I SA/Bk 567/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie wymierzania skarżącej Spółce kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 20 marca 2015 r. Na powyższą decyzję skarżąca Spółka w dniu 21 kwietnia 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej k. 179 akt sądowych) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie, decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. została doręczona na wskazany w aktach sprawy adres pełnomocnika skarżącej Spółki w dniu 20 marca 2015 r., a zatem termin na skuteczne złożenie skargi do Sądu upływał 20 kwietnia 2015 r. (dzień 19 kwietnia 2015 r. przypadał w niedzielę, a zatem 30 dniowy termin w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. uległ wydłużeniu do 20 kwietnia 2015 r.). Skargę skarżąca Spółka wywiodła dopiero w dniu 21 kwietnia 2015 r., a zatem należało uznać, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze skarga jako spóźniona, a więc niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.