I OSK 256/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 w sprawie z wniosku Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia 18 sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od B.S. na rzecz Prezesa Najwyższej Izby Kontroli kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1920/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia 18 sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej, uzupełnił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 w ten sposób, że dodał pkt 3 w brzmieniu: "w pozostałej części oddala skargę". Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 po rozpoznaniu skargi B.S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli (dalej jako Prezes NIK lub organ) z dnia 18 sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. Prezes NIK wniósł, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.), o uzupełnienie ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia 18 sierpnia 2014 r., lecz nie rozstrzygnął o bycie prawnym decyzji jej poprzedzającej, chociaż z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie podzielił argumentów skarżącego i ty samym uznał, że w tym zakresie skarga podlega oddaleniu. Natomiast obowiązek rozstrzygnięcia o całości skargi (obejmującej obie decyzje) wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., który nakazuje orzec w granicach danej sprawy. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2015 r. B.S. oświadczył, że cofa skargę w części dotyczącej wniosku o uchylenie decyzji Prezesa NIK z dnia 16 maja 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 28 lutego 2014 r. w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej i wnosi o umorzenie postępowania. Sąd I instancji uznał, że wniosek Prezesa NIK zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez Sąd. Zgodnie z art. 144 p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. W niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok w sprawie ze skargi B.S., w którym ocenił zarzuty skargi w jej całokształcie, zarówno co do zaskarżonej decyzji (z dnia 18 sierpnia 204 r. ), jak i decyzji ją poprzedzających (z dnia 16 maja 2014 r. i z dnia 28 lutego 2014 r.), a zatem jest nim związany. To z kolei powoduje, iż wniosek strony o umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi w części nie mógł zostać uwzględniony. Dalej Sąd I instancji podniósł, iż zgodne z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścicie z urzędu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do uzupełnienia wyroku. Mianowicie w swojej skardze B.S. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa NIK z dnia 18 sierpnia 2014 r. oraz uchylenia decyzji Prezesa NIK z dnia 16 maja 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Departamentu Prawnego i Orzecznictwa Kontrolnego NIK z dnia 28 lutego 2014 r., podczas gdy w sentencji wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd stwierdził nieważność tylko zaskarżonej decyzji, nie zamieszczając w tej sentencji rozstrzygnięcia co do wniosku skargi o uchylenie pozostałych decyzji wydanych w sprawie. Skoro zgodnie z powołanym przepisem art. 157 § 1 P.p.s.a., z wnioskiem o uzupełnienie wyroku może wystąpić strona, oznacza to, że ustawa nie zastrzega prawa do złożenia takiego wniosku tylko dla skarżącego. Dlatego też, w ocenie Sądu, z wnioskiem tym mógł wystąpić także organ, który niewątpliwie w niniejszej sprawie miał interes do złożenia takiego żądania. Faktycznie bowiem w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na niezasadność zarzutów skargi kierowanych wobec decyzji z dnia 16 maja 2014 r. i dnia 28 lutego 2014 r., co czyniło skargę niezasadną w tej części. Brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku co do przedmiotowych decyzji nastąpił przez przeoczenie. Ponieważ nie jest to omyłka, która mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 P.p.s.a., jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie wyroku. Dalej Sąd podkreślił, że uzasadnienie wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. zawiera szczegółowe wyjaśnienie przyczyn, z powodu których Sąd uznał niezasadność zarzutów skargi formowanych w stosunku do decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję z dnia 18 sierpnia 2014 r. i wobec niedostrzeżenia istotnych naruszeń prawa proceduralnego w procesie ich wydawania, w ocenie Sądu, nie ma potrzeby ponownego przytaczania wszystkich tych okoliczności, które przemawiają za oddaleniem skargi w części w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył B.S., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 60 P.p.s.a. przez nie uwzględnienie skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego w stosunku do decyzji Prezesa NIK z dnia 16 maja 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Departamentu Prawnego i Orzecznictwa Kontrolnego NIK z dnia 28 lutego 2014 r.; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wniosku skarżącego w skardze i innych pismach, co wykluczyło wszechstronne rozważenie sprawy. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając w dniu 21 października 2015r. na wniosek Prezesa NIK wyrok uzupełniający, nie naruszył art. 60 P.p.s.a., nie naruszył też art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Trzeba przypomnieć, że wyrok ze skargi B.S. na decyzję Prezesa NIK z dnia 18 sierpnia 2014r. zapadł w dniu 2 czerwca 2015r. W dniu 9 lipca 2015r. Prezes NIK wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uzupełnienie wyroku z dnia 2 czerwca 2015r., w zakresie w jakim Sąd nie rozstrzygnął o całości skargi. Skarżący pismem z dnia 20 października 2015r. złożonym na rozprawie w dniu 21 października 2015r. cofnął skargę w zakresie w jakim Prezes NIK złożył wniosek o uzupełnienie wyroku, wnosząc o umorzenie w tej części postępowania. Wyrokiem z dnia 21 października Sąd uzupełnił wyrok z dnia 2 czerwca 2015r. w ten sposób, że dodał pkt. 3 o treści " w pozostałym zakresie oddala skargę ". Zdaniem skarżącego kasacyjnie wymienionym wyrokiem Sąd naruszył art. 60 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem nie uwzględnił cofnięcia przez niego skargi. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez WSA. Zgodnie z art. 144 P.p.s.a. Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Cofnięcie skargi po tej dacie jest bezskuteczne. Za takim rozumieniem komentowanego przepisu przemawia także treść art. 189 P.p.s.a., który m.in. stanowi, że jeżeli istniały podstawy do umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie i umarza postępowanie. Z przepisu tego wynika więc, że cofnięcie skargi możliwe jest tylko przed Sądem I instancji. Z uzasadnienia wyroku z dnia 21 października 2905r. wynika dlaczego Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku skarżącego o umorzenie postępowania i stanowisko Sądu należy ocenić jako prawidłowe. Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione i skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalić. O kosztach orzeczono na mocy art. 207 §1 P.p.s.a.