II SA/Łd 316/15

Dnia 11 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. a.tp. II SA/Łd 316/15 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] 2014 r. Starosta Powiatu [...] wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez S.T. zgłoszenia robót budowlanych obejmujących: "Postawienie namiotu tymczasowego obiektu wykonanego - ściany z blachy trapezowej, dach dwuspadowy kryty powłoką z płótna, konstrukcja szkieletowa ramowa w układzie poprzecznym..." przeznaczonego do przechowywania nowych, pustych, czystych opakowań i palet, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb S., gm. W. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. inwestor złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W piśmie wnioskujący wskazał, że dopiero w dniu 26 stycznia 2015 r. przekazano mu przesyłkę zawierającą decyzję, gdyż została ona odebrana omyłkowo przez osobę nieuprawnioną, tj. przez osobę znajdującą się pod wskazanym adresem, ale będącą pracownikiem innej firmy, wobec czego inwestor nie miał możliwości zapoznania się z treścią sprzeciwu. W tej sytuacji inwestor uznał, że bez własnej winy nie mógł złożyć w terminie odwołania i jego wniosek jest zasadny. Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt sprawy wynika, że skuteczne doręczenie kwestionowanej decyzji pełnoletniej osobie, tj. pracownikowi inwestora, nastąpiło w dniu 25 lipca 2014 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 sierpnia 2014 r. Wprawdzie art. 58 k.p.a. stanowi, że na wniosek zainteresowanego organ winien przywrócić termin na dokonanie określonej czynności, uzależniając jednakże działanie organu od spełnienia przez zainteresowanego określonych przesłanek. Po pierwsze - zainteresowany musi wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, co skarżący uczynił, a po drugie – musi uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu, czyli wskazać okoliczności uniemożliwiające mu dokonanie danej czynności w określonym czasie. Uprawdopodobnienie to musi nastąpić w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od momentu ustania przyczyny niedotrzymania terminu na dokonanie czynności. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał, że przesyłkę doręczono pod adres wskazany przez inwestora w zgłoszeniu pełnoletniemu pracownikowi – R.W., która własnoręcznym podpisem podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Zatem decyzja została stronie prawidłowo doręczona, zaś w treści aktu znajduje się stosowne pouczenie co do terminu na wniesienie odwołania wraz ze wskazaniem właściwego organu II instancji. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu może zatem mieć miejsce, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna trwała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.T. podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich wadliwą interpretację i zastosowanie, skutkiem czego Wojewoda [...] przyjął, że choć strona nie odebrała osobiście decyzji w terminie (co nastąpiło bez jej winy wobec nieprawidłowego doręczenia pisma) nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; 2. art. 40 § 1, art. 42 § 2, art. 43 oraz art. 45 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w sprawie nastąpiło prawidłowe doręczenie pisma, podczas gdy pisma nie odebrała osoba będąca jego adresatem; 3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego i tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do naruszenia przez organ administracji zasady legalności, obowiązku stania na straży praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej; 4. art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, a także pominięcie istotnych dla sprawy twierdzeń skarżącego; 5. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na niewyczerpujących ustaleniach faktycznych, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami przewidzianymi w k.p.a., brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że przesyłkę zawierającą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania przez niego robót budowlanych odebrała nieuprawniona osoba, pracownik innej firmy, mającej siedzibę pod wskazanym przez niego adresem (pod tym adresem funkcjonuje kilka firm). Poza tym przepisy k.p.a. nie zawierają pojęcia "pełnoletni pracownik", którym posłużył się organ uznając przesyłkę za doręczoną prawidłowo. Tymczasem inwestor dokonał zgłoszenia jako osoba fizyczna, wskazując swój adres zamieszkania, więc prawidłowe doręczenie powinno nastąpił albo do rąk własnych, albo w sposób określony w przepisach k.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2014 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak wynika z cytowanych przepisów zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności jest uwarunkowanej stwierdzeniem, że strona uchybiła temu terminowi. Tymczasem skarżący występując z żądaniem przywrócenia terminu do złożenia odwołania, zakwestionował samą skuteczność dokonania doręczenia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2014 r. W ocenie tut. Sądu z twierdzeniem skarżącego, że doręczenie decyzji nie było skuteczne nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim w złożonej do Sądu skardze skarżący wskazał, że dokonał zgłoszenia robót budowlanych jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, dlatego też doręczenie mu sprzeciwu powinno nastąpić w trybie określonym w art. 42 § k.p.a., ewentualnie - art. 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Tymczasem nie można tracić z pola widzenia faktu, że organ I instancji zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wzniesienia tymczasowego obiektu budowlanego w postaci namiotu na składowanie palet i opakowań z uwagi na to, że namiot taki już istniał, został bowiem zbudowany przez inwestora po dokonaniu zgłoszenia w kwietniu 2014 r. Wówczas inwestor zadeklarował w zgłoszeniu, że do września 2014 r. dokona jego rozebrania bądź przeniesienia w inne miejsce. Wobec nierozebrania tego namiotu organy zobowiązały inwestora do rozbiórki namiotu, a następnie nałożyły grzywnę w celu przymuszenia do wykonania tej rozbiórki. Skarżący złożył do WSA skargę na postanowienie o wymierzeniu tej grzywny (sprawa o sygn. akt II SA/Łd 236/15), wskazując we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, że namiot wykorzystywany jest przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej. Trudno zatem za prawdziwe przyjąć twierdzenia, że kolejne zgłoszenie zamiaru wzniesienia w tym samym miejscu dużego namiotu służącego przechowywaniu opakowań i palet nie było dokonane w ramach wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej. W konsekwencji uprawnione jest przyjęcie, iż skoro skarżący pod wskazanym w zgłoszeniu robót budowlanych adresem prowadzi działalność gospodarczą, to nie może wywołać oczekiwanego rezultatu zarzut, że wobec nieobecności inwestora przesyłka została doręczona osobie nieuprawnionej do odbioru pism. Oczywiście rację ma skarżący, gdy twierdzi, że k.p.a. nie posługuje się pojęciem "pełnoletniego pracownika", a jedynie "pełnoletniego domownika. Faktem też jest, że na dowodzie doręczenia zaznaczono, że korespondencję przekazano dorosłemu domownikowi, który podjął się przekazać przesyłkę adresatowi. Zgodnie z treścią art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru. Z akt sprawy wynika, że R.W. powinna być potraktowana jako pracownik strony uprawniony do odbioru korespondencji. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia po pierwsze to, że doręczenie nastąpiło w miejscu wskazanym przez skarżącego, w którym ma siedzibę jego firma. Po drugie, nie może pozostać bez znaczenia okoliczność, że zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, jak też zaskarżone odrębnie postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu również zostały odebrane przez R.W., a inwestor złożył skargi w terminie 30 dni liczonym od dnia odebrania przesyłek przez R.W. Co więcej, także w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zarówno postanowienie Wojewody [...], jak i postanowienie Starosty Powiatu [...] odbierane były przez R.W. ( z zaznaczeniem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że doręczono dorosłemu domownikowi) i inwestor nie podnosił na żadnym etapie postępowania, że doręczenia dokonano nieprawidłowo, a czynności procesowe dokonywał w terminie. Skoro korespondencję do strony w miejscu siedziby jej firmy odbiera określona osoba, to istnieje uzasadnione domniemanie, że jest ona uprawniona do takiej czynności. Starając się wykazać brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, skarżący podniósł wyłącznie argumenty mające świadczyć o tym, że doręczenie decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych nie było prawidłowe. Jeśli jednak, jak to już zostało wywiedzione, doręczenie decyzji było prawidłowe, a skarżący nie powołał się na żadne inne okoliczności i nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, do czego zobowiązywał go art. 58 § 1 k.p.a., to uznać należy, że Wojewoda [...] prawidłowo odmówił przywrócenia terminu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. AG