prowadzony poza instalacjami i urządzeniami. Zatem z punktu widzenia interesu Spółki zakwalifikowane przedsięwzięcia do kategorii instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jest korzystne, lecz nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy przedsięwzięcie zawsze wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bo w tym względzie decydujący jest fakt, że chodzi o odzysk odpadów niebezpiecznych. Kwestia ta niewątpliwie została przeoczona i pominięta, zarówno przez Burmistrza M., jak i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M.. Treść postanowień obydwu tych organów nie ma jednak waloru wiążącego dla sądu administracyjnego, ani też Kolegium w toku niniejszej sprawy, skoro akty te nie mogły być zaskarżone w drodze zażalenia. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia przez Kolegium reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). sw