II SA/Kr 315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "W" Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli stanu technicznego i przedłożenia opinii technicznej skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją z dnia 6 października 2014 r., znak [...], nr [...] na podstawie art. 62 ust.3 w związku z art. 62 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późniejszymi zmianami), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2013 r. póz. 267 z późniejszymi zmianami) nakazał A. S.A. K. , ul. [...] - współwłaścicielowi budynku stacji trafo nr [...] na posesji przy ul. [...] w K tj. na terenie Hotelu [...] 1. Przeprowadzenie kontroli stanu technicznego i bezpieczeństwa użytkowania stacji transformatorowej nr [...] w aspekcie ewentualnych niezgodności z obowiązującymi przepisami p.poż i aktualnymi warunkami technicznymi. 2. Przedłożenie uzupełnienia przedłożonych w PINB opinii technicznych - sporządzonego w oparciu o wyżej nakazaną kontrolę, jednoznacznie wskazującego rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe, zapewniające prawidłowe warunki p.poż oraz doprowadzenie do zgodności z aktualnymi warunkami technicznymi oraz bezpiecznego użytkowania. 3. Wskazanie zastępczego zasilania obiektów przyłączonych do stacji trafo na czas ewentualnych robót wynikających z żądanych opracowaniach technicznych uzgodnionego z [...] S.A. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z § 182 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz: 1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m, 2) ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów. W ocenie PINB opisana tym przepisem sytuacja nie zachodzi, gdyż stacja trafo nie jest stacją wbudowaną "sytuowaną w budynkach o innym przeznaczeniu" tylko stacją, która jest odrębnym budynkiem w zabudowie zwartej z jedną ścianą w granicy z działką sąsiednia przy ul. [...] A. S.A. w licznych pismach wskazywała na brak możliwości przeprowadzania przeglądów technicznych budynku stacji trafo z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa spowodowane włączonym napięciem oraz jednocześnie z powodu sporu dotyczącego warunków dzierżawy czy też służebności przesyłu nie dopuszcza na teren hotelu do przeglądów i oględzin pracowników wydelegowanych przez [...] S.A. W tych okolicznościach organ I instancji uznał ingerencję organu nadzoru budowlanego za uzasadnioną i nakazał przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego fragmentu sieci wraz z urządzeniami zawartymi w obiekcie przedmiotowej stacji trafo. Wskazano, że dla wydania nakazu przeprowadzenia kontroli nie musi istnieć stan zagrożenia. Wystarczające jest stwierdzenie przez właściwy organ, że nieodpowiedni stan obiektu budowlanego lub jego części może spowodować zagrożenie któregokolwiek z wymienionych dóbr. Organ I instancji przywołał również decyzję własną z dnia 3 października 2014 r., nr [...] . Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez A. S.A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 24 grudnia 2014 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że działka, a tym samym budynek stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowany na niej stanowi współwłasność A. S.A. z siedzibą w K. oraz czterech osób fizycznych: A.G , S.H. ,S.H. oraz M.D. , co wynika z księgi wieczystej Nr [...] . Natomiast urządzenia elektroenergetyczne zlokalizowane wewnątrz przedmiotowej stacji trafo znajdują się w posiadaniu [...] S.A. z siedzibą przy ul. [...] w K. Zdaniem organu odwoławczego PINB w K. Powiat Grodzki nie miał uzasadnionych podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Z treści art.62 ust.3 Prawa budowlanego, który stanowił podstawę prawną decyzji jednoznacznie wynika w jakich okolicznościach organ może korzystać ze swych uprawnień i nakazać przeprowadzenie kontroli, a także zażądać przedstawienie odpowiedniej ekspertyzy. Może to nastąpić jedynie w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego i to w stopniu zagrażającym życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Tymczasem organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że istotą niniejszej sprawy nie jest stwierdzony przez organ I instancji nieprawidłowy stan techniczny budynku stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na działce nr [...] (wynikający ze zużycia technicznego tego obiektu budowlanego), ale jego nieprawidłowy (niezgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami w zakresie bezpieczeństwa pożarowego) sposób użytkowania, który zagraża życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i środowiska. Wskazać bowiem należy, że w protokole kontroli jaką organ I instancji przeprowadził w dniu 2 czerwca 2014r. brak jest jakichkolwiek zapisów pozwalających na stwierdzenie, że którykolwiek z elementów przedmiotowego budynku znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym (jest uszkodzony). Protokół ten zawiera jedynie ogólny opis w/w obiektu Organ odwoławczy zauważył, że przesłanką do wydania rozstrzygnięcia opartego na art.62 ust.3 Prawa budowlanego (tak jak w niniejszym przypadku) nie może być stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego braku dokonywania przez właściciela obiektu jego okresowych przeglądów i bieżącej konserwacji. Braki w tym zakresie świadczyć jedynie mogą o niedopełnieniu obowiązków właściciela i zarządcy takiego obiektu wynikających z art.62 ust. 1 w/w ustawy. To z kolei w żaden sposób nie przesądza o nieprawidłowym stanie technicznym takiego obiektu budowlanego, natomiast zgodnie z art. 93 pkt 8 oraz art.94 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie i podlega karze grzywny. Zdaniem organu II instancji na nieprawidłowy stan techniczny budynku stacji transformatorowej nr [...] , zlokalizowanej na terenie hotelu przy ul. [...] / ul. [...] w K. , nie wskazują także przedkładane przez A. S.A. do akt niniejszej sprawy opracowania, dotyczące w/w obiektu budowlanego: - "Opinia dotycząca stanu bezpieczeństwa stacji transformatorowej nr [...] w hotelu [...] w K. " autorstwa mgr inż. M.M. (k. [...] akt PINB znak: [...] ) - "Opinia na temat istniejącego zagrożenia pożarowego ze strony stacji transformatorowej SN/NN przylegającej do zabytkowej kamienicy w której stale przebywają ludzie" sporządzona w lipcu 2014r. przez mgr inż. W.B. (k.[...] akt PINB znak: [...] ) - "Ocena techniczna stacji trafo nr [...] przy hotelu "[...] " autorstwa inż. T.G. (k. [...] akt PINB znak: [...] ). Opracowania te wskazują bowiem jedynie, że przedmiotowy budynek nie spełnia aktualnie obowiązujących przepisów prawa, pozwalających na aktualny sposób jego użytkowania (obiekt wykorzystany do lokalizacji urządzeń stacji transformatorowej), nie potwierdzają natomiast, że sam budynek posiada jakieś usterki wynikające ze zużycia jego elementów, czy też braku ich właściwej konserwacji. MWINB w K. stwierdził, iż w niniejszym przypadku nie został spełniony warunek konieczny umożliwiający zastosowanie art. 62 ust.3 Prawa budowlanego (zebranie dowodów jednoznacznie potwierdzających nieprawidłowy stan techniczny budynku stacji transformatorowej nr [...] mogący zagrażać życiu i zdrowiu ludzi) i dlatego tutejszy organ zobligowany jest do uchylenia skarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PINB. Jednocześnie organ wskazał, że w związku ze zgłaszanymi przez A. S.A. zastrzeżeniami dotyczącymi niespełniania przez budynek stacji transformatorowej nr [...] aktualnie obowiązujących przepisów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ I instancji winien ponownie przeanalizować zebrany materiał dowodowy i ocenić, czy w niniejszym przypadku zachodzą przesłanki wyrażone w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, PINB zobligowany będzie do podjęcia w oparciu o w/w przepis prawa stosownego działania, łącznie z możliwością zakazu użytkowania przedmiotowego budynku stacji transformatorowej w oparciu o przepis art.66 ust.2 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego WINB w K. wskazał także, że organ I Instancji nieprawidłowo wskazał adresata skarżonej decyzji. Mając bowiem na względzie, że obowiązek wynikający z treści art.62 ust.3 Prawa budowlanego (podstawa prawna skarżonej decyzji) winien zostać nałożony na zarządcę lub właściciela obiektu budowlanego (co wynika z treści art.61 w/w ustawy), a działka nr [...] obr. [...] , na której zlokalizowany jest budynek stacji transformatorowej nr [...] stanowi współwłasność A. S.A. z siedzibą w K. oraz czterech osób fizycznych: A.G. , S.H. oraz M.D. (vide: księga wieczysta Nr [...] akt PINB znak:[...] ), to zobowiązanymi do wykonania nałożonego skarżoną decyzja obowiązku winni zostać wszyscy w/w współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem PINB adresatem skarżonego rozstrzygnięcia uczynił wyłącznie jednego z w/w współwłaścicieli – A. S.A., co uznać należy za działanie niedopuszczalne. Organ wskazał także, że w trakcie postępowania odwoławczego do akt tego postępowania przedłożone zostały przez A. S.A nowe dokumenty (opinie) dotyczące budynku spornej stacji transformatorowej. Są to uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kserokopia opinii technicznej cyt. "w zakresie oceny spełnienia wymagań odnośnie przepisów ochrony przeciwpożarowej dla Stacji Traf o Nr [...] zlokalizowanej przy Hotelu [...] " sporządzonej w listopadzie 2014r. przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mł. bryg. mgr W.S. ([...] ) oraz kserokopia notatki służbowej sporządzonej w dniu 13 listopada 2014r. przez mgr inż. W.B. , na okoliczność spotkania przedstawicieli Hotelu [...] z przedstawicielami firmy [...] S.A. cyt. "w sprawie stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na terenie [...] w K. (k. [...] ). Pomimo powyższego (nowy materiał dowodowy w sprawie) organ mając na uwadze ekonomikę procesową postępowań administracyjnych uznał, iż przed wydaniem niniejszej decyzji nie ma obowiązku zawiadamiania stron w oparciu o art. 10 § 1 Kpa o w/w fakcie i umożliwiania im w tym momencie zapoznania się z w/w dokumentami. Organ odniósł się także szczegółowo do zarzutów Strony Skarżącej zawartych w odwołaniu. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka akcyjna A. w K. zastrzegając, że decyzję zaskarża jedynie w zakresie jej uzasadnienia. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię skutkującą bezzasadnym przyjęciem, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, adresatem decyzji, a tym samym nakazów usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości będą każdorazowo właściciele (współwłaściciele) nieruchomości lub zarządca, przy czym o ile art. 61 Prawa budowlanego rzeczywiście wskazuje podmioty zobowiązane do dbania o stan techniczny obiektu budowlanego w osobach właściciela i zarządcy obiektu budowlanego, o tyle Organ bezzasadnie ustalił, iż brak tytułu prawnego do użytkowania nieruchomości wyklucza możliwość uznania danego podmiotu jako aktualnego zarządcy tego obiektu, w sytuacji gdy pojęcie zarządcy obiektu w kontekście faktycznej odpowiedzialności za stan obiektu należy interpretować w ten sposób, iż nie jest ono powiązane z prawem własności, lecz ze stanem władania i zarządzania danym obiektem przy czym przez zarządzanie obiektem budowlanym należy rozumieć podejmowanie czynności w zakresie bieżącej konserwacji i utrzymania obiektu budowlanego bez względu na posiadanie tytułu prawnego do jego użytkowania, b) art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 6 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezpodstawnym przyjęciem, iż stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, stanowi upoważnienie dla organu orzekającego do nakazania właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego zagrażającego bezpieczeństwu użytkowników usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez przeprowadzenie prac dostosowujących stan obiektu budowlanego do jego sposobu użytkowania, bez uwzględnienia zamiaru lub możliwości właściciela obiektu, a w szczególności okoliczności, iż nie wyraża on woli podejmowania takiej działalności inwestycyjnej w odniesieniu do tego obiektu budowlanego i stoi konsekwentnie na stanowisku, że w odniesieniu do obiektu Organ winien wydać zakaz jego użytkowania w charakterze stacji transformatorowej, albowiem taki sposób użytkowania obiektu jest sprzeczny z jego wolą, przy czym zastępowanie w tej kwestii woli inwestora i zmuszanie go do podejmowania działalności inwestycyjnej w sposób oczywisty wykracza poza zadania i uprawnienia organu nadzoru budowlanego oraz nakaz płynący z art. 6 kpa, statuującego zasadę, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa, co oznacza, że organ administracji nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa, c) art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię skutkującą bezzasadnym przyjęciem, iż z faktu eksploatacji budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania jako stacji transformatorowej nie wynika, że obiekt ten znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, co wynika z faktu, iż nieodpowiedni stan techniczny Organ bezzasadnie wiąże wyłącznie z przesłanką zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, przy czym oczywistym jest, że normatyw odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego jest określany przez aktualny sposób jego użytkowania, a zatem sposób użytkowania obiektu determinuje jakie warunki techniczne winien spełniać obiekt i w wypadku ustalenia przez Organ nieprawidłowego (niezgodnego z aktualnie obowiązującymi przepisami w zakresie bezpieczeństwa pożarowego) sposobu użytkowania, który zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i środowiska, obiekt ten musi znajdować się w nieodpowiednim stanie technicznym skutkującym koniecznością natychmiastowego jego wyłączenia z eksploatacji, d) art. 3 pkt 1, 2, 3 i 9 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię definicji legalnych budynku, budowli, urządzeń technicznych i sieci, wskutek czego Organ bezzasadnie uznał fragment sieci znajdujący się w obiekcie stacji transformatorowej za odrębny od samej stacji, co wynika z faktu, iż Organ nie uwzględnił okoliczności, że budynek stacji transformatorowej wraz z urządzeniami technicznymi znajdującymi się wewnątrz obiektu stanowią całość techniczno-użytkową, a obiekt budowlany ze ścianami i dachem stanowi wyłącznie swoistą "obudowę" dla urządzeń, technicznych stacji wchodzących w skład sieci elektroenergetycznej, co dla niniejszego postępowania ma znaczenie w zakresie ustalenia odpowiedzialności za stan techniczny obiektu, czy też brak prawem przewidzianych przeglądów i konserwacji. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II Instancji jedynie w części dotyczącej jej uzasadnienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargą Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Oceniając prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody więc, dla których organ odwoławczy tego rodzaju postanowienie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania. Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji uznając, że sprawa ta nie została należycie wyjaśniona. Ten zasadniczy motyw rozstrzygnięcia jest uzasadniony. Rzeczywiście bowiem z powołanego przez organ I instancji przepisu art. 62 ust. 3 w sposób oczywisty wynika, że ma on zastosowanie tylko w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu obiektu lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika ustalony przez organ I Instancji nieprawidłowy stan techniczny budynku stacji transformatorowej nr [...] , który wynikałby ze zużycia technicznego tego obiektu budowlanego. W protokole kontroli jaką organ I instancji przeprowadził w dniu 2 czerwca 2014r. brak jest jakichkolwiek zapisów pozwalających na stwierdzenie, że którykolwiek z elementów przedmiotowego budynku stacji trafo znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym (jest uszkodzony, zniszczony, zużyty, zdewastowany). Na stan taki nie wskazuje także znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Ustalenia dokonane przez organ I Instancji nie zostały poparte żadnymi dowodami, zatem nie jest możliwe zastosowanie przepisu art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego. Z tego powodu zaskarżoną decyzję należało uznać za odpowiadająca prawu. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika nadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził równolegle dwa odrębne postępowania: podlegające kontroli sądowadministracyjnej w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie "niewłaściwego stanu technicznego obiektu istniejącej stacji trafo wchodzącej w skład posesji przy ul. [...] .." oraz postępowanie w sprawie "stanu technicznego fragmentu sieci" znajdującego się w budynku stacji trafo. Rozstrzygnięcia organu odwoławczego strona skarżąca nie kwestionuje. Kwestionuje jedynie jego uzasadnienie. Choć nie sposób nie podzielić prezentowanych w skardze wątpliwości, to nie można ich uznać za powód mogący uzasadniać uwzględnienie skargi. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem wiążących dla organu I instancji wytycznych i to takich, które byłyby niezgodne z prawem. Wobec braków w ustaleniach faktycznych za uzasadnione uznać należy sugestie organu odwoławczego co do konieczności rozważenia zastosowania innych przepisów Prawa budowlanego (art. 66, art. 81c). Sam fakt, że w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wyszczególniono także innych powodów konieczności skierowania sprawy do ponownego rozpoznania sam w sobie decyzji tej nie dyskwalifikuje. Brak taki może być postrzegany jako uchybienie, niemające jednak wpływu na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie brakiem takim jest niewytknięcie organowi I instancji, oprócz nienależytego wyjaśnienia sprawy w zakresie stanu budynku stacji trafo, którego wydany nakaz dotyczył, także nienależytego wyjaśnienia sprawy w odniesieniu do jej przedmiotu. Organ I instancji przyjął, że znajdujące się wewnątrz budynku stacji urządzenia stanowią odrębną od tego budynku część sieci, a jako podstawę takiego założenia wskazał twierdzenia strony postępowania ([...] S.A.), wedle których stacja transformatorowa jest stacją wkomponowaną, została zaprojektowana oraz wybudowana przez A. i ulokowana w pomieszczeniach wskazanych i przygotowanych przez tę spółkę, oraz zapisy Instrukcji Eksploatacji Sieci Transformatorowych Sn/nn. Nie podjął jednak organ choćby próby zdefiniowania pojęcia "sieci elektroenergetycznej" i "stacji transformatorowej" jako jej elementu. Stwierdził jedynie, że przedmiotowa stacja nie jest stacją "wbudowaną", lecz "odrębnym budynkiem", ale już nie wskazał do jakiego rodzaju stacji transformatorowej zalicza stację przedmiotową. Pominął też organ, że - choć budynek stacji miał być wybudowany przez [...] - to przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z Zakładem [...] S.A. w dniu 19 lutego 2004 r. była część nieruchomości o powierzchni 49,5 m 2, na której znajduje się stacja trafo, a nie budynek stacji trafo. Wreszcie niedostatecznie organ opisał samą stację. Na podstawie jego ustaleń nie sposób stwierdzić, czy budynek, w którym znajdują się urządzenia stanowi w istocie "obudowę" tych urządzeń. Dodatkowo wskazać należy, że w aktach sprawy (k. [...] znajduje się kopia protokołu z 20 lutego 1990r. który został "spisany w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku inwestycji komunalnych – stacja trafo nr [...] oraz linie kablowe w.n i n.n.". W protokole tym stwierdzono między innymi (str. 2), że "Komisja stwierdza, że odbierana inwestycja nie posiada żadnych wad, odpowiada przeznaczeniu i z dniem 14 lutego 1990r. zostaje przejęta od zamawiającego A. przez użytkownika [...] ". Sama inwestycja opisana została natomiast na pierwszej stronie protokołu (tabelka) i zawiera nie tylko transformatory, złącza i kable, ale w pozycji nr 1 wymienia "stacja trafo [...] ". Tym samym organ winien ustalić czy i jakie znaczenie ma przekazanie "stacji trafo [...] " ówczesnemu Rejonowi Energetycznemu [...] , a w szczególności czy w ten sposób nie przekazano do użytkowania także samego budynku jako "obudowy" znajdujących wewnątrz stacji urządzeń. Innymi słowy organ I instancji nie poczynił takich ustaleń, które pozwalałyby na stwierdzenie, czy elementem sieci należącej do [...] S.A. jest tylko urządzenie w budynku, czy też budynek z urządzeniem jako cała stacja transformatorowa. Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że podstawowym kryterium w tej mierze winno być kryterium przedmiotowe, a nie podmiotowe. Dopiero dostateczne wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania a także podmiotu, do którego mogą być kierowane określone prawem nakazy. Podobne stanowisko zawarł w uzasadnieniu swojego wyroku (sygn. II SA/Kr 317/15 z dnia 7 maja 2015r.) tutejszy Sąd, rozpatrując skargę A. SA w K. na decyzję wydaną w sprawie "stanu technicznego fragmentu sieci" znajdującego się w budynku stacji trafo. Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Ostatecznie więc stwierdzić trzeba, że co do zasady zaskarżona decyzja odpowiada prawa. Stwierdzone i opisane braki jej uzasadnienia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Z wszystkich wyżej wymienionych względów, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.