II FZ 69/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 256/15 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z 14 grudnia 2015 r. I SA/Gl 256/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 31 grudnia 2014 r. 2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie sądu do uiszczenia wpisu od skargi, pismem z 21 września 2015 r. skarżąca złożyła niepodpisany wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego, wraz z załączonym urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na stwierdzenie braków formalnych referendarz sądowy 30 września 2015r. wezwał skarżącą do ich uzupełnienia. W odpowiedzi na wezwanie sądu skarżąca złożyła urzędowy formularz o przyznanie prawa pomocy, jednak w wyniku stwierdzenia upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych, zarządzeniem z 30 października 2015r. referendarz sądowy pozostawił wniosek strony skarżącej bez rozpoznania. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Postanowieniem z 14 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił wskazany wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej "p.p.s.a") a niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją niewykonania takiego wezwania jest wydanie przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Taki sam skutek następuje w przypadku, gdy pismo to zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie bowiem do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. 3. W związku z powyższym skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, gdzie stwierdziła, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń, w oparciu o które stwierdził, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dotknięty brakami formalnymi. Wskazała że złożone dokumenty zawierały wszelkie potrzebne dane do prawidłowej oceny sytuacji majątkowej a sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 14 grudnia 2015r. w sposób niedostateczny uzasadnił swe rozstrzygnięcie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, zarządzeniem referendarza sądowego z 30 września 2015 r., została wezwana do złożenia w terminie siedmiu dni na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przedłożony uprzednio wniosek nie zawierał podpisu i nie wypełniono wszystkich rubryk formularza. We wskazanym wezwaniu skarżąca została pouczona o skutkach jego niewypełnienia (k-75 akt sądu pierwszej instancji). Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie zastosowała się do powyższego wezwania. Pełnomocnik skarżącej otrzymał je w dniu 7 października 2015 r. Zgodnie z wyznaczonym terminem wezwanie to powinno zostać wykonane najpóźniej w środę 14 października 2015r. Skarżąca odniosła się do ww. wezwania dopiero 19 października 2015 r., nie przedstawiając jednak całego wniosku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że skarżąca, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Wbrew zatem zarzutom zażalenia, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, nie narusza prawa, a jego uzasadnienie zawiera wyczerpujące wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.