II SA/Łd 181/15

Dnia 2 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta O. nr [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej H. S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...].,[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2013r., poz 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.) – powoływanej także jako: "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O.z dnia [...]nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego i myjni samochodowej dwustanowiskowej, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr ewid. 362/1, 362/2, 362/3 w obr.[...]przy ul. A nr 2 w O. H. S. w odwołaniu od decyzji Burmistrza wskazała na negatywne oddziaływanie tej inwestycji na sąsiednie działki, zwłaszcza hałas i zawiesiny szkodliwych substancji chemicznych używanych w myjni samochodowej. Odwołanie W. S. zostało uznane za złożone z uchybieniem terminu, o czym SKO w Łodzi orzekło postanowieniem z dnia [...]. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Kolegium wyjaśniło, powołując się na art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. nr 164, poz. 1588) – dalej powoływane jako: "rozporządzenie", że teren objęty wnioskiem posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. A . Nieruchomość posiada urządzony zjazd drogowy typu indywidualnego. Inwestorzy zgłosili zamiar realizacji zjazdu typu publicznego. Możliwość realizacji zjazdu typu publicznego została potwierdzona załączoną decyzją Burmistrza Miasta O. [...]z dnia [...]. Ponadto w złożonym wniosku określono zapotrzebowanie na energię elektryczną i wodę oraz załączono warunki techniczne podłączenia do właściwej sieci; sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków przez budowę przydomowej oczyszczalni ścieków lub zbiornik bezodpływowy; sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych przez projektowany przykanalik do kanalizacji deszczowej, na warunkach udzielonych przez gestora sieci kanalizacji deszczowej. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto nieruchomość, objęta wnioskiem, sklasyfikowana jest geodezyjnie jako tereny rolne i nieużytki, jednakże grunt ten nie wymaga wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze zgodnie z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z zarządcą drogi ul. Południową, pismem z dnia 8 września 2014r. Zdaniem organu II instancji wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Nadto inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe skutkuje obowiązkiem ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnośnie zgłoszonych w odwołaniu zarzutów Kolegium wyjaśniło że, prawodawca, określając normatywnie parametry i wskaźniki, przy których wykorzystaniu ma być urzeczywistniana zasada zachowania ładu przestrzennego przy realizacji zabudowy, zaliczył do nich m.in. geometrię dachu. W decyzji organ I instancji określając go jako "dach co najmniej jednospadowy, w tym możliwy wielopołaciowy o kątach nachylenia od 0 do 45 stopni o wysokości głównej kalenicy do 7 m" nie naruszył prawa w sposób skutkujący wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Potrzeba kształtowania przestrzeni, jako tworzącej harmonijną całość, jak i względy kompozycyjno-estetyczne zawsze przemawiają w konkretnej lokalizacji (mając na względzie konkretne otoczenie, jak i inne parametry planowanego przedsięwzięcia) za stosowaniem dachów o określonej formie, jako realizujących najpełniej potrzebę kształtowania ładu przestrzennego w danym miejscu. Z reguły zasadne jest nawiązanie do form architektonicznych najbliższej zabudowy, co w przedmiotowej sprawie jak najbardziej ma miejsce. Organ odwoławczy podkreślił, że w kontekście określenia geometrii dachów, w § 8 rozporządzenia wskazuje się, iż parametry zabudowy w tym zakresie określa się "odpowiednio" do występujących. Pojęcie odpowiednio oznacza, iż geometria dachu powinna nawiązywać do form istniejących, tworząc z nimi harmonijną całość, w myśl zasad wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium określenie jakie wprowadzono w zaskarżonej decyzji jest dopuszczalne, biorąc pod uwagę zabudowę w sąsiedztwie terenu inwestycji. Zdaniem Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Powyżej przedstawione motywy oraz prawidłowo przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie wskazujące, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wskazane przez ustawodawcę do pozytywnego rozpoznania i nie dawały podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła H. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a szczególności, jaki wpływ planowana inwestycja będzie miała na środowisko naturalne oraz zdrowie mieszkańców; - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się co każdego ze zgromadzonych dowodów; - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej analizy cech urbanistycznych i architektonicznych istniejącej zabudowy oraz inwestycji lokalizowanej, co w świetle przepisów art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 6 i art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunkuje możliwość prawidłowej kwalifikacji projektowanej inwestycji jako czyniącej zadość zasadzie dobrego sąsiedztwa; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także poprzez nieuwzględnienie przepisów dotyczących ochrony środowiska; - art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 6 w zw. z art. 2 ust. 1 i 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż ustalone warunki dla planowanej inwestycji spełniają ustawowe wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz uwzględniają walory architektoniczne, krajobrazowe oraz ekonomiczne terenu. W ocenie skarżącej dotychczasowe zagospodarowanie terenu sąsiednich działek nie pozwala na zachowanie powołanej zasady "dobrego sąsiedztwa". Zdaniem skarżącej nie wzięto pod uwagę faktu, że proponowane przez inwestora rozmieszczenie planowanej myjni samochodowej znajduje się w sąsiedztwie obiektów mieszkalnych oraz obiektów usługowych. W niniejszej sprawie nie ma możliwości kontynuacji funkcji, parametrów, cech czy wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, albowiem planowana inwestycja w postaci budowy myjni samochodowej nie będzie odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Zdaniem skarżącej w toku analizy winny zostać wzięte pod uwagę wszystkie działki znajdujące się w terenie analizowanym. W analizowanym obszarze, świadczone są usługi nieuciążliwe. Według skarżącej planowana budowa myjni samochodowej zachwieje ład architektoniczny w okolicy. Skarżąca wskazała także na znaczące oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko. W myjni samochodowej korzysta się z różnego rodzaju chemikaliów niezbędnych do czyszczenia. Rozpylanie środków czyszczących będzie zapewne odbywać się za pomocą specjalnych dysz pod ciśnieniem, zaś pył wodny wraz z wiatrem przenoszony będzie na sąsiednie nieruchomości. Uprawianie ziemi, sadzenie warzyw, owoców w sąsiedztwie myjni samochodowej stanowić będzie ogromną uciążliwość, o ile w ogóle nie uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w ten sposób. Ponadto już na etapie budowy będą powstawać ogromne uciążliwości dla ludzi i środowiska spowodowane pracą maszyn, robotami ziemnymi i budowlanymi. Odnosić się to będzie do wzrostu emisji hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza. Powstanie myjni doprowadzi także do zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych. Emisja licznych zanieczyszczeń wpłynie niekorzystnie na zmianę estetyki krajobrazu i zagrożenia dla powierzchni terenu, co w świetle uprawy ziemi, sadzenia warzyw itp. ma zasadnicze znaczenie. Skarżąca podniosła także, że na sąsiedniej działce znajduje się zakład obrotu butlami gazowymi. Taki rodzaj działalności wiąże się ze strefą zagrożenia wybuchem oraz specjalnymi wymaganiami odnośnie odległości od innych budynków. Przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powinna zostać wydana stosowna ekspertyza techniczna dotycząca zagrożenia wybuchem przy sąsiedztwie takich dwóch inwestycji tj. istniejącej rozlewni i myjni. Szczególnie ważne jest uzyskanie informacji jak podwyższona wilgotność powietrza wraz z lotnymi cząstkami środków myjących wpływa na możliwość zapłonu gazu w zakładzie. Zdaniem skarżącej może to wywołać podwyższenie zagrożenia wybuchem przez co możliwość użytkowania działek zostanie poważnie ograniczona lub uniemożliwiona, a przecież nowa inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich. Istnieje również obawa naruszenia zasad bezpieczeństwa oraz ochrony przeciwpożarowej wobec nadmiernego zagęszczenia terenu. Zdaniem skarżącej ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej czy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometria dachu nie zachowują zasady ładu przestrzennego przy realizacji zabudowy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć sąd nie podziela większości zawartych w niej zarzutów. Z mocy art. 134 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi, ale niezależnie od zarzutów i wniosków. Oznacza to, że sąd nie ogranicza się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz powinien z urzędu weryfikować zgodność z prawem całości zaskarżonych aktów i poprzedzającego je postępowania. Wbrew zarzutom skargi planowana inwestycja nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego i sposobu zagospodarowania, nie będzie naruszała również zasady kontynuacji zastanej funkcji. Nie jest trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. i przepisów postępowania w zakresie, w jakim zarzut ten odnosić się do ustalenia o kontynuacji funkcji i zachowaniu ładu przestrzennego. W kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów. To zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy, a nie zabudowa tożsama. Jak wynika z analizy przestrzennej, nieruchomość objęta wnioskiem położona jest na terenie o zabudowie mieszkaniowej z uzupełniającą zabudową usługową. W bezpośrednim zaś sąsiedztwie, na nieruchomości skarżącej, prowadzona jest działalność usługowa związana z obrotem butlami gazowymi. Dwustanowiskowa myjnia samochodowa należy do kategorii usług towarzyszących, uzupełniających zabudowę mieszkaniowo- usługową i handlową. Wraz z planowanym budynkiem magazynowym , przy spełnieniu pozostałych wymogów, o których niżej nie będzie stanowiła rodzaju zabudowy, który zakłóci zastany ład przestrzenny. Co do zasady zatem trafnie organy uznały, że wnioskowana inwestycja – budynek magazynowy i myjnia dwustanowiskowa stanowić będzie kontynuację funkcji i mieści się w granicach zastanego ładu przestrzennego. Wbrew zarzutom skargi planowana dwustanowiskowa myjnia nie stanowi obiektu, dla którego należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Oceny tej dokonuje się w ramach postępowania prowadzonego w rybie art. 61 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Ocena jest wymagana dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w tym drugim przypadku - jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 (art. 59 ust.1 tej ustawy). Przy tym, co najistotniejsze dla oceny zarzutu skarżącej o braku takiej oceny w niniejszej sprawie, organ administracji publicznej nie ma swobody w kwalifikowaniu przedsięwzięć do jednej ze wskazanych kategorii, ale związany jest wykazem przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Tymczasem z unormowań powyższego rozporządzenia nie wynika, aby dwustanowiskowa myjnia samochodowa stanowiła tego typu przedsięwzięcie. To kolei oznacza, że brak podstaw do żądania oceny oddziaływania na środowisko na etapie ustalania warunków zabudowy dla inwestycji. Zaskarżona decyzja organu I instancji w sposób wystarczający określa konieczną ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, zobowiązując w punkcie 5.a do jej zaprojektowania w sposób umożliwiający zgodne z przepisami prawidłowe użytkowane nieruchomości sąsiednich, w tym zakresie dostępu do światła dziennego, zachowania warunków ppoż i in. Trafnie tez organ odwoławczy wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej lokalizacji inwestycji, następuje to na kolejnym etapie –pozwolenia na budowę – przeto wówczas można rozważać wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze wskazać należy, że organy nie wyjaśniły precyzyjnie zakresu inwestycji. Inwestor określił ją we wniosku jako budynek magazynowy z myjnią samochodową. W decyzji Burmistrza O. określono zamierzenie jako budynek magazynowy i myjnię samochodową. Nie wyjaśniono zatem, czy chodzi o dwie odrębne, samodzielne budowle, jak wskazuje określenie w decyzji czy też o myjnię stanowiącą część budynku magazynowego, na co z kolei wskazywać się zdają przyjęte jedynie dla budynku magazynowego parametry. Wniosek nieprecyzyjnie też określał rodzaj dachu planowanej inwestycji – pojęcia dach płaski i dwuspadowy są pojęciami, które się wykluczają. Tymczasem sprecyzowanie rodzaju inwestycji ma elementarne znaczenie dla weryfikacji przyjętych w tym takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wielkość powierzchni biologicznie czynnej, wysokości, szczegółowe parametry budowli . Ich niedokładne określenie we wniosku obligowało organ do wyjaśnienia tej kwestii w trybie art. 7 k.p.a. Nieprawidłowe jest również wskazanie w decyzji, iż ścieki inwestycji będą odprowadzane do przydomowej oczyszczalni ścieków bądź zbiornika bezodpływowego. Przepis art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. 2013 poz.1399 ze zm.) faktycznie daje właścicielowi nieruchomości możliwość odprowadzania ścieków także do przydomowej oczyszczalni ścieków. Już jednak sama nazwa wskazuje, że nie chodzi o odprowadzanie ścieków innych niż z ścieki bytowe z gospodarstw domowych. W szczególności zapis ten nie dotyczy ścieków gromadzonych w wyniku działalności usługowej czy przemysłowej. Planowana inwestycja związana jest z działalnością usługową, zatem przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest urządzeniem mającym tu zastosowanie. Organ odwoławczy nie wyjaśnił też przyczyn, dla których odstąpił od konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego, pomimo tego, iż uprzednio stanowiła ona jedną z podstaw uchylenia orzeczenia organu I instancji oraz iż strona odwołująca się podnosiła ten zarzut w swoim odwołaniu. Wskazane uchybienie również stanowi o naruszeniu wymogów dotyczących uzasadnienia decyzji, zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. i ma wpływ na możliwość weryfikacji przyjętych ustaleń. Należy też zwrócić uwagę, że określenie stopnia nachylenia dachu w granicach 0-45 stopni nie odpowiada wnioskom analizy urbanistycznej. Takie określenie wskaźnika oznacza równie zgodę na dach płaski, bez spadku, czyli bez żadnego kąta nachylenia, co nie wynika z danych zawartych w analizie. Z jej części opisowej wynika bowiem, że budynki w obszarze analizowanym charakteryzują się skrajnie różnymi kątami nachylenia dachu, w tym budynki wielorodzinne mieszkalne 30-40 stopni, budynki usługowe kątem nachylenia podobnym 5-10 stopni, brak jest jednak w analizie wskazania budynku, który miałby mniejszy kat nachylenia niż 5 stopni. Zatem wszystkie dachy budynków, stojących w terenie analizowanym mają dachy o określonym stopniu nachylenia. Szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przywoływanego dalej jako rozporządzenie. Jak wynika z lektury rozporządzenia, każdy parametr charakteryzujący planowany budynek należy ustalić na podstawie średnich danych, uzyskanych z badań budynków w obszarze analizowanym. Jednocześnie prawodawca przewidział, że wskaźniki takie jak szerokość frontu zabudowy, wysokość elewacji frontowej, geometrię dach, można określić w sposób inny, niż w odniesieniu do średnich wskaźników, jednakże uzasadnienie dla takiego rozwiązania musi wynikać z analizy i trzeba je wskazać, umotywować. Tego w niniejszej sprawie organ nie uczynił.. Wątpliwość budzi także określenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej elewacji frontowej jedną liczbą graniczną. Analogicznie bowiem rodzi to obawy o dowolność rozwiązania i brak nawiązania do zabudowy w terenie analizowanym. I chociaż w orzecznictwie sądowym dopuszcza się takie określenie wskaźnika, to zważywszy na konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu z przyczyn wskazanych wcześniej, celowym wydaje się sprecyzowanie tego wskaźnika w sposób zakreślający dolną i górną granicę. Chodzi jedynie o takie ich sprecyzowanie, które pozwoli na luz decyzyjny na etapie projektowania obiektu, a jednocześnie wyeliminuje zarzut dowolności przyjętych rozwiązań. Reasumując, trafne okazały się zarzut dotyczące niewyjaśnienia w sposób wystarczający okoliczności faktycznych niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak sprecyzowanie rodzaju inwestycji, rozwiązanie gospodarki ściekowej i odprowadzania wód opadowych ( w zależności od liczby planowanych budowli), sposobu określenia wymaganych parametrów, w tym zwłaszcza geometrii i kąta nachylenia dachu, uzasadnienia przyjętych rozwiązań. Zarzuty te zakreślają jednocześnie zakres niezbędnego uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.. Z mocy art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. IB