II FZ 899/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia i[...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 789/15 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi i[...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 8 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia oddalić zażalenie 1. Postanowieniem z 13 października 2016 r., III SA/Wa 789/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił i[...] sp. z o.o. z siedzibą w G. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Sąd pierwszej instancji z uwagi na przepis art. 260 oraz art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie sądu pierwszej instancji, skarżąca ograniczyła się jedynie do podania wartości kapitału zakładowego i środków trwałych oraz wysokości poniesionej straty. Jednakże złożonych przez siebie oświadczeń nie potwierdziła żadnymi oświadczeniami, które uprawdopodobniłyby jej trudną sytuację majątkową. Pomimo skierowanego do niej wezwania skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji majątkowej. Żadnych dodatkowych informacji nie zawiera także sprzeciw wniesiony przez skarżącą, do którego nie dołączono też żadnych dokumentów. Wobec powyższego sąd pierwszej instancji nie miał zatem materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby ocenić stan finansowy i możliwości płatnicze skarżącej. Złożone zaś przez nią oświadczenia nie są wystarczające, aby orzec o przyznaniu jej prawa pomocy. 2. W zażaleniu z 27 października 2016 r. skarżąca spółka zaskarżyła postanowienie sądu pierwszej instancji oraz wniosła o jego uchylenie i zwolnienie jej z kosztów sądowych. Zarządzeniem z 7 listopada 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez zawarcie zwięzłego uzasadnienia. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skarżąca pismem procesowym z 21 listopada 2016 r. podniosła, że "skarżone Postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa". Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że wymogi formalne zażalenia sprowadzają się do obowiązku uczynienia zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto do: a) wskazania zaskarżonego postanowienia; b) zawarcia wniosku o zmianę lub uchylenie tego postanowienia; c) zawarcia zwięzłego uzasadnienia (art. 194 § 3). Wszystkie braki zażalenia, o ile uniemożliwiają mu nadanie prawidłowego biegu, mogą być uzupełnione w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.ps.a. (B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami adminsitrayjnymi. Komentarz, wydanie 3, Warszawa 2009, Wolters Kluwer Polska, s. 580). Brak wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia albo zarządzenia tylko wtedy wymaga uzupełnienia, jeżeli z treści zażalenia nie można się domyślić intencji jej autora. To samo dotyczy wymogu zwięzłego uzasadnienia. Przedmiotowe zażalenie nie zawiera żadnego, choćby zwięzłego, uzasadnienia. Poza ogólnym spostrzeżeniem, że jego autor podważa treść przedmiotowego postanowienia, nie sposób też jednoznacznie domyślić się intencji wnoszącego środek odwoławczy. Przedmiotowe zażalenie nie spełnia, więc wymogów formalnych określonych w art. 194 § 3 p.p.s.a. Z tego względu sąd pierwszej instancji słusznie pismem z 7 listopada 2016 r.(data otrzymania przez spółkę 14 listopada 2016 r.) wezwał spółkę do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie zwięzłego uzasadnienia. Skarżąca tego jednak nie uczyniła, gdyż pomimo wniesienia pisma procesowego w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych, także to pismo nie spełnia kryteriów z art. 194 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, wobec niestwierdzenia, aby sąd pierwszej instancji naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.