II OSK 581/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski /spr./ Protokolant: specjalista Agnieszka Gontarz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 120/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sygn. II SA/Lu 120/15 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w I. (wnioskodawca ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...]) z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w [...] – po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. z siedzibą w I., reprezentowaną przez pełnomocnika A. Ś., od decyzji Burmistrza T. (dalej: organ I instancji) z [...] lipca 2014 r., nr [...], odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie w obrębie miejscowości T. - miasto, na działkach o nr ewid.: [...] w gminie T. zespołu 13 elektrowni wiatrowych (ozn. jako [...]) każda o mocy do 2,0 MW wraz z drogami dojazdowymi, łukami, placami manewrowymi, zatokami postojowymi i innymi obiektami infrastruktury technicznej oraz tzw. Głównym Punktem Zasilania (GPZ) zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w obrębie miejscowości T. – Miasto (tj. przedsięwzięcia pn. "Park elektrowni wiatrowych [...]") – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W odwołaniu od powyższej decyzji W. Sp. z o.o. z siedzibą w I. wniosła o jej uchylenie całości. Pomimo deklaracji pełnomocnika Spółki, że najpóźniej do dnia 14 listopada 2014 r. odwołanie zostanie uzupełnione o uzasadnienie, takowe - mimo upływu wskazanego terminu - nie zostało przez stronę odwołującą złożone. Rozpatrując odwołanie SKO w [...] podkreśliło, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: ustawa, u.u.i.ś.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej: rozporządzenie). Kolegium wskazało, że na terenie gminy T. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych T. i M., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w T. z [...] września 2012 r. Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi tego planu jedynie na terenach oznaczonych symbolami od 1 do 16 EW przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowych wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi. Jak natomiast wynika zarówno w części graficznej jak i opisowej planu działki, na których inwestor planuje zlokalizowanie elektrowni wiatrowych, znajdują się na obszarach oznaczonych symbolem R tj. na terenach rolniczych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ten miał obowiązek wydać decyzję odmowną bez potrzeby dalszego badania rzeczywistego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję, W. Sp. z o.o. w I. wniosła o jej uchylenie w całości, a także uchylenie w całości utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., poprzez arbitralne stwierdzenie niezgodności przedsięwzięcia z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz brak uzasadnienia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 19 listopada 2015 r., sygn. II SA/Lu 120/15 oddalającym skargę wskazał, że analiza akt niniejszej sprawy w pełni potwierdza stanowisko organów obu instancji, że w toku przedmiotowego postępowania zainicjowanego wnioskiem W. Sp. z o.o. w I. z 17 lutego 2011 r. (data wpływu do organu) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Park elektrowni wiatrowych [...]", polegającego na budowie o obrębie miejscowości T. - Miasto zespołu 13 elektrowni wiatrowych każda o mocy do 2,0 MW wraz z drogami dojazdowymi, łukami, placami manewrowymi, zatokami postojowymi i innymi obiektami infrastruktury technicznej oraz tzw. Głównym Punktem Zasilania, tj. w dniu 11 listopada 2012 r., weszła w życie uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych T. i M. - etap I (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] października 2012 r., poz. [...]). Zdaniem Sądu I instancji, w świetle postanowień uchwalonego przez Radę Miejską w T. planu miejscowego nie budzi zatem wątpliwości, że na terenach objętych wnioskiem inwestora, nie przewidziano możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. Oznacza to, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest sprzeczne z planem. Do odmiennych wniosków nie mogą prowadzić argumenty strony skarżącej, że przepisy planu wprost nie zabraniają lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięć na przedmiotowych terenach, ani też, że na terenach sąsiednich ich lokalizacja została dopuszczona. Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia w decyzjach organów obu instancji wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Poszczególne elementy tych decyzji, a w szczególności ich uzasadnienia, spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wprawdzie organy nie przywołały w nich konkretnych przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolidujących z przedmiotowym przedsięwzięciem, jednak jednoznacznie wyjaśniły przyczynę braku możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. W skardze kasacyjnej W. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez adw. N. P. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie przepisu art. 174 ust. 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego w postaci postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych T. i M. etap I uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] września 2012 r. (dalej: m.p.z.p.), w szczególności postanowień § 13 ust. 11 m.p.z.p. w związku z przepisem art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w związku z przepisem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię postanowień m.p.z.p. polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez Sąd l instancji, że zapisy m.p.z.p. nie przewidują możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na działkach objętych wnioskiem skarżącego, w sytuacji, gdy taka wykładnia postanowień planu opiera się na niedopuszczalnej w świetle przepisów Konstytucji RP oraz u.p.z.p. zasadzie rozszerzającej wykładni zakazów ograniczających wolność zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisu postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uzasadnieniu przez Sąd l instancji zaskarżonego wyroku, w którym Sąd odniósł się w sposób lakoniczny i ogólnikowy do zarzutu skarżącego zawartego w skardze, nie wyjaśniając tym samym w sposób zrozumiały i jasny dla skarżącego, z czego wynika przekonanie Sądu, że na terenach objętych wnioskiem inwestora nie przewidziano możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych, w szczególności, że w uzasadnieniu wyroku Sądu l instancji nie przeanalizowano treści poszczególnych zapisów m.p.z.p., poprzestając jedynie na przytoczeniu sformułowań § 13 ust. 11 części tekstowej m.p.z.p.; 3. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisu postępowania - przepisu art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez Sąd l instancji, że stwierdzenie niezgodności zamierzonego przedsięwzięcia z przeznaczeniem terenu ustalonym w m.p.z.p. nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmownej bez konieczności dalszego badania rzeczywistego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. dokonana w powiązaniu z przepisem art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. nakazuje przyjąć, że ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. dokonywana jest dopiero po wykonaniu czynności wymienionych w art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w tym po uzyskaniu wymaganych uzgodnień i opinii, a tuż przed wydaniem decyzji w sprawie; w konsekwencji opisanego wyżej uchybienia Sąd l instancji nie dostrzegł, że w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono wszelkich czynności wymaganych przepisem art. 80 ust. 1. u.u.i.ś., poprzedzających wydanie merytorycznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji. Jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od SKO w [...] na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji zajął błędne stanowisko, zgodnie z którym postanowienia m.p.z.p. uniemożliwiają lokalizację elektrowni wiatrowych na działkach objętych wnioskiem skarżącego. Skarżąca kasacyjnie zwraca uwagę, że uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie, Sąd I instancji odniósł się do zapisów § 13 ust. 11 m.p.z.p., nie dokonując jednak przy tym w uzasadnieniu wyroku szerszej analizy treści tych zapisów oraz ich wykładni. Skarżąca kasacyjnie podkreśla, że żaden z przepisów m.p.z.p. obowiązującego na terenie działek objętych wnioskiem nie uniemożliwia lokalizacji na tym obszarze elektrowni wiatrowych. Skarżąca kasacyjnie uważa, że postanowienia m.p.z.p., a w szczególności te ograniczające własność, powinny być interpretowane w drodze wykładni prokonstytucyjnej. Reguły wykładni prokonstytucyjnej w zakresie przepisów planu miejscowego nakazują uwzględniać w jak najszerszym zakresie ochronę prawa własności, którego przejawem jest możliwość skorzystania z rzeczy w sposób zgodny z wolą jej dysponenta, w tym również poprzez dowolne wykorzystanie nieruchomości np. do celów inwestycyjnych. Przyjęty przez Sąd l instancji zakaz zabudowy przedmiotowych działek poprzez postawienie elektrowni wiatrowych nie wynika wprost z żadnego z postanowień planu miejscowego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie stanowi przejaw niedopuszczalnej w świetle przepisów Konstytucji oraz przepisów u.p.zp. rozszerzającej wykładni zakazów ograniczających wolność budowy i zagospodarowania teren. W ocenie skarżącej kasacyjnie, w związku z ww. zarzutem naruszenia prawa materialnego pozostaje zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na wadliwym uzasadnieniu przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku. W szczególności w uzasadnieniu nie przeanalizowano treści poszczególnych przepisów m.p.z.p. poprzestając jedynie na zbiorczym przytoczeniu sformułowań § 13 ust. 11 części tekstowej planu miejscowego. W ocenie skarżącej kasacyjnie, tak sporządzone uzasadnienie nie spełnia wymagań wynikających z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie uważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniemożliwia weryfikację prawidłowości rozumowania Sądu I instancji w zakresie treści planu miejscowego i oceny jego zgodności z zamierzoną inwestycją, powodując tym samym, że wyrok Sądu I instancji nie może być poddany prawidłowej kontroli instancyjnej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dopuścił się również naruszenia przepisu postępowania polegającego na niewłaściwej interpretacji przepisu art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. polegającej na niewłaściwym przyjęciu, że stwierdzenie w toku ustępowania niezgodności zamierzonego przedsięwzięcia z przeznaczeniem terenu ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmownej bez konieczności dalszego badania rzeczywistego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko. Taka wykładnia nie uwzględnia jednak treści przepisu art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., który określa tok postępowania i sekwencję czynności organu w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku takich wad nie zawiera. Pozwala ono na poznanie motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji i umożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, WSA w Lublinie wyjaśnił z czego wynika przekonanie Sądu, że na terenach objętych wnioskiem inwestora nie przewidziano możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca wskazuje, że Sąd I instancji nie przeanalizował treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić jednak należy za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji, w tym również co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Polemika ta nie może odnieść zamierzonego skutku. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Jako niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia § 13 ust. 11 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w T. z [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych T. i M.– etap I (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] października 2012 r., poz. [...]) w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że m.p.z.p. może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności. Ustalenia m.p.z.p. mogą zawierać ograniczenia w zakresie wykonywania prawa własności. W procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego można mówić nie o pojedynczych ograniczeniach wykonywania prawa własności lecz o systemie ograniczeń związanych z realizacją celów i wartości o których mowa w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Najważniejszą właściwością takiego systemu jest obecność w nim ograniczeń integrujących różne cele i wartości uwzględniane w treści m.p.z.p. Władztwo planistyczne pozwala w szczególności na wybór wartości, którym należy zapewnić realizację w pierwszej kolejności. Skupienie rozwiązań przyjętych w m.p.z.p. na zasadniczych celach planowania i zagospodarowania przestrzennego, którym ustawodawca nadał priorytet zwiększa skuteczność wykonywania poszczególnych zadań nałożonych na gminę. Również hierarchizacja wartości w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje swój wyraz w m.p.z.p. W konsekwencji przedstawionych wyże założeń prawo zabudowy terenu nie ma charakteru absolutnego. Stąd też właściciel nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego. Prawo do zagospodarowania terenu może być realizowane pod warunkiem poszanowania chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.). Ochrona własności nie może być rozumiana w sposób absolutny, w ten sposób że każda ingerencja w sferę tego prawa w m.p.z.p. stanowi naruszenie Konstytucji RP. Ustawa zasadnicza chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa związanymi z m.in. z ochroną środowiska. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednej wartości przed drugą. Z tego powodu może wystąpić konflikt różnych wartości i interesów. W piśmiennictwie wskazano, że "Jednym z zasadniczych aspektów problematyki interesu społecznego jest potencjalna, zawarta w istocie zjawiska interesu społecznego konfliktowość w stosunku do innych celów i wartości określonych w ustawodawstwie" (zob. M. Wyrzykowski, Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, s. 173). W modelu prawnym m.p.z.p. uregulowanym w u.p.z.p. ustawodawca przyjął koncepcję proporcjonalnego wyważania interesów. Wyważanie interesów jest przede wszystkim obowiązkiem gminy uchwalającej akt prawa miejscowego. Przepisy m.p.z.p. powinny tworzyć zatem warunki do rozważenia, wyważenia i uwzględniania zróżnicowanych, społecznie doniosłych interesów i wartości, którym priorytet nadał ustawodawca w przepisach u.p.z.p. Prawodawca miejscowy poprzez normy m.p.z.p. jest bowiem legitymowany do wyważenia interesów, które często dotykają bezpośrednio praw i wolności jednostki, a także ograniczają możliwości realizacji praw zasadniczych do których zalicza się prawo własności, czy prawo do zagospodarowania i zabudowy terenu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy nie można podzielić zarzutu skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji zajął błędne stanowisko, zgodnie z którym postanowienia przedmiotowego m.p.z.p. uniemożliwiają lokalizację elektrowni wiatrowych. Sąd I instancji na podstawie analizy treści § 13 ust. 11 oraz załącznika graficznego planu miejscowego prawidłowo uznał, że w świetle postanowień uchwalonego przez Radę Miejską w T. planu miejscowego nie budzi zatem wątpliwości, że na terenach objętych wnioskiem inwestora, nie przewidziano możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. Oznacza to, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest sprzeczne z m.p.z.p. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że do odmiennych wniosków nie mogą prowadzić argumenty strony skarżącej, że przepisy planu wprost nie zabraniają lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięć na przedmiotowych terenach, ani też, że na terenach sąsiednich ich lokalizacja została dopuszczona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej błędnie dokonał kwalifikacji ww. przepisu jako przepisu prawa postępowania. Jest to bowiem przepis prawa materialnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu sprowadza się do błędnej wykładni art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. nie zwalnia właściwego organu rozpoznającego wniosek o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia od wyczerpania trybu określonego przepisami art. 61-65 u.u.i.ś. oraz art. 77-79 u.u.i.ś W skardze kasacyjnej przedstawiono wywód wskazujący, że proces wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter etapowy, przy tym etapy te cechować ma autonomiczność, i nawet niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, nie zwalnia od obowiązku przestrzegania takiej etapowości, w czym mieści się także obowiązek współdziałania z innymi organami. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wszystkie etapy poprzedzające wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zostały zrealizowane. Skarżąca kasacyjnie całkowicie bezpodstawnie w skardze kasacyjnej na str. 4 zarzuca, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono wszelkich czynności wymaganych przepisem art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w tym nie uzyskano wymaganych prawem uzgodnień i opinii poprzedzających wydanie merytorycznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie skarżącej kasacyjnie, dopiero po ich uzyskaniu organ powinien dokonać oceny zgodności lokalizacji zamierzonej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w opinii z 19 września 2013 r. wydał pozytywną opinię dotyczącą realizacji przedsięwzięcia, stwierdzając jednocześnie na str. 2 tej opinii, że "Lokalizacja inwestycji koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] września 2012 r. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje lokalizacji budowy turbin wiatrowych na w/w działkach". Ponadto RDOŚ w [...] w postanowieniu z [...] września 2013 r., znak [...] odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Na str. 4 ww. postanowienia RDOŚ w [...] stwierdził, że "W świetle przeprowadzonej oceny postanowiono odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, z uwago na niezgodność planowanej inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie". W świetle powyższego bezpodstawny jest zarzut autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono wszelkich czynności wymaganych przepisem art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w tym nie uzyskano wymaganych uzgodnień i opinii poprzedzających wydanie merytorycznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopiero po ich uzyskaniu organ winien dokonać oceny zgodności realizacji zamierzonej inwestycji z przepisami m.p.z.p. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, według którego "(...) z treści art. 77 ust. 1 Udiś wynika, że współdziałanie z innymi organami przy wydawaniu decyzji środowiskowej następuje «jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko (....)». Z takiego brzmienia cyt. przepisu należy wyprowadzać wniosek, że nie w każdym przypadku wydanie decyzji środowiskowej wymagać będzie obligatoryjnego wyczerpania form współdziałania organów, o których mowa w cyt. przepisie. Takiego obowiązku nie będzie wówczas, gdy z mocy przepisów prawa miejscowego – planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z jego ustaleniami" (zob. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2628/11). Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W piśmiennictwie podnosi się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ver. el. LEX 2013). Stanowisko to jest akceptowane w judykaturze (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r., sygn. II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Nie ma przeto znaczenia fakt, że w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko uzgodniono warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnięto opinii organu inspekcji sanitarnej, skoro nadal istnieje kolizja charakteru przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.