II SA/Wa 294/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwalniający [...] S. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. tj. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.). W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r., sprostowanym w dniu [...] lipca 2014 r., Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie [...] S. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku powołał się na przedstawione policjantowi przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] zarzuty tego, że: w dniu [...] lipca 2010 r. w [...], poprzez podstępne wprowadzenie w błąd władz Uniwersytetu [....] reprezentowanego przez Rektora, będącego inną osobą upoważnioną do wystawienia dokumentu, co do autorstwa pracy magisterskiej pt.: [...]", stanowiącej podstawę przystąpienia do egzaminu magisterskiego i ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego magistra i przedłożenie jako własnej, uprzednio zakupionej gotowej pracy magisterskiej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dyplomu ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego [...], tj. o przestępstwo z art. 272 Kodeksu karnego. Nadto wskazał, iż zarzucane policjantowi czyny związane są ściśle z wykonywaniem przez niego czynności służbowych i bezpośrednio rzutują na wizerunek Policji. [...] S. P. swoim postępowaniem naruszył zaufanie obywateli do Policji, co wyrażone zostało w artykułach prasowych ([...]), a także w programie telewizyjnym [...]. Czyny zarzucane policjantowi mają bezpośredni wpływ na stosunek społeczeństwa do Policji, jako instytucji, mającej stać na straży prawa i bezpieczeństwa obywateli. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował wymienionego policjanta o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...], pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zwrócił się w przedmiotowej sprawie o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], poinformował, że Zarząd powyższy stoi na stanowisku, iż czyny, jakie zarzuca się [...] S. P. bez wątpienia są niegodziwe i w przypadku ich udowodnienia, zwolnienie policjanta, który się ich dopuścił, jest w pełni uzasadnione, jednakże w przedmiotowym postępowaniu brak jest, na obecnym etapie prowadzonych czynności, konkretnych przesłanek i dowodów, że działania policjanta wyczerpywały znamiona czynu zabronionego. Wskazał też, że zwolnienie funkcjonariusza w tych okolicznościach jest przedwczesne i narusza istotne zasady obowiązujące w naszym systemie prawnym, a doniesienia medialne nie mogą stanowić podstawy do podejmowania ważnych decyzji administracyjnych, mających niewątpliwy wpływ na życie i przyszłość funkcjonariuszy Policji. Ponadto pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zwrócono się do Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie, jednakże nie uzyskano odpowiedzi. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 19 i § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 z późn. zm.), zwolnił [...] S. P. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2014 r. Decyzji tej. zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności W uzasadnieniu wskazał między innymi, iż dalsze pozostawienie w służbie [...] S. P. będzie naruszać dobro tej służby, gdyż policjant utracił nieposzlakowaną opinię, czyli jeden z głównych przymiotów, którymi w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji powinny być obdarzone osoby wykonujące zawód policjanta. Zwolnienie wymienionego policjanta ze służby w Policji leży zatem w interesie służby, tożsamym z interesem społecznym i ma na celu m.in. przeciwdziałanie negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i policjantów. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego S. P. wniósł o jego uchylenie, wskazując, iż zwolnienie go ze służby w Policji jest przedwczesne i niesłuszne. Wskazał, iż dowody mogące świadczyć o jego winie są nieprawdziwe, co oceni niezawisły Sąd. Ponadto stwierdził, iż "według obowiązującego prawa i konstytucji" obowiązuje zasada domniemania niewinności i do czasu ukończenie postępowania karnego powinien być uznawany za osobę niewinną. Stwierdził, iż skoro kilku policjantów "dostało te same zarzuty co on", to dlaczego nie wobec każdego prowadzone jest postępowanie administracyjne. Zaznaczył, że wcześniej wielokrotnie były mu przedstawiane niesłuszne zarzuty prokuratorskie, które kończyły się stwierdzeniem, że czynu nie popełniono (postępowanie o sygn. akt [...]), tym samym wielokrotnie nie potwierdziły się podejrzenia i pomówienia wobec jego osoby. Opisał także szczegółowo okoliczności zatrzymania oraz zachowanie funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji we wcześniej prowadzonym postępowaniu karnym. Następnie wskazał na błędy Komendanta Powiatowego Policji w [...], który poświadczył nieprawdę, wskazując, że w przeszłości nieokreślonego dnia bezzasadnie zatrzymał on osobę, a dokładnie popełnił przestępstwo polegające na umyślnym naruszeniu praw osoby zatrzymanej, natomiast zarzut taki nigdy nie został mu postawiony. Stwierdził, że oczekiwał, iż będzie mógł liczyć na wsparcie przełożonych (podając przy tym przykład policjanta pełniącego służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]). Ponadto zaznaczył, iż wielokrotnie składał wnioski dowodowe, mające istotne znaczenie w sprawie, których jednak Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie uwzględnił. Wskazał także na swoja wieloletnią, wzorową służbę oraz na pozytywne stanowisko Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...]. Na zakończenie ponowił żądanie rozpatrzenia jego wniosków dowodowych, które dodatkowo załączył do niniejszego odwołania. Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Organ II instancji podkreślił, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zaś Policja, jako formacja służąca społeczeństwu przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z tych instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władzy państwowej. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga, dla skutecznego i prawidłowego działania, bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. Mając powyższe na względzie, organ uznał za uprawniony pogląd, iż ważny interes służby wymaga, aby z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii – art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zdolne nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przeciwko [...] S. P. toczy się postępowanie karne, w którym policjantowi zarzucono popełnienie przestępstw z art. 272 Kk oraz art. 273 Kk. W ocenie Komendanta Głównego Policji podejrzenie policjanta o popełnienie wymienionych wyżej przestępstw, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym; spotykającymi się z jednoznacznie negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowała artykułów prasowych pt.: "[...]", "[...]? [...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz zamieszczonych do tych artykułów komentarzy) sprawia, iż [...] S. P. niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Negatywny wydźwięk medialny w niniejszej sprawie ma niebagatelne znaczenie, brak bowiem stosownych działań wobec policjanta, oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje pomierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, oraz że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. Nie ulega wątpliwości, ze pozostawienie [...] S. P. w służbie mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także nie pozostawać bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych przez jednostkę organizacyjną, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Organ wskazał również, że skarżący podejrzany jest zarówno o wyłudzenie poświadczenia nieprawdy, poprzez podstępne wprowadzenie w błąd władz oraz pracownika uczelni, której był studentem (art. 272 Kk), jak również użycie wyłudzonego dokumentu (art. 273 Kk), poprzez przedłożenie go przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w N. Natomiast toczące się wobec policjanta postępowanie karne wszczęte zostało i jest prowadzone nie na podstawie pomówień osób trzecich, lecz m.in. w wyniku działań operacyjnych wewnętrznych organów kontrolnych. Nie sposób przy tym pominąć treści dokumentów uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w [...], m.in. zeznań świadków, czy też opinii biegłego z zakresu językoznawstwa, który przeprowadził analizę porównania tekstu pracy magisterskiej [...] S. P. z zawartością pliku tekstowego zabezpieczonego u świadka, z której to opinii wynika, iż szczegółowa analiza porównawcza nie pozostawia wątpliwości, ze oba teksty, w analizowanym zakresie, są tożsame. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze [...] S. P. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie organ wskazał, iż wnioski dowodowe zawarte przez stronę w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, a zatem nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie Komendanta Głównego Policji organ I instancji niewątpliwie zważył, stosownie do art. 7 Kpa, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Wskazywanie przez stronę na "wieloletnią wzorową służbę", wobec faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez nią cech umożliwiających dalszą służbę w szeregach Policji, nie przemawia za pozostawieniem [...] S. P. w służbie. Stąd fakt, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Tym samym wnioski dowodowe zawarte przez stronę w piśmie z dnia [...] września 2014 r. również nie mogą zostać uwzględnione. Nie znajduje także uzasadnienia powoływanie się przez stronę na sytuację faktyczną i prawną innego policjanta pełniącego służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], bowiem przedmiotowe postępowanie prowadzone było jedynie w przedmiocie zwolnienia ze służby [...] S. P., przy czym tylko do wymienionego odnosi się całość dokumentacji zebranej w sprawie. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie znajdują się w posiadaniu materiałów dotyczących wskazywanego przez stronę policjanta, a nadto nie są uprawnieni do ingerowania w odrębne postępowanie administracyjne toczące się przed innym organem administracji. Odnosząc się do pozytywnego dla strony stanowiska Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], wskazać należy, że zgodnie z art 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa więc wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów. Natomiast negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. Odnosząc się natomiast do wskazywanej przez stronę zasady domniemania niewinności, organ zauważył, iż poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. W przepisach tych natomiast brak jest znanej prawu karnemu i wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej instytucji domniemania niewinności do chwili prawomocnego skazania wyrokiem sądu. Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić jeszcze przed zakończeniem postępowania karnego. Ponadto organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantów w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Zdaniem organu odwoławczego nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem oskarżonym o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, których charakter uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, podnosząc te same argumenty, które zawarł w odwołaniu, zakwestionował ww. rozstrzygnięcie jako niesłuszne i przedwczesne. Wskazał, iż dowody mogące świadczyć o jego winie są nieprawdziwe, co oceni niezawisły Sąd. Podniósł, iż według obowiązującego prawa i Konstytucji istnieje zasada domniemania niewinności i do czasu ukończenia postępowania karnego winien być uznawany za osobę niewinną. Zdaniem skarżącego jego postawa w żaden sposób nie wpływa negatywnie na wizerunek Policji, a doniesienia medialne nie mogą stanowić podstawy do podejmowania ważnych decyzji administracyjnych, mających niewątpliwy wpływ na życie i przyszłość funkcjonariuszy Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga S. P. analizowana wg. podanych kryteriów oceny nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powołanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3, poz. 31). Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07, publik. LEX nr 447276). W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż bezspornym jest, że skarżącemu – funkcjonariuszowi Policji – prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] przedstawił zarzuty tego, że: w dniu [...] lipca 2010 r w [...], poprzez podstępne wprowadzenie w błąd władz Uniwersytetu [...] reprezentowanego przez Rektora, będącego inną osobą upoważnioną do wystawienia dokumentu, co do autorstwa pracy magisterskiej pt.: "[...]", stanowiącej podstawę przystąpienia do egzaminu magisterskiego i ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego magistra i przedłożenie jako własnej, uprzednio zakupionej gotowej pracy magisterskiej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dyplomu ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego magistra [...], tj. o przestępstwo z art. 272 Kodeksu karnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawione [...] S. P. zarzuty uzupełnił i zarzucił wymienionemu dodatkowo to, iż: w dniu [...] lipca 2010 r. w O., poprzez uprzednie podstępne wprowadzenie w błąd władz Uniwersytetu [...], reprezentowanego przez Rektora oraz M. F. - Samodzielnego Referenta Administracyjnego w Dziekanacie Wydziału [...] Uniwersytetu, będących innymi osobami upoważnionymi do wystawienia dokumentu, co do autorstwa pracy magisterskiej pt.: "[...]'", stanowiącej podstawę do przystąpienia do egzaminu magisterskiego i ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego magistra i przedłożenie jako własnej, uprzednio zakupionej gotowej pracy magisterskiej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci zaświadczenia o ukończeniu studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego magistra [...], tj. o przestępstwo z art. 272 Kk, a także to, iż: w dniu [...] stycznia 2011 r. w [...], w Komendzie Powiatowej Policji użył poprzez przedłożenie dokumentu w postaci zaświadczenia o ukończeniu studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego [...], stanowiącego załącznik do raportu skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w [...], które zostało wystawione w wyniku wyłudzenia poświadczenia nieprawdy, po uprzednim wprowadzeniu w błąd władz Uniwersytetu [...], reprezentowanego przez Rektora oraz M. F. - Samodzielnego Referenta Administracyjnego Wydziału [...] Uniwersytetu, będących innymi osobami upoważnionymi do wystawienia dokumentu, co do autorstwa pracy magisterskiej pt.: "[...]", stanowiącej podstawę do przystąpienia do egzaminu magisterskiego i ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego magistra i przedłożenia jako własnej, uprzednio zakupionej gotowej pracy magisterskiej, tj. o przestępstwo z art. 273 Kk Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, iż negatywny wydźwięk społeczny postawy funkcjonariusza sprzeciwiającej się idei ochrony bezpieczeństwa społecznego i bezpieczeństwa indywidualnego obywatela, gdy osoba będąca policjantem staje się sprawcą, godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ bezrefleksyjnie dał prymat interesowi publicznemu, utożsamianemu jako interes Policji, w zestawieniu ze słusznym interesem skarżącego, któremu jeszcze nie udowodniono winy w popełnieniu zarzucanych mu czynów. Wskazać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bowiem bez związku z prowadzonymi postępowaniami karnymi. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są bowiem takie okoliczności lub zachowania policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. W przedmiotowej zaś sprawie wcześniejsza 10 letnia nienaganna, wręcz nagradzana służba, nie niweluje ostatnich doniosłych skutków negatywnych dokonań skarżącego poza służbą, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, iż ostatnio opiniowany okres służby skarżącego wskazuje na dalszą nieprzydatność skarżącego do jej pełnienia. Zatem zgodzić się należy z organem, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m. in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Wskazać należy, zdaniem Sądu, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk społeczny ww. spraw karnych, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Pozostawienie w służbie w Policji funkcjonariusza podejrzewanego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, nie może zostać pogodzone z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji jako formacji stojącej na straży praworządności. Wymaga tego charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Sąd podziela stanowisko organu, że czyny zarzucane skarżącemu, okoliczności ich popełnienia odbierają mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji. Podkreślić należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby". Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dowodów wskazanych przez skarżącego, albowiem organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym z dokumentów zgromadzonych w aktach. Dodatkowe czynności, o które wnioskował skarżący, przedłużyłyby nadmiernie postępowanie nie wnosząc istotnych ustaleń dla potrzeb końcowego załatwienia sprawy. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.