II OSK 1907/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1183/14 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1183/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. K. decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że pismem nadanym 2 grudnia 2014 r. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie choroby zawodowej. Zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu, została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2014 r. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 9 marca 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. nr II OZ 551/15, oddalił zażalenie na to zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z kolei po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2014 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał więc 20 października 2014 r. (poniedziałek). Tymczasem, skarga została nadana przez B. K. w dniu 2 grudnia 2015 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł B. K., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 87 § 1 w zw. z art. 49 p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący był zobowiązany do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 2 grudnia 2014 r. poprzez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi na decyzję z dnia 12 września 2014 r. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, podczas gdy ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności takiego obowiązku, co skutkowało zaniechaniem merytorycznego rozpoznania tego wniosku, a ostatecznie odrzuceniem skargi, - art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 46 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie strony możności obrony swych praw i prawa do sądu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż brak było podstaw prawnych do wzywania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd powinien był merytorycznie rozpoznać ten wniosek na rozprawie, po wysłuchaniu skarżącego, który jest osobą starszą, nieporadną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tej sprawie bezsporne jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2014 r. Decyzja ta została mu doręczona w dniu 19 września 2014 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie (przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a.) upłynął 20 października 2014 r. Skarga została wniesiona w dniu 2 grudnia 2014 r., a zatem po upływie tego terminu. Nietrafne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 87 § 1 w zw. z art. 49 p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący był zobowiązany do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 2 grudnia 2014 r. stanowiącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Kwestia przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi nie jest przedmiotem tego postępowania. Postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi zostało już prawomocnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. nr II OZ 551/15, który oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 9 marca 2015 r., którym pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (omyłkowo wskazano w skardze kasacyjnej art. 46 ust. 1) poprzez pozbawienie strony możności obrony swych praw i prawa do sądu. Prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i może podlegać ustawowym ograniczeniom: podmiotowym (w zakresie legitymacji procesowej określonych podmiotów), przedmiotowym (określone kategorie spraw), formalnym (np. przymus adwokacki) czy finansowym (koszty sądowe). Ograniczeniem formalnym prawa do sądu są również przewidziane w ustawach procesowych terminy do wniesienia środków inicjujących postępowanie sądowe (np. skargi do sądu administracyjnego) i środków zaskarżenia. Skarżący nie dochował terminu do wniesienia skargi i termin ten nie został mu przywrócony, zatem nie spełnił jednego z warunków formalnych stanowiącego ustawowe ograniczenie prawa do sądu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.