III SA/Wa 2900/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2005 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] określił B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2005r. Skarżąca wniosła następnie odwołanie od ww. decyzji, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu wskazanego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy odniósł się m.in. do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie. Uznał, iż nie uległo ono przedawnieniu z uwagi na treść przepisu art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."), w jego brzmieniu obowiązującym od stycznia 2003 r. do sierpnia 2005 r. gdyż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za sierpień 2005r. uległ zawieszeniu. Decyzja Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. została zaskarżona przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3105/11 skargę oddalił. Wyrok ten został następnie podtrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 września 2013r., sygn. akt I FSK 1343/12 oddalił skargę kasacyjną. Następnie Skarżąca w piśmie z dnia 21 sierpnia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2005r. Przedmiotowy wniosek Skarżąca uzasadniła wystąpieniem przesłanki zastosowania przepisu art. 240 § 1 pkt 8 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Jako podstawę swego twierdzenia Skarżąca powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Dyrektor IS decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił Skarżącej wznowienia postępowania, wskazując na istnienie w tym zakresie przeszkody formalnej w postaci toczącego się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, mającego za przedmiot decyzję ostateczną, kończącą postępowanie, którego wznowienia żąda Skarżąca. Skarżąca wniosła pismem z dnia 8 listopada 2012 r. odwołanie od decyzji Dyrektora IS z dnia [...] października 2012 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor IS decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargę, po rozpatrzeniu której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 627/13, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora IS z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 221 O.p. Zarówno decyzję w pierwszej instancji, jak i decyzję w postępowaniu odwoławczym wydał ten sam organ podatkowy - Dyrektor IS. Sąd zważył, iż w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem decyzji, od której Skarżąca wniosła odwołanie. Sąd wskazał, iż odwołanie należy rozpatrzyć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji tego organu z dnia [...] października 2012 r. Następnie Dyrektor IS po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 627/13 oraz po ponownym rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z dnia 21 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2011 r. z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11, Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej ww. decyzją tego organu oraz następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2011 r. w całości z uwagi na okoliczności wskazane we wniosku, tj. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. W uzasadnieniu tejże decyzji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca została poinformowana o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za sierpień 2005 r. W odwołaniu z dnia 19 maja 2014 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] września 2011 r. i umorzenie postępowania w sprawie lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora IS z dnia [...] września 2011 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na fakt, iż rzekomo poinformowano Skarżącą o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, 2) art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., poprzez ich niezastosowanie i wynikające z tego zaniechanie wydania decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i umarzającej postępowanie, 3) art. 245 § 1 pkt 2 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, 4) art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w związku z art. 124 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, nie odzwierciedlającego rzeczywistego stanu faktycznego, a także zwierającego sprzeczne okoliczności, a tym samym naruszenie zasad przekonywania i wyjaśniania stronom postępowania podatkowego przesłanek, uzasadniających zastosowanie określonych przepisów prawa. We wskazanym odwołaniu Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów załączonych do odwołania: postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 26 kwietnia 2010 r. o zastosowaniu środków zapobiegawczych wobec T. J., postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 24 listopada 2011 r. o zmianie postanowienia o zastosowaniu środków zapobiegawczych wobec T. J. - na okoliczność ustalenia, że: a) w dniu 26 kwietnia 2010 r. zastosowano wobec T. J. środek zapobiegawczy, polegający na nakazaniu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu skarżącej Spółki, b) od dnia 26 kwietnia 2010 r. T. J. nie pełnił funkcji prezesa zarządu skarżącej Spółki, c) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2005r. nie uległ zawieszeniu. Dyrektor IS decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonał na wstępie analizy instytucji wznowienia postępowania uregulowanej w O.p. wskazując, że w niniejszej sprawie podstawę zgłoszonego przez Skarżącą we wniosku z dnia 21 sierpnia 2012 r. żądania stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Organ odwoławczy zauważył również, że powołana przez Skarżącą przesłanka wznowienia postępowania wymaga ustalenia, czy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego obowiązywało przed dniem wydania decyzji ostatecznej w sprawie, bądź czy zostało ogłoszone po tej dacie. Jeżeli decyzję wydano bez uwzględnienia obowiązującego w dniu wydania decyzji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - jest ona nieważna. Natomiast gdy orzeczenie zostało ogłoszone po dacie wydania decyzji ostatecznej - stanowi to w opinii organu odwoławczego podstawę wznowienia postępowania. Dyrektor IS dokonał następnie analizy kwestii daty wejścia w życie wskazanego przez Skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r., sygn. akt P 30/11, jak również analizy uzasadnienia tego wyroku. Organ odwoławczy przywołał również pismo Ministra Finansów z dnia 2 października 2012 r., znak: PK4/8012/239/AAN/12/1804 wskazując że organ ten - mając na względzie konieczność wykonania ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego i dążąc do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego - wydał organom podatkowym zalecenia w kwestii sposobu zawiadamiania podatników o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz o rozpoczęciu bądź dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Organ odwoławczy zauważył również, że zasady wynikające z powyższego pisma Ministra Finansów nie mogły być zastosowane w niniejszej sprawie i z tego względu w aktach sprawy brak jest dokumentu z którego wynikałoby, iż skarżąca Spółka została powiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania za sierpień 2005r. z powodu zaistnienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organy podatkowe przyjęły w niniejszej sprawie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania za sierpień 2005r. uległ zawieszeniu z uwagi na prowadzone postępowanie w sprawie karnej skarbowej i przedstawienie jednoosobowemu zarządowi tej Spółki w sprawie. Odnosząc się następnie do stanowiska Skarżącej w kwestii skuteczności zawiadomienia jej o wszczęciu postepowania w sprawie karnej skarbowej oraz o spowodowanym tym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor IS wskazał, że jego zdaniem należy odróżnić środek zapobiegawczy w rozumieniu art. 276 k.p.k. od środka karnego w rozumieniu art. 39 i art. 41 § 2 Kodeksu karnego (dalej: "k.k."). Zdaniem organu odwoławczego, środek zapobiegawczy jaki został zastosowany wobec T. J. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. ma zastosowanie jedynie incydentalne, tymczasowe i może być zmieniony lub uchylony w każdym czasie. Środek ten jest wydawany jedynie w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania przygotowawczego. Ponadto jest to nieizolacyjny środek zapobiegawczy, którego istota polega na obowiązku powstrzymania się przez oskarżonego od określonej działalności do wykonywania której był on dotychczas uprawniony. Natomiast zastosowanie tego środka karnego, wynikającego z orzeczenia rozstrzygającego o winie oskarżonego ma skutki trwałe w przeciwieństwie do środka zapobiegawczego wydanego na podstawie art. 276 k.p.k. Organ odwoławczy zauważył też, że nakaz prokuratorski kierowany jest do osoby, a nie do organu. Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego, należy odróżnić instytucję nakazu powstrzymania się od określonego rodzaju działalności z również przewidzianym przez przepis art. 276 k.p.k. zawieszeniem w czynnościach służbowych. O ile bowiem zawieszenie w czynnościach służbowych wywołuje bezpośredni skutek prawny i oznacza zawieszenie wszelkich wynikających z zajmowanego stanowiska kompetencji i nieważność wszelkich podjętych wbrew temu zakazowi czynności prawnych, o tyle nakazanie powstrzymania się od określonego rodzaju działalności nie powoduje bezpośrednio takiego skutku. W opinii organu odwoławczego, samo naruszenie takiego nakazu wywołuje skutek jedynie w obrębie prowadzonego postępowania karnego. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że T. J. został wykreślony z organu uprawniającego do reprezentacji skarżącej Spółki dopiero wpisem z dnia 1 marca 2012 r. Organ odwoławczy nie zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącej wskazał, że nie można przyjąć, iż wskutek zastosowania ww. środka zapobiegawczego T. J. zaprzestał pełnienia funkcji członka zarządu i nie był uprawniony do jej reprezentowania. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, w dacie wszczęcia postępowania w sprawie karnej skarbowej i przedstawiania kolejnych zarzutów, mimo orzeczonego środka zapobiegawczego, T. J. miał mandat do sprawowania funkcji członka zarządu skarżącej Spółki. Dyrektor IS podkreślił również, że stanowisko to nie zostało podważone jako wadliwe przez rozpatrujące sprawę sądy administracyjne, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W skardze złożonej na decyzję Dyrektora IS z dnia [...] maja 2014 r., Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z niej przyjęcie, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu na skutek wszczęcia wobec podatnika postępowania karnego skarbowego i poinformowania go o tymże fakcie poprzez przedstawienie zarzutów w ramach prowadzonego postępowania karnego w sytuacji, gdy wobec prezesa zarządu Skarżącej uprawniony organ zastosował środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 k.p.k., a tym samym nie mógł on reprezentować Skarżącej, 2) art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z niego przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie zaistniały okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia, co wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, 3) 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z niego przyjęcie, iż w każdej sytuacji, bez względu na ewentualnie występujące nowe okoliczności faktyczne, nie będące przedmiotem uprzedniego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, następuje związanie organu prawomocnym orzeczeniem tegoż sądu, 4) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji, a także decyzji dotychczasowej i umarzającej postępowanie, 5) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji dotychczasowej, 6) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pomimo sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia decyzji przez organ pierwszej instancji, nieodzwierciedlającego rzeczywistego stanu faktycznego, a także zawierającego sprzeczne okoliczności, a tym samym naruszenie zasad przekonywania i wyjaśniania stronom postępowania podatkowego przesłanek uzasadniających zastosowanie określonych przepisów prawa. W uzasadnieniu swojej skargi Skarżąca powołała się na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Wskazała, że jej zdaniem aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podatnik musi przed upływem tego terminu być poinformowany nie tylko o samym wszczęciu postępowania, ale również o skutku takiego wszczęcia, tj. o tym, że z dniem wszczęcia postępowania dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W opinii Skarżącej nie jest możliwe skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia w oparciu o wykazanie, że podatnik wiedział przed upływem okresu przedawnienia o wszczęciu wobec niego postępowania karnoskarbowego. Konieczne jest bowiem jednoznaczne powiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, które powinno nastąpić najpóźniej z dniem upływu okresu przedawnienia. Skarżąca zauważyła następnie, że wobec T. J. od dnia 26 kwietnia 2010 r. zastosowano środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 k.p.k. Oznacza to, że zabroniono mu piastować funkcje związane z reprezentacją skarżącej Spółki, celem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. o sygn. [...]. Natomiast sytuacja, w której wobec osoby dotychczas piastującej funkcję członka zarządu zostaje orzeczony środek zapobiegawczy w postaci nakazu powstrzymania się od dokonywania określonych czynności oraz pełnienia danej funkcji jest - zdaniem Skarżącej - sytuacją odpowiadającą działaniu nie tyle osoby przekraczającej zakres umocowania, ale działającej bez umocowania. W tej sytuacji osoba, będąca rzekomym organem nie jest uprawniona do reprezentowania spółki, gdyż przyjmuje się, że czynność prawna dokonana przez taką osobę jest obarczona sankcją nieważności bezwzględnej. Zdaniem Skarżącej, organ podatkowy błędnie różnicuje skutki środka zapobiegawczego uregulowanego w obrębie jednego przepisu prawnego w czterech różnych postaciach, co jest niczym nieuzasadnione. Natomiast z brzmienia przepisu art. 276 k.p.k. nie wynika, by ustawodawca rozróżniał inne konsekwencje naruszenia zawieszenia w czynnościach służbowych od nakazu powstrzymania się od określonych zachowań czy też działań. Wręcz przeciwnie, z treści tegoż przepisu - zakładając racjonalność prawodawcy - należy zdaniem Skarżącej wywieść, że konsekwencje naruszeń stosowania tegoż środka zapobiegawczego są takie same, niezależnie od jego postaci. W ocenie Skarżącej, organ odwoławczy słusznie wskazuje konsekwencje jakie niesie za sobą naruszenie zakazów i nakazów określonych w art. 276 k.p.k. (zawieszenie wszelkich wynikających z zajmowanego stanowiska kompetencji i nieważność wszelkich podjętych wbrew termu zakazowi czynności prawnych) z tym jednak zastrzeżeniem, że skutek ten należy odnieść do całej treści art. 276 k.p.k., a nie tylko jednej z postaci określonego w nim środka zapobiegawczego. Skarżąca wskazała, że celem ustanowienia tegoż nakazu było odebranie T. J. możliwości uczestniczenia w dokonywaniu czynności prawnych w jej imieniu. Również zakres postanowienia prokuratorskiego określony w jego sentencji pozwala stwierdzić, iż miał on być maksymalnie szeroki, a jego głównym celem było wykluczenie T. J. z jakichkolwiek działań Skarżącej. Ponadto zdaniem Skarżącej, nie można akceptować sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, których podejrzenie popełnienia nie zasadza się na istnieniu bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony podmiotowej tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika, miałoby być postrzegane jako okoliczność powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które nie zostało wykonane. Dla poparcia swojego stanowiska Skarżąca powołała się na poglądy wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1303/09. Nawiązując natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że związanie orzeczeniem sądu administracyjnego nie jest bezwzględne. Zdaniem Skarżącej, nie dotyczy ono sytuacji gdy zaszły zmiany w zakresie okoliczności faktycznych, w tym zwłaszcza ujawniły się nowe okoliczności (np. w trakcie postępowania wznowieniowego), nie będące dotychczas przedmiotem rozstrzygnięcia. Natomiast w tym zakresie pojawił się nowy materiał dowodowy w postaci - załączonych do złożonego przez Skarżącą odwołania -postanowień prokuratorskich o zastosowaniu środków zapobiegawczych. Skarżąca dodała również, że wbrew twierdzeniu organu podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozstrzygnął całkowicie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ nie poddał ocenie oraz w żadnej mierze nie rozstrzygnął kwestii dotyczącej zastosowania wobec prezesa zarządu skarżącej Spółki środka zapobiegawczego w postaci nakazu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu, członka zarządu lub prokurenta niżej wymienionych podmiotów gospodarczych, a także sprawowania jakiejkolwiek innej działalności, związanej z prowadzeniem jej spraw oraz wpływu tegoż środka zapobiegawczego na możliwość poinformowania podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca zarzuciła również, że w niniejszej sprawie, pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2005r., wskutek braku występowania okoliczności zawieszających bieg tegoż terminu, a także zrealizowania przesłanek określonych przez art. 245 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 240 § 1 pkt 8 O.p., organ pierwszej instancji błędnie nie wydał stosownej decyzji uchylającej dotychczasowe ostateczne decyzje i umarzającej postępowanie w sprawie, co powinno zostać naprawione przez organ odwoławczy. Dlatego też organ odwoławczy - zdaniem Skarżącej - dopuścił się naruszenia przywołanych powyżej przepisów. Skarżąca podniosła też, że dotychczasowa ostateczna decyzja określająca jej zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2005r. została wydana z uwzględnieniem przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny. Miało to natomiast istotne znaczenie dla przeprowadzonego postępowania, gdyż w przypadku uwzględnienia stanowiska Trybunału Konstytucyjnego oraz okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należało uchylić dotychczasowe decyzje i orzec o umorzeniu postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając za niezasadne zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane w wyniku wniosku Spółki o wznowienie postępowania, w którym jako podstawę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, tj. wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11. Zdaniem Spółki, wyrok TK wymagał dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie tylko powiadomienia podatnika (czyli Skarżącej) o wszczęciu postępowania karnego, ale także powiadomienia go o skutku wszczęcia tego postępowania, tj. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. W wyroku NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. I FSK 1381/12 Sąd ten uznał, że "dochodzenie wszczęte wobec B. sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 10 kwietnia 2010 r. stało się postępowaniem nie tylko w sprawie, ale i co do osoby i w tym dniu (tj. przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego) podatnik dowiedział się, że toczy się wobec niego postępowanie karne skarbowe". Sąd ten wskazał też, że "wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki". Wyrok NSA wydany został już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zawarte we wniosku o wznowienie twierdzenie Spółki, że nie dowiedziała się o wszczęciu postępowania karno – skarbowego przed przedawnieniem, a także, iż nie dowiedziała się o skutku (zawieszeniu biegu terminu przedawnienia) wszczęcia takiego postępowania, przeczy więc stanowisku NSA. Twierdzeniem tym Spółka narusza wynikające z art. 170 p.p.s.a. związanie prawomocnym orzeczeniem, skierowane nie tylko do stron i sądu, który je wydał, lecz również innych sądów i innych organów państwowych, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także innych osób. Sąd w składzie niniejszym podziela analizę, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, że Spółka dowiedziała o wszczęciu postępowania karno – skarbowego przed upływem terminu przedawnienia, zaś zawieszenie biegu tego terminu nie zależało od powiadomienia Spółki o tym skutku. Ponieważ wskazywana przesłanka wznowienia nie zaistniała, odmowa uchylenia decyzji wymiarowej była zatem właściwa. Sprawa niniejsza dotyczy nadzwyczajnego trybu postępowania czyli jego wznowienia, więc jej przedmiotem mogło być tylko, czy istotnie, jak twierdziła Spółka we wniosku o wznowienie, zaistniała przesłanka wzruszenia decyzji wymiarowej w trybie nadzwyczajnym, tj. czy w sprawie znajduje zastosowanie wspomniany wyrok TK. Na to pytanie należało odpowiedzieć przecząco. Całkowicie nieuzasadnione były zarzuty skargi, zmierzające do ponownego rozpatrzenia kwestii określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego, jak i te, które zmierzały do zakwestionowania oceny NSA, iż przedstawienie zarzutów prezesowi zarządu Spółki zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Akcentując znaczenie, jakie dla sprawy ma zastosowanie wspomnianego środka zapobiegawczego, Spółka zupełnie abstrahuje od przesłanki wznowienia, którą sama wskazała we wniosku z 21 sierpnia 2012 r., i przez który zdeterminowała przedmiot postępowania wznowieniowego. Z przedstawionych wyżej względów zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne. Uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i prawidłową, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.