III SA/Wa 2942/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., określił B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2005 r. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy odniósł się m.in. do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie, uznając, iż nie uległo ono przedawnieniu z uwagi na art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej także "Op"), w jego brzmieniu obowiązującym od stycznia 2003 r. do sierpnia 2005 r., stwierdzając, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za lipiec 2005 r. uległ zawieszeniu. Decyzja Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. została zaskarżona przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3106/11 skargę oddalił. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1344/12 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej. Skarżąca w piśmie z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. Przedmiotowy wniosek uzasadniła wystąpieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 Op, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Skarżąca powołała się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Dyrektor IS decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił Skarżącej wznowienia postępowania, wskazując na istnienie w tym zakresie przeszkody formalnej w postaci toczącego się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, mającego za przedmiot decyzję ostateczną, kończącą postępowanie, którego wznowienia żąda Skarżąca. Skarżąca pismem z dnia 8 listopada 2012 r. wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora IS z dnia [...] października 2012 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor IS decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 628/13, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora IS z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy w pierwszej instancji. Następnie Dyrektor IS decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił w całości decyzję z dnia [...] października 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, iż Organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie sprawę zobligowany będzie do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r., zgodnie z wnioskiem Spółki z dnia 21 sierpnia 2012 r. Postanowienie to będzie stanowiło podstawę do weryfikacji w ramach wznowionego postępowania ww. ostatecznego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w W. w oparciu o powołaną przez Stronę we wniosku przesłankę, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 8 Op. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z dnia 21 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej ww. decyzją, a oraz następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2011 r. w całości. Uznał, że Skarżąca została poinformowana o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za lipiec 2005 r. Pismem z dnia 12 maja 2014 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora IS z dnia [...] kwietnia 2014 r., wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] września 2012 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie m.in. następujących przepisów: 1) art. 70 § 1 pkt 6 Op, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na fakt, iż rzekomo poinformowano Skarżącą o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, 2) art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 8 Op, poprzez ich niezastosowanie i wynikające z tego zaniechanie wydania decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i umarzającej postępowanie, 3) art. 245 § 1 pkt 2 Op, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. W odwołaniu Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zastosowaniu środków zapobiegawczych wobec T.J., postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. o zmianie postanowienia o zastosowaniu środków zapobiegawczych wobec T.J. - na okoliczność ustalenia, że: a) w dniu 26 kwietnia 2010 r. zastosowano wobec T.J. środek zapobiegawczy polegający na nakazaniu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu Spółki, b) od dnia 26 kwietnia 2010 r. T.J. nie pełnił funkcji prezesa zarządu skarżącej Spółki, c) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. nie uległ zawieszeniu. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, iż aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podatnik musi przed upływem tego terminu być poinformowany nie tylko o samym wszczęciu postępowania, ale również o skutku takiego wszczęcia, czyli o tym, że z dniem wszczęcia postępowania dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Według Skarżącej treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia w oparciu o wykazanie, że podatnik wiedział przed upływem okresu przedawnienia o wszczęciu wobec niego postępowania karnoskarbowego. Konieczne jest bowiem jednoznaczne powiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Spółka podniosła, iż wobec T.J. od dnia 26 kwietnia 2010 r. zastosowano środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 Kodeksu postępowania karnego. Sytuacja. w której wobec osoby dotychczas piastującej funkcję członka zarządu zostaje orzeczony środek zapobiegawczy w postaci nakazu powstrzymywania się od dokonywania określonych czynności oraz pełnienia danej funkcji jest sytuacją odpowiadającą działaniu osoby bez umocowania. Tym samym, na zasadzie argumentu a fortiori, skoro rzekomym organem jest osoba przekraczająca zakres umocowania, to tym bardziej za rzekomy organ należy uznać osobę pozbawioną możliwości działania orzeczonym na podstawie art. 276 Kpk środkiem zapobiegawczym. Ponadto, w ocenie Spółki ewentualnym podmiotem, przeciwko któremu powinno zostać wszczęte postępowanie, by zawieszony został bieg terminu przedawnienia zobowiązania, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Op, była Spółka. W związku z tym w stosunku do niej powinno nastąpić zawiadomienie przed upływem terminu przedawnienia. Natomiast w przypadku braku takiego zawiadomienia nie ma podstaw do skorzystania z tego przepisu. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie wykazał, by poinformowano Spółkę o wszczęciu przeciwko niej postępowania karnego skarbowego. W aktach sprawy brakuje też jakiegokolwiek dowodu na okoliczność powiadomienia Spółki o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Dyrektor IS po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia dokonał na wstępie analizy instytucji wznowienia postępowania uregulowanej w Op wskazując, że w niniejszej sprawie jako przesłankę wznowienia postępowania Skarżąca wskazała wydanie decyzji z uwzględnieniem przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, tj. wyrok P 30/11. Jednakże przeprowadzone postępowanie wznowieniowe wykazało, w ocenie Dyrektora, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2011 r. Przedmiotem rozstrzygnięcia w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. była kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2005 r. Zatem dla zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności podatku upływał w 2005 r., termin przedawnienia zobowiązań podatkowych upływał - co do zasady - z dniem 31 grudnia 2010 r. Zgodnie jednak z art. 70 § 6 pkt 1 Op, w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym objętym skarżoną decyzją, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. W uzasadnieniu ostatecznej decyzji Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. rozstrzygnięto kwestię przedawnienia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2005 r., uznając, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Na wystąpienie przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazywało wszczęcie postępowania karnego w związku z zobowiązaniami podatkowymi Spółki. W aktach sprawy znajdowało się bowiem postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] października 2010 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2010 r. o sygn. akt [...], dotyczące podejrzanego T.J. Ponadto postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. włączył do akt sprawy kolejne postanowienia Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2010 r., a także z dnia [...] października 2010 r. o sygn. akt [...], dotyczące podejrzanego T.J. Dyrektor IS za bezpodstawną uznał argumentację Skarżącej, iż nie jest możliwe skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia w oparciu jedynie o wykazanie, że przed upływem okresu przedawnienia podatnik wiedział o wszczęciu wobec niego postępowania karnego skarbowego. Również nie zgodził się ze Skarżącą, że nie została ona poinformowana - jako osoba prawna, działająca przez swoje organy - o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe, skutkującym zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W ocenie Dyrektora wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op, jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonywaniem tego zobowiązania przez tę spółkę. Odnosząc się do wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów Dyrektor IS stwierdził, że przedłożone przez kserokopie ww. postanowień nie mają wpływu na prawidłowość stanowiska wyrażonego przez Organ I instancji. Dyrektor IS zaznaczył ponadto, że środek zapobiegawczy, jaki został zastosowany wobec T.J. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K., ma zastosowanie jedynie incydentalne, tymczasowe, i może być zmieniony lub uchylony w każdym czasie. Środek ten jest wydawany jedynie w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania przygotowawczego. W konsekwencji, w ocenie Organu, nie można przyjąć, że wskutek zastosowania ww. środka zapobiegawczego T.J. zaprzestał pełnienia funkcji członka zarządu z dniem [...] kwietnia 2010 r. i nie był w związku z tym uprawniony do jej reprezentowania. W skardze złożonej na decyzję Dyrektora IS z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie następujących przepisów: - art. 70 § 6 pkt 1 Op, poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z tego przyjęcie, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu na skutek wszczęcia wobec podatnika postępowania karnego skarbowego i poinformowania go o tymże fakcie poprzez przedstawienie zarzutów w ramach prowadzonego postępowania karnego, w sytuacji, gdy wobec prezesa zarządu Skarżącej uprawniony organ zastosował środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 Kpk, a tym samym nie mógł on reprezentować Skarżącej; - art. 70 § 6 pkt 1 Op, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie zaistniały okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia, co wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy; - art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, iż w każdej sytuacji, bez względu na ewentualnie występujące nowe okoliczności faktyczne, nie będące przedmiotem uprzedniego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, następuje związanie organu prawomocnym orzeczeniem tegoż sądu; - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 8 Op, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie wydania decyzji uchylającej decyzję Organu I instancji, a także decyzję dotychczasową i umarzającej postępowanie; - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 245 § 1 pkt 2 Op, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie uchylenia decyzji Organu I instancji, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji dotychczasowej; - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 i art. 124 Op, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie uchylenia decyzji Organu I instancji pomimo sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia decyzji. Uzasadniając zarzuty skargi Spółka wskazała, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 roku, sygn. P 30/11 wynika, iż aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podatnik musi przed upływem tego terminu być poinformowany nie tylko o samym wszczęciu postępowania, ale również o skutku takiego wszczęcia, czyli o tym, że z dniem wszczęcia postępowania dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Spółka ponowiła uwagę, że wobec T.J. od dnia [...] kwietnia 2010 r. zastosowano środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 Kpk. Z powyższego wynika, że T.J. zabroniono piastować funkcje związane z reprezentacją Spółki (art. 201 i nast. Kodeksu spółek handlowych) celem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. o sygn. [...]. Skoro rzekomym organem jest osoba przekraczająca zakres umocowania, to tym bardziej za rzekomy organ należy uznać osobę pozbawioną możliwości działania orzeczonym na podstawie art. 276 Kpk środkiem zapobiegawczym. Wobec tego osoba będąca rzekomym organem nie jest uprawniona do reprezentowania spółki, gdyż przyjmuje się, że czynność prawna dokonana przez taką osobę jest obarczona sankcją nieważności bezwzględnej. Skarżąca stanęła na stanowisku, że organ podatkowy błędnie różnicuje skutki środka zapobiegawczego uregulowanego w obrębie jednego przepisu prawnego w czterech różnych postaciach, co pozostaje niczym nieusprawiedliwione. Skarżąca podkreśliła, że brak wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług może w tym przypadku dotyczyć Spółki, a nie osoby fizycznej nie będącej podatnikiem tego podatku, która ponadto w chwili przedstawienia zarzutów związanych z przedmiotem niniejszego postępowania nie pełniła już funkcji prezesa zarządu Skarżącej, ani nie mogła sprawować jakiejkolwiek innej działalności związanej z prowadzeniem jej spraw, co było związane z zastosowaniem wobec T.J. środków zapobiegawczych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. W piśmie procesowym z dnia 29 maja 2015 r. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj. 1. pisma Sądu Rejonowego [...], Sądu Gospodarczego [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz 2. postanowienia Sądu Rejonowego [...] w K. Wydział [...] Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] maja 2010 r. - "...na okoliczność ustalenia, że dołączono 13 maja 2010 r. do akt rejestrowych Skarżącej postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. del. Do Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt [...] o zastosowaniu wobec T.J. środka zapobiegawczego w postaci nakazu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu, członka zarządu lub prokurenta m.in. w Skarżącej spółce, a także sprawowania jakiejkolwiek innej działalności, związanej z prowadzeniem spraw tego podmiotu gospodarczego.". Skarżąca podkreśliła, że mając na uwadze treść wnioskowanego dowodu, a także treść postanowienia o zastosowaniu wobec T.J. środka zapobiegawczego, trudno przyjąć, by mogło dojść do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek postawienia zarzutów w okresie listopad – grudzień 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć i podkreślić należy, że decyzje wydane w niniejszej sprawie wyniknęły z wniosku Spółki o wznowienie z dnia 21 sierpnia 2012 r., w którym jako podstawę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, tj. wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11. Spółka zaprezentowała mianowicie pogląd, że wyrok TK wymagał dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie tylko jakiejś formy powiadomienia podatnika (czyli Skarżącej) o wszczęciu postępowania karnego, ale także powiadomienia go o skutku wszczęcia tego postępowania, tj. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Otóż wypada zauważyć, że w wyroku NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. I FSK 1344/12, Sąd ten uznał, że "...dochodzenie wszczęte wobec B. sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 10 kwietnia 2010 r. stało się postępowaniem nie tylko w sprawie, ale i co do osoby i w tym dniu (tj. przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego) podatnik dowiedział się, że toczy się wobec niego postępowanie karne skarbowe.". Sąd dalej uznał, że "...wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki..." (str. 11/12 uzasadnienia wyroku NSA). Wyrok NSA wydany został już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Teza Spółki sformułowana we wniosku o wznowienie, tj. twierdzenie, że Spółka nie dowiedziała się o wszczęciu postępowania karno – skarbowego przed przedawnieniem, a także, iż nie dowiedziała się o skutku (zawieszeniu biegu terminu przedawnienia) wszczęcia takiego postępowania, przeczy więc stanowisku NSA, przez co sama w sobie jest niedopuszczalna (art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Trzeba bowiem powtórzyć za tym Sądem, że Spółka dowiedziała o wszczęciu postępowania karno – skarbowego przed upływem terminu przedawnienia, zaś zawieszenie biegu tego terminu nie zależało od powiadomienia Spółki o tym skutku. Wskazywana przesłanka wznowienia nie zaszła. Odmowa uchylenia decyzji wymiarowej była zatem właściwa. Ponieważ zaś sprawa niniejsza miała charakter postępowania nadzwyczajnego (wznowienie), to jej przedmiotem mogło i powinno być tylko to, czy istotnie, jak twierdziła Spółka we wniosku o wznowienie, zaszła przesłanka wzruszenia decyzji wymiarowej w trybie nadzwyczajnym, tj. czy w sprawie znajduje zastosowanie wspomniany wyrok TK. Na to pytanie należało odpowiedzieć przecząco. Z tego punktu widzenia zbędne i bezprzedmiotowe były te zarzuty skargi, które w istocie zmierzały do ponownego rozpatrzenia kwestii określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego, jak i te, które zmierzały do zakwestionowania oceny NSA, iż przedstawienie zarzutów prezesowi zarządu Spółki zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Z tego względu Sąd Wojewódzki oddalił na rozprawie wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 29 maja 2015 r., gdyż wnioski te kwestionowały ocenę NSA i forsowały pogląd, że T.J. nie mógł - wobec zastosowania względem niego środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym skarbowym – wykonywać biernej reprezentacji Skarżącej w dacie przedstawienia mu zarzutów. Analiza stanowiska Spółki pozwala na uwagę, że akcentując znaczenie dla sprawy zastosowania wspomnianego środka zapobiegawczego Spółka zupełnie abstrahuje od przesłanki wznowienia, którą sama wskazała we wniosku z 21 sierpnia 2012 r., i przez który zdeterminowała przedmiot postępowania wznowieniowego. Jedynie sygnalitycznie wyjaśnić więc wypada, że w tej sytuacji - wobec nadania tak fundamentalnego znaczenia kwestii zastosowania tego środka zapobiegawczego i jego znaczeniu dla skuteczności biernej reprezentacji Spółki – adekwatną podstawą wniosku o wznowienie byłby art. 240 § 1 pkt 5, a nie pkt 8 Ordynacji podatkowej, o ile oczywiście okoliczność zastosowania tego środka dotychczas nie była znana Organom podatkowym. Z punktu widzenia wyżej przedstawionego poglądu Sądu Wojewódzkiego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.