II FSK 3184/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA (del.) Bożena Kasprzak, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 350/15 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec i sierpień 2014 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 2 lipca 2015 r., I SA/Sz 350/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G. S. (dalej: "skarżąca", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec i sierpień 2014 r. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że skarżąca w złożonej do organu w dniu 5 czerwca 2014 r. deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazała na nieruchomość w N., przy ul. [...], na której prowadzone jest pole namiotowe o powierzchni 2 200 m2. Strona oświadczyła, że na terenie ww. nieruchomości odpady będą zbierane w sposób selektywny, nieruchomość nie posiada własnego ujęcia wody, jest podłączona do sieci wodociągowej. Ponadto skarżąca zadeklarowała na miesiące lipiec sierpień 2014 r. pojemnik o pojemności 120 l i 18 wywozów odpadów komunalnych, po 16 zł każdy. W odpowiedzi na wezwanie organu strona wyjaśniła, m.in. że zadeklarowana wielkość i częstotliwość wywozu odpadów są adekwatne do ilości generowanych odpadów. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2014 r., wydaną m.in. na podstawie §1 ust. 1 uchwały Rady Gminy w Rewalu nr XLVI/348/13 z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie określenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 96, poz. 4466, dalej w skrócie "uchwała Rady Gminy w sprawie określenia stawek opłaty") Wójt Gminy R. określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi za lipiec 2014 r. w kwocie 540 zł i za sierpień 2014 r. w kwocie 540 zł dla ww. nieruchomości. Organ pierwszej instancji przyjął jako podstawę określenia opłaty za każdy miesiąc dwa pojemniki o pojemności 240 l, od którego obowiązująca stawka wynosiła 30 zł, przyjmując zgodnie z regulaminem częstotliwość wywozu dwa razy w tygodniu. Decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012r., poz. 749, ze zm., dalej w skrócie "o.p.") oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 4 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1, art. 6c, art. 6h, art. 6i, art. 6j ust. 3, art. 6k ust. 1 pkt 2, art. 6m, art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012r., poz. 391, ze zm., zwanej dalej: "u.u.c.p.g."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotowa opłata stanowi należność publicznoprawną, co powoduje, że o jej wysokości przesądzają przepisy prawa. Organ odwoławczy przywołał przepisy regulujące odbieranie przez gminę przepisów komunalnych, w tym art. 6c ust. 2 u.u.c.p.g. i uchwałę Rada Gminy w Rewalu z dnia 22 lutego 2013r. Nr XXXV/277/13 w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego, poz. 1530, dalej w skrócie "uchwała Rada Gminy w sprawie odbierania odpadów komunalnych"), a także przepisy prawa regulujące wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. m.in. 6j ust. 3 i art. 4 ust. 2 pkt 2 i 3 u.u.p.c.g. oraz uchwałę nr XXXVII/293/13 Rady Gminy Rewal z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Rewal (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego, poz. 2508, dalej w skrócie "regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy"). Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, wysokość opłaty oblicza właściciel nieruchomości w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ( art. 6m u.u.c.p.g.), ale jeśli organ gminy uzna, że opłata jest obliczona niezgodnie z przepisami, wydaje decyzję określającą wysokość opłaty (art. 6o u.u.c.p.g.). 3. W skardze na powyższą decyzję skarżąca, powołując się na art. 6o u.u.c.p.g., zwróciła uwagę, że w przepisie tym wskazano, że wójt określa w drodze decyzji wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W ocenie skarżącej, przepis ten nie wyklucza określenia tejże wysokości opłaty w oparciu o inne wskazania niż "uzasadnione szacunki", zwłaszcza wtedy, gdy te wskazania są realne, miarodajne i łatwe do zweryfikowania. Wskazała dalej, że w przeciwieństwie do "innych obiektów o podobnym charakterze", na terenie nieruchomości skarżącej nie ma punktów handlowych czy gastronomicznych, ani specjalnych miejsc do przygotowywania posiłków przez gości, co mogłoby generować większe ilości odpadów. 4. Oddalając skargę sąd pierwszej instancji wskazał na wstępie, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności niektórych jej uregulowań z normami Konstytucji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m. in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o u.u.c.p.g. są zgodne z art. 2 Konstytucji; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji. Odwołując się do brzmienia art. 6c ust. 2, art. 6h, art. 6i pkt 2, art. 6j ust. 3, art. 6k ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. oraz przepisów prawa miejscowego obowiązujących na terenie Gminy R., a także uwzględniając okoliczność posiadania przez skarżącą pola namiotowego o powierzchni 2200 m2 położonego na terenie gminy R., należy stwierdzić, że prawidłowo organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec i sierpień 2014 r. w wysokości 540 zł za każdy miesiąc, przyjmując jako podstawę naliczenia opłaty dwa pojemniki o pojemności 240 l, z częstotliwością wywozu 2 razy w tygodniu, od którego to wywozu należna opłata wynosi 30 zł. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przyjęte przez Gminę R. w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy rodzaje i minimalna pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na nieruchomościach, stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 u.u.c.p.g. uwzględniają m.in. średnią ilość odpadów komunalnych. Z tego powodu, wbrew twierdzeniom skargi należy uznać zarzut naruszenia art. 6o u.u.c.p.g. za nieuzasadniony. Bezspornie wobec powyższego wątpliwości organu co do danych zawartych w deklaracji miały charakter uzasadnionych. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że stosownie do przywołanego wyżej art. 4 ust. 2 pkt 2 u.u.c.p.g., przyjęty za podstawę określenia wielkości opłaty regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego (art. 4 ust. 1 u.u.c.p.g.) określa wymagania dotyczące rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu średniej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych. Skoro skarżąca nie zaskarżyła uchwały ustalającej ww. regulamin, nie może oczekiwać, że organ uwzględni dokonane przez nią szacunkowe ilości odpadów wytwarzanych w prowadzonym przez skarżącą polu namiotowym w N., z pominięciem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym prawa miejscowego. W ocenie sądu pierwszej instancji, nie doszło też w sprawie do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zarzutów odwołania co do nieuwzględnienia przedstawionych przez skarżącą szacunków (zestawienie terminów odbioru odpadów), niewątpliwie jest zbyt lakoniczne, narusza art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 o.p., stwierdzić należy jednak, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co wyklucza dopuszczalność uchylenia zaskarżonej decyzji. 5. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną jego wykładnię, a to art. 6o u.u.c.p.g. oraz niezastosowanie art. 6j ust 3 w zw. z art 6c ust. 2 powyższej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji i błędne zastosowanie § 8 ust. 2 pkt 16 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy przez uznanie, że istniała prawna podstawa do obciążenia skarżącej opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji Wójta Gminy R. w oparciu o regulamin utrzymania porządku i czystości na terenie gminy, zamiast w oparciu o przepis tego artykułu ustawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") przez nieuwzględnienie naruszenia przez zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy R. z dnia 29 sierpnia 2014 r. znak: [...] prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a opisanego w zarzucie nr 1 niniejszej skargi oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., która miała wpływ na wynik sprawy przez brak odniesienia się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy R., w szczególności do twierdzenia skarżącej, iż przepis art. 6o u.u.c.p.g. nie wyklucza określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie rzeczywistych, policzalnych i udokumentowanych danych wykazujących ilość odpadów powstających na nieruchomości, której dotyczy wydawana decyzja. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Na wstępie wyjaśnić należało, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. 6.2. Spór w sprawie koncentruje się na ocenie prawidłowości określenia przez organ gminy wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2014 r. w kwocie 540 zł i sierpień 2014 r. w kwocie 540 zł, dla nieruchomości położonej w miejscowości N., ul. [...] (pole namiotowe). Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko wynikające z decyzji organów obu instancji, wskazując zarazem na prawidłowość zastosowania zarówno postanowień uchwały Rady Gminy w Rewalu z dnia 29 listopada 2013 r., jak i regulacji art. 6o i 6c u.u.c.p.g. W skardze kasacyjnej, wytykając sądowi pierwszej instancji "błędną wykładnię art. 6o u.u.c.p.g. oraz niezastosowanie art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6c ust. 2 u.u.c.p.g.", strona zarzuciła że przepis art. 6o ustawy nie wyklucza określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie rzeczywistych, policzalnych i udokumentowanych danych wykazujących ilość odpadów powstających na nieruchomości, której dotyczy wydawana decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega możliwości uwzględnienia tej argumentacji. 6.3. W Rozdziale 3a u.u.c.p.g. uregulowano kwestię gospodarowania odpadami komunalnymi przez gminę uszczegóławiając tym samym obowiązek określony w art. 4 ust. 2 pkt 3 u.u.c.p.g. Z treści art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. wynika, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast na podstawie art. 6c ust. 2 tej ustawy rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Z kolei zgodnie z art. 6j ust. 3 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Prawidłowe rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej wymaga również odwołania się do obowiązujących na terenie Gminy R. w 2014 r. przepisów prawa miejscowego: wydanego na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 u.u.c.p.g. regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oraz - wydanej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 6k ust. 3 u.u.c.p.g. - uchwały Rady Gminy w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, w treści postanowień ww. regulaminu przewidziano, m.in., że odpady komunalne należy gromadzić w workach, pojemnikach lub kontenerach o minimalnej pojemności, uwzględniającej następujące normy: dla kempingów, pól namiotowych, obozowisk 2 l na każde 10 m2 powierzchni całkowitej, jednak co najmniej dwa pojemniki 240 l na obiekt (§ 8 ust. 2 pkt 16). Wskazano także na częstotliwość pozbywania się odpadów z pól namiotowych – dwa razy w tygodniu (§ 4 ust. 1 w związku z § 8 ust. 2 pkt 16). W § 6 ust. 2 uchwały Rady Gminy w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty przewidziano, że ustala się stawkę opłaty za opróżnienie pojemnika od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne o powierzchni 240 l w wysokości 30 zł, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny. 6.3. Wskazane powyżej przepisy prawa miejscowego stanowiły obowiązujące na terenie Gminy R. w 2014 r. źródła prawa w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, zarzuty skarżącej odnoszące się do niesprawiedliwego ustalenia metody obliczenia opłaty mogły być podstawą skargi na uchwałę nr XXXVII/293/13 Rady Gminy Rewal z dnia 10 kwietnia 2013 r. w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych podlegają akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przez pojęcie aktów prawa miejscowego należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej (por. W. Chróścielewski, Akt administracyjny generalny, Łódź 1994, s. 144; Z. Duniewska [i in.], Prawo administracyjne. Pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2000, s. 157–158; D. Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz–Kraków 2004, s. 48 i n.; P. Mijal, Cechy charakterystyczne aktów prawa miejscowego na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, ZNSA 2007, nr 5–6, s. 47 i n.). Skargi takiej skarżąca nie składała. 6.4. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Konsekwencje niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi reguluje art. 6o u.u.c.p.g. Zgodnie z powołanym przepisem (w brzmieniu z 2014 r., którego dotyczy sporna opłata) w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z powyższego wynika, że sporna opłata dotyczy odpadów komunalnych wytworzonych na danej nieruchomości, oraz że ustawodawca ustanowił tryb weryfikacji deklarowanych danych w zakresie ustalenia tej opłaty wskazując na "uzasadnione szacunki", które stosuje się przy braku deklaracji lub " uzasadnionych wątpliwości" co do zawartych w nich danych. O ile deklaracja jest prawidłowa, decyzji z art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. nie wydaje się. Deklaracja złożona w rozpoznawanej sprawie przez skarżącą nie uwzględniała regulacji wynikających ze wskazanych powyżej przepisów prawa miejscowego. Zasadnie zatem organy podatkowe uznały, że istnieją podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 6o u.u.c.p.g. Stanowisko skarżącej co do możliwości szacowania ilości i częstotliwości wywożenia odpadów komunalnych w każdej indywidualnej sprawie z pominięciem regulacji zawartych w przepisach prawa miejscowego oznaczałoby, ze organ najpierw kwestionuje prawidłowość złożonej deklaracji strony z uwagi na jej niezgodność z przepisami uchwał samorządowych, a następnie określa wysokość opłaty nie uwzględniając tych samych regulacji. Jak słusznie zatem wskazał sąd pierwszej instancji, mając na względzie okoliczność posiadania przez skarżącą pola namiotowego o powierzchni 2200 m2 położonego na terenie gminy R., należy stwierdzić, że prawidłowo organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec i sierpień 2014 roku w wysokości 540 zł za każdy miesiąc, przyjmując jako podstawę naliczenia opłaty dwa pojemniki o pojemności 240 l, z częstotliwością wywozu 2 razy w tygodniu, od którego to wywozu należna opłata wynosi 30 zł. Niezasadny jest więc zarzut błędnej wykładni art. 6o u.u.c.p.g. oraz niezastosowanie art. 6j ust 3 w zw. z art 6c ust. 2 u.u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji i błędne zastosowanie § 8 ust. 2 pkt 16 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. 6.5. Nieskuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego oznacza w konsekwencji bezzasadność zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego. Sam bowiem autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jako konsekwencję naruszenia prawa materialnego. Skoro prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, że organy samorządowe nie naruszyły art. 6j ust 3 w zw. z art 6c ust. 2, art. 6o u.u.c.p.g. oraz § 8 ust. 2 pkt 16 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, a zatem nie było podstaw do stosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto, zasadnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten wskazuje, że decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.) oraz że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zarzutów odwołania co do nieuwzględnienia przedstawionych przez skarżącą szacunków, niewątpliwie jest zbyt lakoniczne i narusza art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 o.p., stwierdzić należy jednak, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co wyklucza dopuszczalność uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 6.6. Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art.184 p.p.s.a.