III SA/Gd 346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. |Decyzją z dnia 3 kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta powołując się na art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach | |mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków | |mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) przyznał L. B. dodatek mieszkaniowy w kwocie 108,06 zł płatny miesięcznie w okresie od 1 | |listopada 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. | |Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez L. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...] utrzymało w | |mocy decyzję Prezydenta Miasta. | |Obie te decyzje uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie III SA/Gd | |3/13. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 17 października 2011 r. | |Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje (...), jeżeli średni miesięczny dochód na | |jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie | |przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w | |dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej w okresie| |3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosił 1.088,26 zł. Gospodarstwo skarżącej jest | |gospodarstwem wieloosobowym (dwie osoby), wobec czego ww. kwota nie mogła przekraczać 125% kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu | |złożenia wniosku. | |Najniższa emerytura w dniu złożenia wniosku wynosiła 728,18 zł miesięcznie, wobec czego 125% tej kwoty to 910,23 zł. Taką też kwotę – | |910,23 zł - przyjęły do obliczeń organy obu instancji. | |Wynika z powyższego, że średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej – 1.088,26 zł przekraczał 125% kwoty | |najniższej emerytury – 910,23 zł, wobec czego należało mieć na uwadze treść art. 6 ust. 8 ustawy. | |Art. 6 ust. 8 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art.| |3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. | |Należało – z uwagi na brzmienie przytoczonego przepisu – ustalić, czy kwota nadwyżki średniego miesięcznego dochodu na jednego członka | |gospodarstwa domowego skarżącej nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwota nadwyżki to 178,03 zł (1.088,26 zł – 910,23 zł). | |Wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się na podstawie art. 6 ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że wysokość dodatku | |mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego | |lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: | |1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, | |2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, | |3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. | |Z kolei art. 6 ust. 2 ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% | |kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich | |wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się | |wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: | |1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, | |2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, | |3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. | |Sporne w sprawie było, czy wysokość dodatku mieszkaniowego należy obliczać według treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak twierdziła | |skarżąca, czy według treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak twierdziły organy. | |Aby można było, jak twierdziły organy, stosować w niniejszej sprawie treść art. 6 ust. 2 pkt 2, średni miesięczny dochód, o którym mowa w | |art. 3 ust. 1 musiał być równy lub wyższy od 100 % kwoty najniższej emerytury i nie przekraczać "odpowiednich wysokości średnich | |miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1". | |Są to następujące wielkości: | |-średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku – 1.088,26 | |zł; | |-100% kwoty najniższej emerytury - 728,18 zł, | |- odpowiednia wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 powiązana jest z wysokością najniższej emerytury, czyli | |- w przypadku skarżącej jest to 125 % najniższej emerytury - to jest kwota 910,23 zł. Porównując te wielkości, zgodnie z treścią art. 6 | |ust. 2 pkt 2 ustawy, stwierdzić należy, że średni miesięczny dochód - 1.088,26 zł jest wyższy od 100% najniższej emerytury - czyli kwoty | |728,18 zł i przekracza odpowiednią wysokość średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, czyli kwotę 910,23 zł. | |Aby można było zastosować obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak zrobiły to organy, średni | |miesięczny dochód musiałby nie przekraczać kwoty 910,23 zł. Choć organ odwoławczy prawidłowo zacytował przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy | |i prawidłowo wskazał, że średni dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej "przekroczył kwotę 125% najniższej emerytury", to | |błędnie zastosował obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego w myśl art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. | |Z powodów wyżej wskazanych nie było możliwe obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak | |uczyniły to organy obu instancji. Wysokość dodatku powinna być ustalona zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy. | |Wysokość wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 ustawy to w przypadku skarżącej kwota 612,57 zł. | |Skarżąca zajmuje lokal mieszkalny, wchodzący w skład zasobu mieszkalnego gminy. Mają do niej zastosowanie przepisy art. 6 ust. 3 i 4 | |ustawy. Art. 6 ust. 3 stanowi, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe | |ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. | |Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4 ustawy wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: | |1) czynsz, | |2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, | |3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, | |4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, | |5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, | |6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, | |7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. | |Skarżąca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazała pierwotnie kwotę wydatków – 852,67 zł, wskazując w dodatkowym | |oświadczeniu, że do wydatków winna być doliczona kwota 215,76 zł egzekwowana na rzecz [...] Zarządu Nieruchomości Komunalnych. | |Wysokość wydatków – 612,57zł ustalono według załącznika do wniosku o przyznanie dodatku (k. 24 akt administracyjnych). Na wydatki składają | |się czynsz, zaliczki za zimną wodę, odprowadzanie ścieków, podgrzanie zimnej wody, CO - opłatę stałą i zmienną oraz nieczystości bytowe | |stałe. | |Sąd stwierdził, że organy prawidłowo nie uwzględniły wskazywanej przez wnioskodawczynię kwoty 215,76 zł egzekwowanej na rzecz [...] Zarządu | |Nieruchomości Komunalnych, gdyż takiego wydatku nie wymienia art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kwota stanowiąca wydatki | |poniesione w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego to w przypadku skarżącej kwota 261,18zł (12 % z dochodu gospodarstwa domowego to | |jest z kwoty 2.176,51 zł). | |W tej sytuacji wysokość dodatku mieszkaniowego, obliczona w myśl art.6 ust. 1 pkt 2 ustawy wynosi 351,39 zł (612,57 zł minus 261,18 zł). | |Sąd stwierdził zatem, że kwota nadwyżki –178,03 zł nie przekracza dodatku mieszkaniowego, czyli kwoty 351,39 zł, wobec czego należny | |dodatek mieszkaniowy – 351,39 zł trzeba obniżyć o kwotę 178,03 zł, co daje finalnie kwotę 173,36 zł. | |Skoro skarżącej przyznano dodatek w wysokości 108,06 zł jego wysokość została zaniżona o kwotę 65,30 zł. | Po rozpoznaniu sprawy ponownie Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 sierpnia 2014r., nr [...], przyznał L. B. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2011 r. do 30 kwietnia 2012 r. w kwocie miesięcznej 173,36 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż ponownego wyliczenia dodatku mieszkaniowego dokonano z uwzględnieniem wskazań sądu zawartych w wyroku z 24 kwietnia 2014r. Organ I instancji uwzględnił, iż wnioskodawczyni prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu o pow. 38,19 m2, w którym dochód na jednego członka rodziny wynosi 1.088,26 zł. Dodatek mieszkaniowy jest różnicą kwoty 612,57 zł wyliczonych wydatków mieszkaniowych i kwoty 261,18 zł stanowiącej 12% dochodu gospodarstwa domowego minus 178,03 zł - kwota nadwyżki dochodu i wynosi 178,03zł. Decyzją z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu odwołania L. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do kwestii wyłączenia członków Kolegium, organ wskazał, iż w sprawie nie zaistniała żadna przesłanka do wyłączenia członków Kolegium orzekających w sprawie, na podstawie art. 24 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a.. Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 3 ust 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowego i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 (jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę). W myśl art. 6 ust.1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego, 12% dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym i 10% dochodów w gospodarstwie 5 osobowym i większym. W niniejszej sprawie organ I instancji przyjął 12 % wydatków. Odnosząc się do odwołania Kolegium podkreślił, iż wysokość dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu przyznającego dodatek, ponieważ przy określonych dochodach i wydatkach za lokal osoby uprawnionej, jest to kwota wyliczona matematycznie. W zaskarżonej decyzji organ I instancji przedstawił w jaki sposób wyliczył kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego, uwzględniając zalecenia WSA zawarte w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. Kolegium wyjaśniło także, że podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią nie wszystkie rodzaje wydatków ponoszonych na lokal, a jedynie czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu. W niniejszej sprawie na wydatki te składają się czynsz, zaliczki za zimną wodę, odprowadzanie ścieków, podgrzanie zimnej wody, CO - opłatę stałą i zmienną oraz nieczystości bytowe stałe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła L. B. domagając się niezwłocznie spełnienia obowiązku prawnego nałożonego dyspozycją art. 304 § 2 k.p.k. Skarżąca podniosła, że organy nie uwzględniły wszystkich faktycznych i udokumentowanych wydatków ponoszonych na mieszkanie. Wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 i 6 oraz 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 490) w takim zakresie w jakim pozwalają one na pozbawienie strony ubogiej możliwości wniesienia środka odwoławczego od wyroku WSA, w sytuacji sporządzenia przez pełnomocnika z urzędu opinii o niecelowości wnoszenia takiego środka. Skarżąca podniosła również, że niezwłoczne domaga się podjęcia weryfikacji wszystkich, tzw. "prawomocnych wyroków" oraz tzw. "ostatecznych decyzji" WSA i SKO, dotyczących dodatków mieszkaniowych dla ewidentnie przestępczo wykluczonych prawnie, pozbawionych możności obrony swych podstawowych praw człowieka i obywatela, ubogich obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma przepis art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wydany w sprawie prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie III SA/Gd 3/13 uchylający wcześniejsze decyzje organu I i II instancji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego za okres od 1 listopada 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. zawierał ocenę prawną obejmującą szczegółowe określenie wysokości należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego. Sąd w powołanym wyroku dokonał precyzyjnego, kwotowego wyliczenia dodatku mieszkaniowego z przywołaniem przepisów prawa uzasadniających takie wyliczenie. Sąd ocenił także, które z wykazywanych przez skarżącą wydatków podlegają zaliczeniu do kategorii wydatków na mieszkanie uwzględnianych przy ustaleniu wysokości dodatku, wskazując jednoznacznie, że organy prawidłowo nie uwzględniły wskazywanej przez wnioskodawczynię kwoty 215,76 zł egzekwowanej na rzecz [...] Zarządu Nieruchomości Komunalnych, gdyż takiego wydatku nie wymienia art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organy ponownie rozpatrując sprawę związane były zatem oceną prawną i wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku, zgodnie z którymi skarżącej należny jest dodatek mieszkaniowy za okres od 1 listopada 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. w kwocie miesięcznej 173,36 zł. - według wyliczeń zawartych w wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. i moc wiążąca wyroku w sprawie III SA/Gd 3/13 wykluczają ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego w sposób odmienny niż uczyniły to organy administracji w niniejszej sprawie. Przesłanki wyłączenia pracownika organu administracji oraz wyłączenia organu regulują następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: Art. 24 § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. § 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3). § 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Art. 25 § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Z akt sprawy nie wynika, by w stosunku do którejkolwiek z osób wydających decyzje podlegające kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny zachodziły przesłanki wyłączenia od rozpatrzenia sprawy na podstawie przywołanych przepisów. Brak także podstaw do uznania, że istnieją podstawy do wyłączenia organów administracji rozpatrujących sprawę. Sąd nie dostrzega także w niniejszej sprawie wątpliwości co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca w toku postępowania wnosiła o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie przez nią w dniu 20 marca 2015r. skargi o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Przepis art. 56 p.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i nauce prawa administracyjnego, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 149§1 k.p.a. (por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004. str. 658). Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Sąd wniosek skarżącej o wznowienie postępowania nie doprowadził dotychczas do wydania postanowienia o wznowieniu. Co więcej Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w G. nie przekazał skargi o wznowienie do organu II instancji lecz udzielił skarżącej w dniu 17 kwietnia 2015r. pisemnej odpowiedzi na tę skargę. Skoro zaś nie zostało do daty rozprawy wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, to nie zachodziła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego określona w art. 56 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, uznając skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.