II GSK 3489/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3841/14 w sprawie ze skargi [A.] w Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz [A.] w Ł. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3841/14 oddalił skargę [A.] w Ł. (dalej: [A.]) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] października 2011 r. Łódzki Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe i specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego Nr 10/05, na okres obowiązywania umowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2016 r. W konkursie oferty złożyły: Zespół Opieki Zdrowotnej (ZOZ) w Ł., [B.] Sp. z o.o., która utworzyła NZOZ [B.] Region Centralny (dalej także jako [B.]) i [A.]. Wszystkie oferty otrzymały po 64 punkty. W tej sytuacji Komisja konkursowa wybrała ofertę [B.] dlatego, że przedstawiono w niej korzystniejszy bilans ceny w doniesieniu do przedmiotu zamówienia. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] grudnia 2011 r. oddalającą w całości odwołanie [A.] od rozstrzygnięcia powyższego konkursu ofert. Prezes NFZ nie dopuścił do udziału w postępowaniu [B.] Sp. z o.o. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 819/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez [A.] decyzję, bowiem uznał, że [B.] Sp. z o.o. jako podmiot, który wygrał konkurs, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony, a niedopuszczenie jej do udziału w sprawie stanowiło naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 152 i 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach; u.ś.o.z.). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. (sygn. akt II GSK 2042/12; dost. w CBOSA) oddalił skargę kasacyjną Prezesa NFZ stwierdzając, że kontrolowany wyrok WSA mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu; [B.] jest stroną postępowania odwoławczego, zaś w przypadku gdy trzy oferty uzyskały taką samą ilość punktów, uzasadnione było działanie organu i dokonanie wyboru z uwzględnieniem kryterium najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, bez konieczności przeprowadzania negocjacji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezes NFZ uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego postępowania, Prezes NFZ decyzją z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 154 ust. 6 u.ś.o.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] sierpnia 2014 r. oddalającą w całości odwołanie [A.] od rozstrzygnięcia wskazanego konkursu ofert. Prezes NFZ wyjaśnił, że wszyscy oferenci w "Rankingu końcowym" otrzymali 10 punktów za kryterium cenowe, wyliczone zgodnie z algorytmem oceny zawartym w załączniku nr 2 do Zarządzenia Nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ Nr 35, poz. 54 ze zm.), a [B.] zaoferowała najniższą cenę – 3.328.404 zł, [A.] 3.342.092,40 zł, natomiast ZOZ w Ł. 3.341.580 zł. Zdaniem Prezesa NFZ Komisja konkursowa zasadnie skorzystała z prawa przewidzianego w art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z. poprzez przyjęcie oferty, która zapewnia ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawia najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Ponadto Prezes NFZ uznał, że Komisja zasadnie nie odrzuciła ofert złożonych w konkursie na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 4 u.ś.o.z., gdyż oferty te nie zawierały rażąco niskich cen, zaś postępowanie konkursowe przeprowadzono z zachowaniem zasad ustanowionych art. 134 ustawy. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołał się do wyroku NSA z dnia 11 marca 2014 r. i uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 u.ś.o.z. przez nieodrzucenie oferty [B.] z uwagi na świadome i rażące zaniżenie ceny w stosunku do dopuszczalnego progu i jej obniżenie niezgodnie z warunkami postępowania konkursowego. W ocenie Sądu z ofert wynika, że różnica w cenie między [B.] a skarżącą była niewielka i wyniosła 13688,40 zł, zaś różnica w zakresie "dobokaretek" była także nieznaczna i wyniosła 18 zł w przypadku świadczeń udzielanych przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego, tak więc – zdaniem Sądu – trudno mówić o rażąco niskiej cenie w stosunku do przedmiotu zamówienia. WSA stwierdził, że Komisja konkursowa trafnie ustaliła, iż ceny zaproponowane przez oferentów nie były rażąco niskie. Ceny te kształtowały się na poziomie niższym niż 90 % ceny oczekiwanej przez Fundusz. Analiza przedstawionych kalkulacji kosztów wykazała, że zaproponowane przez oferentów ceny jednostki ryczałtowej nie były kwotami rażąco niskimi, gdyż były wystarczające do właściwego poziomu udzielania świadczeń, co potwierdziły w tej sprawie organy Funduszu, a co Sąd zaakceptował. WSA nie dopatrzył się też naruszenia przepisów zarządzenia nr 54/2011/DSOZ, ponieważ w niniejszej sprawie nie doszło do wyboru oferty z ceną niższą od minimalnej. Zgodnie z § 1 ust. 3 powyższego zarządzenia, sposób oceny oferty pod względem ceny określono w załączniku nr 2. Ocena oferty cenowej dokonywana jest przez porównanie ceny przedstawionej w ofercie z ceną oczekiwaną przez zamawiającego. Do ustalenia liczby punktów, jakie otrzyma oferta za kryterium ceny stosuje się specjalny wzór. Z części A tego wzoru wynika, że jeżeli cena oferowana jest mniejsza od ceny minimalnej określonej przez NFZ, oferent uzyskuje maksymalną liczbę punktów za kryterium ceny. W ocenie Sądu skarżąca błędnie odczytała część A wzoru, przyjmując oznaczenie "min" za cenę minimalną. Reasumując, WSA stwierdził, że postępowanie konkursowe przeprowadzono z poszanowaniem zasad równości i uczciwej konkurencji wskazanych w art. 134 u.ś.o.z. Skargą kasacyjną [A.] domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia wyroku i rozpoznania skargi, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo tego, że w następstwie wyroków WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 819/12 oraz NSA z dnia 11 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2042/12 Prezes NFZ uwzględnił odwołanie skarżącej i uchylił decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ, co w świetle art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej winno wiązać się z ponownym przeprowadzeniem postępowania w trybie tej ustawy, czego organ nie uczynił, a WSA w Warszawie istnienie tego obowiązku pominął; b. art. 154 ust. 7 w zw. z art. 144 pkt 1 i art. 145 u.ś.o.z. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przyjęcia, że uwzględnienie odwołania przez Prezesa NFZ od decyzji organu I instancji w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania konkursowego przybiera wyłącznie postać rozstrzygnięcia kasatoryjnego i łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; c. art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy te znajdują zastosowanie w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; 2. prawa materialnego: a. art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 u.ś.o.z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zaproponowanie w ofercie złożonej przez [B.] Sp. z o.o. ceny niższej niż wskazana w warunkach postępowania konkursowego cena minimalna, nie stanowi rażąco niskiej ceny w stosunku do przedmiotu zamówienia i w związku z tym oferta złożona przez w/w podmiot nie podlegała odrzuceniu; b. art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nieodrzucenie w postępowaniu o zawarcie umowy z zakresu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oferty [B.] Sp. z o.o. zawierającej propozycję ceny poniżej ceny minimalnej określonej w załączniku nr 2 do zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert gwarantuje zachowanie reguł uczciwej konkurencji i nie powoduje uszczerbku w interesie prawnym oferenta, który nie obniża oferty w stosunku do poziomu ceny minimalnej; c. § 1 pkt 3 zarządzenia Nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż zaoferowana cena o wartości poniżej ceny minimalnej określonej w załączniku nr 2 do zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert, jest kwotą wystarczającą do właściwego zabezpieczenia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w ramach ratownictwa medycznego oraz, iż określone w ramach kryteriów ewaluacji pojęcie ceny minimalnej dopuszcza przyjęcie ofert z ceną niższą aniżeli minimalna. Skarżąca kasacyjnie argumentowała, że Komisja konkursowa przede wszystkim powinna stwierdzić, czy wobec zaproponowania ceny poniżej dopuszczalnego progu oferta [B.] spełniła warunki formalne do jej przyjęcia i pozostawienia w dalszym postępowaniu konkursowym. W realiach sprawy do tego nie doszło, co zdaniem skarżącej nakazuje traktować decyzję o wyborze oferty z zaproponowaną ceną poniżej ceny oczekiwanej jako dowolną i bezprawną. Podkreśliła także, że NFZ nie powinien akceptować ofert zawierających ceny dumpingowe i za gołosłowne uznała stanowisko organu, iż cena zaproponowana przez [B.] była wystarczająca dla zabezpieczenia udzielania świadczeń objętych konkursem. Prezes NFZ ani uczestnicy postępowania nie udzielili odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 lipca 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż kontrola kasacyjna przebiega wyłącznie w obszarze zakreślonym skargą kasacyjną, co wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że sąd kasacyjny nie dokonuje ponownego badania sprawy w jej całokształcie, lecz ocenia legalność decyzji pośrednio poprzez zaskarżony kasacyjnie wyrok z perspektywy zarzutów postawionych w ramach wybranych podstaw (art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.). Co istotne, w sprawie z wniesionej przez [A.] skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w warunkach związania wyrokiem NSA z dnia 11 marca 2014 r. w granicach zakreślonych tym wyrokiem, skargą kasacyjną oraz wyrokiem WSA z dnia 28 sierpnia 2012 r. w części, która zakwestionowana nie została. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uznał, że decyzja rozstrzygająca postępowanie w sprawie zwarcia umów o udzielanie określonych konkursem świadczeń opieki zdrowotnej nie narusza prawa. Sąd nie zgodził się, że zaistniała okoliczność rażąco niskiej ceny i ustawienia jej poniżej dopuszczalnego progu uzasadniające odrzucenie oferty spółki [B.], podkreślając, że przeprowadzenie negocjacji nie było obowiązkiem lecz uprawnieniem organu, z którego mógł nie skorzystać. Skarga kasacyjna w pierwszym rzędzie zarzuca naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. wiążąc ten zarzut z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wobec uwzględnienia odwołania, organ zobowiązany był zgodnie z art. 154 ust. 7 ponownie przeprowadzić postępowanie o zawarcie umowy, czego nie uczynił i co Sąd I instancji pominął. Zarzut pominięcia tej kwestii przez WSA okazał się zasadny. Jak wynika ze stanu faktycznego, który przyjął Sąd I instancji za podstawę orzekania, na etapie zainicjowanego przez skarżącą [A.] postępowania, po wydanych przez WSA (sygn. akt VI SA/Wa 819/12) i NSA (sygn. akt II GSK 2042/12) wyrokach, Prezes NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił w całości decyzję oddalającą odwołanie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Co istotne, u podstaw uwzględnienia odwołania legła wskazywana w obu wymienionych wyrokach okoliczność nieuwzględnienia w postępowaniu spółki [B.], która wygrała konkurs, a organ, wskazując na procesowe wyłącznie powody uwzględnienia odwołania, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 2 k.p.a. Podnoszona przez skarżącą okoliczność w ogóle nie była przedmiotem rozważań Sądu I instancji i już tylko z tego powodu nie może być przedmiotem oceny sądu kasacyjnego. Odnosząc się do charakteru prowadzonego postępowania w sprawie ze złożonego przez świadczeniodawcę w oparciu o art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach odwołania w sprawie podjętego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że kwestia ta została wyjaśniona w przywołanym wyżej wyroku NSA. Powtórzyć należy, że mimo iż w dziale VI ustawy o świadczeniach, regulującym postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, brak jest odesłania do przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, to wszakże przepisy ustawy o świadczeniach k.p.a. nie wyłączają. Powyższe wraz z treścią art. 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym przepisy Kodeksu mają zastosowanie do postępowania przed organami Funduszu (dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu i Prezesem Funduszu) zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, prowadzi do wniosku, że przepisy k.p.a. należy stosować w regulowanym ustawą o świadczeniach postępowaniu, jeśli ustawa ta nie reguluje pojedynczych kwestii odmiennie (podobnie: wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r. o sygn. akt II GSK 121/12; publ. ONSAiWSA z 2014 r. nr 6, poz. 94; a także dost. w CBOSA). Należy zatem stwierdzić, że kontrolowane przez Sąd I instancji postępowanie jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy oświadczeniach oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach ustawą o świadczeniach nieuregulowanych. Zagadnieniem wątpliwym w sprawie jest, w świetle zarzutów kasacyjnych, okoliczność nieuwzględnienia przez WSA wynikającego z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania, nie zaś ponownego rozpatrzenia sprawy jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach w przypadku uwzględnienia odwołania, o którym mowa w ust. 4 przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przy czym do postępowania stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 i art. 145 w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z kolei przepis art. 138 § 2 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd I instancji w ogóle nie oceniał i nie odniósł się do kwestii prawidłowości postępowania organu w kontekście art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. nakazującego ponowne przeprowadzenie postępowania, w sytuacji gdy organ uwzględnił odwołanie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (decyzją z dnia 24 czerwca 2014 r.), co doprowadziło do ponownego rozpatrzenia sprawy i ponownej analizy materiału dowodowego z udziałem spółki [B.], nie zaś do ponownego postępowania w sprawie zawarcia umowy. Powyższego błędu nie może sanować Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego powodu, ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceni prawidłowość działania organu w świetle nakazu ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy znajdującego swoje oparcie w art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. Sąd, uwzględniając całokształt okoliczności znajdujących wyraz w aktach sądowoadministracyjnych i administracyjnych sprawy rozważy, jak należy rozumieć "uwzględnienie odwołania", o którym mowa w cyt. wyżej przepisie i w wyniku tej wykładni oceni, czy prowadzone ponownie przez organ postępowanie o rewizyjnym charakterze było zgodne z prawem. Sąd weźmie pod uwagę całokształt okoliczności jakie miały miejsce w kontrolowanej przezeń sprawie. Odnosząc się do zarzutów postawionych w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za chybione. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że oferta cenowa spółki [B.] ustawiona była na niższym niż dopuszczalny konkursem poziomie i była rażąco niska w stosunku do przedmiotu zamówienia, co winno było skutkować odrzuceniem oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o świadczeniach. Inne stanowisko Sądu w tej kwestii narusza, zdaniem skarżącej kasacyjnie, ten przepis oraz art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz § 1 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ nr 54/2011/DSOZ przez ich wadliwe zastosowanie. Tak zakreślona kontrola kasacyjna w części odnoszącej się do naruszenia prawa materialnego, bez odwołania się do naruszenia przepisów procesowych tj. naruszenia przez organ art. 80 k.p.a., zaś przez WSA art. 133 § 1 p.p.s.a., nie może dać oczekiwanych rezultatów; zarzuty dotyczą wszak dokonanej przez WSA oceny ustaleń w świetle przepisów, których naruszenie się zarzuca. Zasadniczym jednak mankamentem zarzutu postawionego w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest niedostrzeżenie tych przepisów cyt. zarządzenia Prezesa NFZ, które wprost odnoszą się do sposobu oceny ofert pod względem kryterium ceny, a są to § 1 ust. 3 oraz załącznik nr 1 i 2 do tego zarządzenia. Zrozumiałe jest, że ich jednolite rozumienie i stosowanie przez organ wobec wszystkich świadczeniodawców biorących udział w konkursie ma bezpośredni związek z ustanowionym art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. nakazem równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i uczciwej konkurencji. Nie można nie dostrzec, że WSA odpowiadając na zarzuty wadliwej oceny kryterium cenowego, w wyniku której nie została wyeliminowana oferta spółki [B.], objaśnił wyczerpująco powody ich niezuwzględnienia. Tymczasem, śledząc uzasadnienie skargi kasacyjnej, zauważyć można, iż skarżąca kasacyjnie kieruje swoje zastrzeżenia nie do Sądu, lecz do organu, który – jak twierdzi – konstruuje w pkt 4 załącznika nr 2 do zarządzenia równania przyznające taką samą liczbę punktów dla ofert z ceną minimalną jak i z tą poniżej minimalnej, przez co pozbawia kryterium ceny znaczenia decydującego i dopuszcza ceny dumpingowe. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak prowadzona narracja kwestionuje w istocie wykonanie przez Prezesa NFZ upoważnienia z art. 146 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. przez przyjęcie kryterium oceny ofert w części kryterium cenowego w sposób naruszający podstawowe zasady postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, a odpowiadającego jej zarzutu w skardze kasacyjnej dopatrzyć się nie można. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), uwzględniając przy tym przepis § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).