II OZ 977/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Z. i R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 474/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. i R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2015 r., ustalającą na wniosek G. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na budynek mieszkalny wielorodzinny na terenie położonym przy ul. A. w T. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik M. Z. i R. Z. złożył za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 474/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący nie wskazali okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazali, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Stwierdził także, że działając z urzędu nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za uwzględnieniem złożonego wniosku. Wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia natomiast do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże w przypadku wniesienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę będzie ona przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego strona skarżąca będzie mogła domagać się wstrzymania jej wykonania.. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących podniósł, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie wstrzymuje możliwości ubiega się przez inwestora o uzyskanie pozwolenia na budowę i w konsekwencji rozpoczęcia robót. Natomiast ewentualne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy skutkować będzie wszczęciem kolejnego postępowania kwestionującego zasadność pozwolenia na budowę, mimo, że jedno z postępowań jeszcze nie zostało zakończone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, orzeczenia.nsa.gov.pl), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno - budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w stosunku do decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.