VI SA/Wa 474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki "R." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty za wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar, działając na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił Spółce "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar ustalił E. W. opłatę w kwocie 2.000 zł za wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. E. W. podała, że jako Prezes Zarządu Spółki "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] domaga się wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że ww. decyzja została skierowana do E. W. jako osoby fizycznej, a więc do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, gdyż stroną była Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar, Spółka nie może być uznana za stronę postępowania, ponieważ stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] była E. W., a nie Spółka. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zatwierdzenie typu, opłaty uiszczał wnioskodawca, którym na podstawie art. 8d ust. 1 tej ustawy mógł być producent lub jego upoważniony przedstawiciel. Z wnioskiem o zatwierdzenie typu przyrządu pomiarowego wystąpił upoważniony przedstawiciel K. Ltd., czyli E. W. Upoważnienie wystawione przez K. Ltd. w dniu [...] października 2005 r. wskazuje jednoznacznie, że jej upoważnionym przedstawicielem jest E. W., a nie Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Organ podkreślił, że postępowanie o zatwierdzenie typu nie mogło zostać wszczęte na wniosek Spółki, gdyż Spółka nie została uczyniona upoważnionym przedstawicielem K. Ltd., a tym samym nie mogła być wnioskodawcą i zarazem stroną tego postępowania. Decyzja o odmowie zatwierdzenia typu, jak też decyzja ustalająca opłatę za wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu zostały zatem prawidłowo skierowane do E. W.. Odnosząc się do wniosku Spółki o wznowienie postępowania, organ wskazał, że brak w nim podstaw, które uzasadniałyby jej prawo żądania wznowienia postępowania. Wskazywana przez Spółkę okoliczność, że decyzja ustalająca opłatę została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, a nie przesłankę wznowienia postępowania. Zdaniem organu, z powyższych względów wznowienie postępowania z wniosku Spółki jest niedopuszczalne, co skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 kpa. Powyższe postanowienie Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że skoro pismo przesyłające decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] było skierowane do Prezesa Zarządu Spółki na jej adres, a nie do E. W. na jej adres zamieszkania, to decyzja ta nigdy nie została doręczona E. W. W takiej sytuacji decyzja nie mogła stać się ostateczna, skoro nie została doręczona stronie, natomiast organ, kierując ją na adres Spółki, traktował Spółkę jako stronę postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 144 i art. 149 § 4 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że jako przesłankę wznowienia postępowania strona wskazała skierowanie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. skierowanie jej do E. W., zamiast do Spółki "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jednakże wśród przesłanek wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b kpa, nie ma przesłanki powołanej przez stronę. Organ zaznaczył, że przesłanki wznowienia postępowania są określone w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny, co powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z przyczyn określonych wyraźnie w przepisach ustawy. Natomiast przesłanka wskazana przez Spółkę jest wymieniona w art. 156 § 1 pkt 4 kpa jako przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji i w związku z tym nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzuciła zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 156 § 1 pkt 4 kpa, polegające na przyjęciu, że wobec decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] zachodzi przesłanka wynikająca z tego przepisu; art. 149 § 3 kpa w związku z art. 28 kpa, polegające na błędnym uznaniu, że Spółka nie była stroną postępowania w sprawie ustalenia opłaty za podjęcie decyzji o odmowie zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania; art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), polegające na nieuwzględnieniu orzeczeń sądowych dotyczących odmowy zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych, a mających związek z niniejszą sprawą. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych, a także o dokonanie kontroli postępowań sądowych dotyczących postępowania o zatwierdzenie typu. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych zachodzi wówczas, gdy z żądaniem wznowienia postępowania występuje podmiot niebędący stroną w sprawie (niemający interesu prawnego), natomiast niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych ma miejsce wtedy, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej np. umowy cywilnej czy czynności materialno-technicznej, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera żądanie na podstawie dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji czy postanowienia (art. 156 § 1 kpa). Prezes Głównego Urzędu Miar w pełni zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje cyt. art. 149 § 3 kpa, bowiem istotnie w analizowanym przypadku zachodzi niedopuszczalność wznowienia postępowania i to zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Wprawdzie niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych ma w sprawie charakter wtórny do stwierdzonej niedopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych, to jednak jako powód odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] nie pozostaje bez znaczenia prawnego. Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wszak wskazuje, że to ona była stroną prowadzonego przed organem postępowania w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych i z tego powodu także jej przysługiwał przymiot strony w sprawie ustalenia opłaty w kwocie 2.000 zł za wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia typu, a nie E. W. Skarżąca Spółka twierdzi zatem, że decyzja ustalająca opłatę została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, gdyż to jej przysługiwał przymiot strony. Dochodzi więc do swoistego zbiegu obu przyczyn niedopuszczalności wznowienia postępowania, tj. przyczyny podmiotowej i przyczyny przedmiotowej. Ze sprawy wynika bowiem, że adresatem ww. decyzji nie była Spółka, lecz E. W. Oznacza to, że podmiotem legitymowanym do złożenia ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania może być jedynie E. W., nie zaś Spółka. Oceny tej nie może zmieniać powoływana przez Spółkę okoliczność formułowania wniosków w sprawie zatwierdzenia typu na papierze firmowym Spółki, gdyż istotne jest to, że to E. W. została uczyniona upoważnionym przedstawicielem K. Ltd., a nie Spółka. W świetle art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zatwierdzenie typu, opłaty uiszczał wnioskodawca, którym na podstawie art. 8d ust. 1 tej ustawy mógł być producent lub jego upoważniony przedstawiciel. W niniejszej sprawie z wnioskiem o zatwierdzenie typu przyrządu pomiarowego wystąpił upoważniony przedstawiciel K. Ltd., czyli E. W. Upoważnienie wystawione przez K. Ltd. w dniu [...] października 2005 r. wskazuje w sposób jednoznaczny, że jej upoważnionym przedstawicielem jest E. W., a nie Spółka "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Tym samym skarżąca Spółka nie mogła być wnioskodawcą i zarazem stroną tego postępowania. Stanowiska tego nie może również zmieniać podnoszony przez Spółkę zarzut niewłaściwego doręczenia kwestionowanej decyzji, bowiem w tym przypadku istotne jest, że decyzja weszła do obrotu prawnego, gdyż została odebrana przez J. B. – pracownika Spółki, której E. W. jest Prezesem Zarządu, a w myśl art. 42 § 1 kpa, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 kpa). Nader istotny jest tu także fakt, że kwestionowana decyzja, jak i decyzja utrzymująca ją w mocy, były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2412/11 oddalił skargę, nie stwierdzając ich wadliwości, w tym także zakresie doręczenia ww. decyzji. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] maja 2013 r. i korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przepis ten stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku, gdy decyzja została skierowana do innego podmiotu, zamiast do strony postępowania. Wskazywana przez Spółkę okoliczność, że decyzja ustalająca opłatę została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, stanowi zatem przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, a nie przesłankę wznowienia postępowania. Z kolei Spółka, nie będąc stroną postępowania o ustalenie opłaty, nie może domagać się wznowienia postępowania w tej sprawie. Z tych względów wznowienie postępowania z wniosku Spółki jest niedopuszczalne, co musiało prowadzić do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 kpa. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nietrafne. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.