VII SA/Wa 643/15

Dnia 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na zawiadomienie Miejskiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej osobie niepełnosprawnej postanawia odrzucić skargę A.B. w dniu 29 grudnia 2014 r. złożył w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego dla [...] pozew wnosząc o "przyznanie powodowi karty parkingowej osoby niepełnosprawnej". Sąd Rejonowy dla [...] wezwał A.B. do sprecyzowania pozwu poprzez wskazanie jakiej decyzji pozew dotyczy. Udzielając odpowiedzi A.B. wskazał, że jego odwołanie dotyczy "decyzji Miejskiego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej osobie niepełnosprawnej". Wobec powyższego postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt VIII U 192/14 Sąd Rejonowy dla [...] VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] uznał się za niewłaściwy i na podstawie art. 476 § 1 w związku z art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę do rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Od dnia 1 lipca 2014 r. na mocy ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 1446) zmianie uległy zasady wydawania kart parkingowych dla osób niepełnosprawnych i placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych. Zatem od dnia 1 lipca 2014 r. organem wydającym kartę parkingową staje się przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu osoby niepełnosprawnej w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych lub siedzibę placówki. Stosownie do zmienionego art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) kartę parkingową wydaje się: 1.osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 2.osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 3.placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Zgodnie z ustępem 4 cytowanego przepisu kartę parkingową osobie, o której mowa w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności: 1) orzeczenia o niepełnosprawności, 2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, 3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień - wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z powyższego wynika, że od dnia wejścia w życie wyżej wskazanych zmian w ustawie należy ubiegać się o nowe, aktualne - wydane po 1 lipca 2014 r. - orzeczenie o niepełnosprawności, z którego będzie wynikać znacznie ograniczona możliwość samodzielnego poruszania. Nadto w orzeczeniu musi być zawarte wskazanie dotyczące spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Takie orzeczenie będzie z kolei uprawniać do złożenia wniosku o wydanie karty parkingowej. Warunkiem, który musi zostać spełniony jest zatem aktualne (wydane po 1 lipca 2014 r.) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ze stwierdzoną znacznie ograniczoną możliwością samodzielnego poruszania się a określenie takie musi zostać uwzględnione w orzeczeniu o niepełnosprawności. W razie niespełnienia ww. warunków Powiatowy/Miejski Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności obligatoryjnie wydaje rozstrzygnięcie o odmowie przyznania karty parkingowej. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) powołuje się zespoły orzekające o niepełnosprawności: 1) powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja; 2) wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Z powyższego wynika, że odmowa wydania karty parkingowej wydawanej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydania i zwrotu kart parkingowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 80) jest rozstrzygnięciem z którym wnioskujący może się nie zgodzić. Osobie niezadowolonej z rozstrzygnięcia Miejskiego/Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, który jest Zespołem drugiej instancji. Dopiero po rozpatrzeniu odwołania i wydaniu przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności rozstrzygnięcia (drugiej instancji) sprawę można skierować na drogę sądową. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w świetle obowiązujących przepisów określających wymagania do uzyskania karty parkingowej A.B. posiada nieaktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (z dnia 13 lipca 2007 r.). Przede wszystkim stwierdzić jednak należy, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed Zespołami do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, co warunkuje wniesienie skargi do Sądu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do § 2 art. 52 ww. ustawy - przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. A.B. przysługiwało prawo złożenia odwołania do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, z czego skarżący nie skorzystał. Konkludując, A.B. złożył skargę na zawiadomienie wydane przez Miejski Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, czyli na rozstrzygnięcie wydane w I instancji, co czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.