III SA/Po 203/15

Dnia 3 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi W. P. – wspólnika spółki cywilnej X w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniach od [...] stycznia do [...] lutego 2014 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa M. M. oraz W. P., wspólników spółki cywilnej X, z siedzibą w P., obejmującą okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. Ustalenia poczynione w toku kontroli zostały stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nałożył na M. M. i W. P., wspólników rzeczonej spółki cywilnej, karę pieniężną w wysokości 15.000 zł wskazując, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła [...] zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym jej wysokość została ograniczona. Organ I instancji wydane w sprawie rozstrzygnięcie oparł na stwierdzeniu naruszeń w zakresie: 1) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3) skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 4) nieudzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, 5) nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 6) obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, 7) obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, 8) niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W odwołaniu od decyzji I instancji strona podniosła zarzut: 1) naruszenia art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, 2) naruszenia art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 55 ustawy o transporcie drogowym, jak również art. 9 i art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez przekroczenie uprawnień w zakresie prowadzenia działań operacyjno-rozpoznawczych przez organ kontroli, 3) naruszenia art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez prowadzenie kontroli bez doręczenia upoważnienia w okresie pomiędzy majem 2013 a styczniem 2014 roku, 4) błędnego stwierdzenia naruszenia polegającego na uniemożliwianiu lub utrudnianiu kontroli. Uzasadniając powyższe zarzuty podkreślono niedopuszczalność wykorzystania przez organ Inspekcji, przy stwierdzeniu naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, fotografii wykonanych przez system preselekcyjnego ważenia pojazdów zainstalowany na obwodnicy P. Organ II instancji, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., odnosząc się do naruszenia w zakresie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu podał, że kierowca P. W.: a) dnia [...] lipca 2013 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut w stosunku do normy 9-cio godzinnej, b) dnia [...] września oraz [...] września 2013 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 55 minut w stosunku do normy 9-cio godzinnej, c) dnia [...] listopada 2013 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 17 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. W ocenie organu odwoławczego zasadnym jest nałożenie z tytułu powyższych naruszeń kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł. Wskazując na naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ odwoławczy stwierdził, że: a) kierowca P. W. przekroczył w dniu [...] grudnia 2013 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 19 minut, b) kierowca M. T. przekroczył w dniu [...] lipca 2013 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 25 minut, c) kierowca M. M. przekroczył w dniu [...] września 2013 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 32 minuty. Organ II instancji uznał zasadność nałożenia kary pieniężnej za powyżej opisane naruszenia w łącznej wysokości [...] zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ odwoławczy wskazał, że: 1) kierowca P. W. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] listopada i [...] listopada 2013 r., w ciągu którego winien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 52 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut, 2) kierowca W. P.: a) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] lutego i [...] lutego 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 23 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 37 minut, b) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] lutego i [...] lutego 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 6 godzin i 51 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 9 minut, c) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowy dnia [...] lutego i [...] marca 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 4 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut, d) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowy dnia [...] marca i [...] marca 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 11 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 9 godzin i 32 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 28 minut, e) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] marca i [...] marca 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 11 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 2 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 58 minut, f) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] listopada i [...] listopada 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 11 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 10 godzin i 11 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 49 minut, 3) kierowca M. T.: a) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] lipca i [...] lipca 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 32 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 28 minut, b) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] lipca i [...] lipca 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 11 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 10 godzin i 21 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 39 minut, c) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2013 r., w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny wynoszący co najmniej 9 godzin, odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 25 minut, skracając dzienny czas odpoczynku o 35 minut. Zdaniem organu II instancji kara pieniężna za powyższe naruszenia w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Względem naruszenia polegającego na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców organ odwoławczy stwierdził, że: 1) kierowca P. W. dnia [...] listopada 2013 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 34 minuty, wykonując pracę przez 7 godzin i 34 minuty, 2) kierowca W. P.: a) dnia [...] października i [...] października 2013 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 27 minut, wykonując pracę przez 6 godzin i 27 minut, b) dnia [...] października 2013 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 18 minut, wykonując pracę przez 6 godzin i 18 minut, c) dnia [...] października 2013 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 49 minut, wykonując pracę przez 6 godzin i 49 minut, 3) kierowca M. T. dnia [...] lipca 2013 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 10 minut, wykonując pracę przez 6 godzin i 10 minut. Organ II instancji wobec powyższych naruszeń uznał zasadność kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ II instancji wskazał, że analiza danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykazała, iż pojazdem wykonywano przewozy drogowe, podczas których tachograf nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Fakt wykonywania przewozów drogowych potwierdza zarejestrowanie powyższego pojazdu przez system preselekcji znajdujący się na obwodnicy P. Sytuacja ta miała miejsce sześć razy: 1) dnia [...] maja 2013 r. o godz. [...], 2) dnia [...] maja 2013 r. o godz. [...], 3) dnia [...] czerwca 2013 r. o godz. [...], 4) dnia [...] października 2013 r. o godz. [...], 5) dnia [...] października 2013 r. o godz. [...], 6) dnia [...] listopada 2013 r. o godz. [...]. M. M., przesłuchany, oświadczył, że w dniach [...] października, [...] października oraz [...] listopada 2013 r. podłączył magnes do impulsatora skrzyni biegów, przez co tachograf nie rejestrował aktywności w tych dniach. Organ odwoławczy w dalszej kolejności wskazał także, że analiza danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykazała, iż pojazdem wykonywano przewozy drogowe, podczas których tachograf nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Fakt wykonywania przewozów drogowych potwierdza zarejestrowanie tego pojazdu przez system preselekcji znajdujący się na obwodnicy P. Sytuacja ta miała miejsce w dniu [...] listopada 2013 r. Zapis z tachografu cyfrowego w momencie zarejestrowania pojazdu przez system preselekcji wskazywał, że kierowca W. P. odbierał odpoczynek. Zapis ten w ocenie organu II instancji jest nieprawdziwy, ponieważ faktycznie, podczas gdy tachograf rejestrował odpoczynek, kierowca prowadził pojazd. W. P. w czasie przesłuchania odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące nierejestrowania na karcie kierowcy wskazań w zakresie aktywności kierowcy, prędkości i przebytej drogi. Zdaniem organu II instancji prawidłowe jest wobec powyższego dwukrotne nałożenie kary pieniężnej w wysokości po [...] zł. W ocenie tego organu niepamięć przesłuchiwanego miała na celu uniknięcie odpowiedzialności administracyjnej, a prowadząc ewidencję czasu pracy winien być w stanie ustalić, który z zatrudnionych pracowników danego dnia wykonywał zadania przewozowe powyższymi pojazdami. Odwołujący ograniczył się do zakwestionowania odpowiedzialności, lecz nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Organ II instancji odnosząc się do argumentacji strony dotyczącej dowodów z systemu preselekcji podał, że dowody te zostały uzyskane od podmiotu, który tymi danymi może dysponować, zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wobec naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy organ odwoławczy podał, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z kart kierowców systematycznie, to jest co 28 dni. Naruszenie to stwierdzono wobec kierowców P. W., M. T., P. N. oraz M. M., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł. Z kolei względem naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego organ stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał terminowo, to jest co najmniej raz na 90 dni, danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojazdach o numerach rejestracyjnych [...] i [...], co czyniło zasadnym nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zastosowania kwalifikacji z przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest naruszenia polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, jako że w ocenie tego organu przedsiębiorca poddał się czynnościom kontrolnym. Mając na uwadze łączną kwotę kary jaka została naliczona przez organ I instancji ([...] zł) za bezcelowe organ ten uznał jednakże przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Kwota jaka wynika z pozostałych naruszeń i tak przekracza 15.000 zł ([...] zł) przez co organ odwoławczy, zważywszy na treść art. 92a ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, orzekł jak w sentencji decyzji II instancji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b bądź art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, W. P., wspólnik spółki cywilnej X, zarzucił naruszenie: 1) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 55 ustawy o transporcie drogowym, jak również art. 9 i art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez nałożenie kary w oparciu o ustalenia kontroli dokonane z przekroczeniem nadanych ustawą uprawnień, 2) art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary w oparciu o ustalenia kontroli prowadzonej bez doręczenia wymaganego upoważnienia w okresie pomiędzy majem 2013 a styczniem 2014 roku, 3) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak odniesienia organu odwoławczego do zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano na niedopuszczalność wykorzystania przez organ Inspekcji Transportu Drogowego, w zakresie naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, fotografii wykonanych przez system preselekcyjnego ważenia pojazdów zainstalowany na obwodnicy P. W ocenie strony skarżącej ich wykorzystanie nastąpiło z przekroczeniem uprawnień nadanych temu organowi, jako że nie ma wyraźnego umocowania ustawowego do wykonywania, przechowywania i wykorzystywania tego typu fotografii i to po kilku miesiącach. Organ ITD ma prawo używania urządzeń pomiarowo-kontrolnych tylko w ramach kontroli ruchu drogowego, a nie kontroli prawidłowości wykonywania przewozu drogowego. Strona skarżąca podkreśliła przy tym, że na będących przedmiotem sporu fotografiach utrwalono wizerunki osób znajdujących się w pojeździe bez ich zgody i wiedzy, a następnie w tym stanie fotografie te przechowywano przez osiem miesięcy. Zresztą już samo ich przechowywanie prze Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, będącej właścicielem systemu preselekcji na obwodnicy P., zdaniem skarżącego jest nielegalne, podobnie jak i ich dalsze udostępnianie. Jak zaznaczyła przy tym strona skarżąca w aktach administracyjnych brak jest w ogóle dokumentu, który potwierdza oficjalne wystąpienie o rzeczone fotografie do zarządcy drogi. O legalności powyższych działań nie świadczy wreszcie art. 67 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wskazał ponadto, że od dnia wykonania tych fotografii w jego ocenie rozpoczęły się wobec niego czynności kontrolne, które wówczas prowadzone były bez wymaganego prawem upoważnienia. Ten ostatni argument został pominięty przez organ odwoławczy. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. i nakładająca na skarżącego oraz M. M., wspólników spółki cywilnej X, karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej: "u.t.d."), nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią regulacje ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, o czym stanowi już art. 92a w ust. 6 u.t.d., określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Na gruncie kontrolowanej sprawy organ Inspekcji Transportu Drogowego (dalej: "Inspekcja") na skutek kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego, wykonującego w ramach spółki cywilnej z M. M. przewóz drogowy, stwierdził naruszenia obowiązków lub warunków tego przewozu w zakresie następującej kategorii naruszeń ujętych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym: 1) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.1 rzeczonego załącznika), 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2), 3) skrócenie dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3), 4) nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.; lp. 8.4 przywołanego załącznika do ustawy o transporcie drogowym), 5) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1), 6) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.11), 7) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.12). Z tytułu powyższych naruszeń organ Inspekcji wykazał łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł, jednakże wymierzając ją, zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt. 1 u.t.d., ograniczył jej wysokość do 15.000 zł. Istota sporu na obecnym etapie postępowania dotyczy naruszeń wykazanych przez organ Inspekcji w ramach lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a konkretnie rzecz ujmując sprowadza się do dopuszczalności posłużenia się przez ten organ przy stwierdzeniu rzeczonych naruszeń materiałem dowodowym w postaci fotografii pochodzących z systemu preselekcyjnego ważenia pojazdów zainstalowanego na obwodnicy miasta P. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ujęte zostało naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, poprzez nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Za naruszenie to ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Z ustaleń poczynionych przez organ Inspekcji wynika, że w dniach [...] maja, [...] czerwca, [...] października, [...] października oraz [...] listopada 2013 r. pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], natomiast dnia [...] listopada 2013 r. pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], wykonywano przewozy drogowe, podczas których tachografy zainstalowane w tych pojazdach nie rejestrowały na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na potwierdzenie tych ustaleń, odnośnie dnia [...] października, [...] października oraz [...] listopada 2013 r. (pojazd o numerze rejestracyjnym [...]), organ administracji przywołał zeznania wspólnika skarżącego M. M., z których jednoznacznie wynika, że w tych dniach podłączył on magnes do impulsatora skrzyni biegów, przez co tachograf nie rejestrował wymaganej aktywności. Należy wobec powyższego zauważyć, że już ze względu na przywołane zeznania wspólnika strony skarżącej argumentacja podnoszona w skardze nie może przynieść zamierzonego skutku. Zeznania te bezsprzecznie potwierdzają wykonywanie przewozu drogowego w warunkach określonych w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego poprzez podłączenie magnesu do impulsatora skrzyni biegów, w dniach [...] października, [...] października oraz [...] listopada 2013 r. Jednocześnie, co warte podkreślenia, a co zdaje się umykać uwadze organu Inspekcji, wspólnik skarżącego potwierdził użycie magnesu także w pozostałych dniach dotyczących pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], to jest w dniach [...] maja oraz [...] czerwca 2013 r., aczkolwiek nie wskazał konkretnego kierowcy, który dopuścił się tej czynności (protokół przesłuchania strony z dnia [...] stycznia 2014 r., k. 227 i nast. akt administracyjnych). Podnieść przy tym trzeba za organem Inspekcji, że przedsiębiorca jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców, zatem przy prawidłowej organizacji w przedsiębiorstwie winien on być w stanie ustalić, który z zatrudnionych pracowników danego dnia wykonywał zadania przewozowe rzeczonym pojazdem. Brak wiedzy wspólnika skarżącego kto w tym czasie prowadził pojazd świadczy o braku z jego strony należytego nadzoru, czyniąc dodatkowo złożone w tym zakresie wyjaśnienia niewiarygodnymi. W tym miejscu stwierdzić należy, że każde z powyższych naruszeń, odnoszące się do poszczególnych przewozów drogowych wykonywanych we wskazanych dniach pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], wypełniając dyspozycję z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, winno skutkować nałożeniem na stronę skarżącą, a także na jego wspólnika, kary pieniężnej w wysokości po 5.000 zł, jako że kara ta zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. nakładana jest - za każde naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Uchybienie jakiego dopuścił się w tym względzie organ Inspekcji, który karę tę ograniczył wobec każdego z rzeczonych pojazdów jedynie do 5.000 zł, chociaż nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie tutejszego Sądu - nie tylko z uwagi na obowiązujący na podstawie art. 134 § 2 P.p.s.a. zakaz reformationis in peius (zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego), lecz w szczególności z uwagi na ograniczenie łącznej kary pieniężnej do 15.000 zł zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt. 1 u.t.d., która to kara i tak została wymierzona wobec skarżącego – to jednak stanowi istotną argumentację przemawiającą w sposób jednoznaczny za oczywistą bezzasadnością zarzutów stawianych przez skarżącego. Skoro już z zeznań wspólnika skarżącego wprost wynika, że przewóz drogowy w powyżej wskazanych dniach, pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], wykonywany był z naruszeniem określonym w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dodatkowy materiał dowodowy w postaci zdjęć pochodzących z systemu preselekcyjnego ważenia pojazdów traci na znaczeniu dla ustaleń faktycznych czynionych przez organ administracji w tej materii. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, stwierdzić należy, że i tak nie zasługują one na uwzględnienie. Zanim jednak zarzuty te zostaną poddane ocenie podkreślić trzeba, że skarżący argumentując złożoną do tutejszego Sądu skargę nawet nie kwestionuje tego, aby doszło do stwierdzonych przez organ Inspekcji naruszeń z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co pozwala uznać, że samo zaistnienie okoliczności faktycznych ustalonych przez ten organ względem powyższych naruszeń jest pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego bezsporne, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej za te naruszenia winno być traktowane jako w pełni zasadne. Sporne jest bowiem jedynie to, czy część z materiału dowodowego, który posłużył do poczynienia powyższych ustaleń - w postaci informacji zarejestrowanych za pomocą systemu preselekcyjnego ważenia pojazdów - został wykorzystany przez organ Inspekcji zgodnie z prawem. Co jednakże warte podkreślenia nie jest to jedyny materiał dowodowy, który posłużył do dokonania rzeczonych ustaleń, skoro organ administracji wykorzystał jednocześnie dane cyfrowe pochodzące z tachografu zarejestrowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] i [...], czy też zeznania wspólnika skarżącego, jak i samego skarżącego. Odnosząc się z kolei do spornych w sprawie informacji zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, a w szczególności w toku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli, organ Inspekcji nie użył przyrządów kontrolno-pomiarowych, wobec czego powoływanie się na regulacje art. 129a ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), które znajdują zastosowanie w przypadku wykonywania kontroli ruchu drogowego, uznać trzeba za chybione. Przy przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli zostały jedynie wykorzystane materiały dowodowe w postaci informacji zarejestrowanych przez tego typu urządzenie, a nie samo to urządzenie. Zwrócił na to uwagę organ odwoławczy, który wprost wskazał, że nie są to dowody wytworzone przez organ Inspekcji, lecz dowody uzyskane od podmiotu, który może nimi dysponować. Dopuszczalność wykorzystania powyższych informacji przez organ Inspekcji, na co tym razem słusznie zwraca uwagę skarżący, należy rozważyć przede wszystkim na gruncie regulacji ustawy o transporcie drogowym. Wobec tego wymaga wskazania, że do zadań Inspekcji należy między innymi kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt. 22 u.t.d., o czym stanowi art. 50 pkt 1 lit. a u.t.d. Realizację tego zadania zapewnić mają uprawnienia przysługujące w toku kontroli inspektorowi transportu drogowego ujęte w art. 73 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z pkt. 2 tej jednostki redakcyjnej w toku kontroli inspektor może badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli. Informacje pochodzące z systemu preselekcyjnego ważenia pojazdów, w okolicznościach niniejszej sprawy, należy zakwalifikować właśnie do ostatnio wspomnianego środka dowodowego, którego możliwość wykorzystania w toku kontroli wynika z art. 73 ust. 1 pkt. 2 u.t.d. W aktach zgromadzonych na skutek przeprowadzonych czynności kontrolnych znajduje się wydruk tych informacji (k. 229, 231, 233, 235, 237 akt administracyjnych), stanowiący bez wątpienia ich nośnik, a one same związane są bezpośrednio z realizowanymi przez skarżącego - w ramach spółki cywilnej - przewozami drogowymi, to jest wchodzą w zakres kontroli wyznaczony przez art. 50 pkt 1 lit. a u.t.d. Jednocześnie podkreślić należy, że dokumenty i inne nośniki informacji, o których stanowi art. 73 ust. 1 pkt 2 u.t.d., mogą pochodzić zarówno od podmiotu kontrolowanego (zob. w szczególności art. 55 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 72 ust. 1 u.t.d.), jak i od innych podmiotów. Odmienne zastrzeżenie nie wynika bowiem z treści analizowanej regulacji. Ponadto, na co zwrócił uwagę organ Inspekcji, zgodnie z art. 67 ust. 1 u.t.d. Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji. Przy czym w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.t.d., należy uwzględniać także kwestię przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, jako że przestrzeganie tych wymogów ma bezpośredni wpływ na ów bezpieczeństwo i porządek i temu celowi bezpośrednio służy. Wynika to chociażby z treści art. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, poz. 1 ze zm.), który stanowi, że ustanowienie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób ma na celu między innymi poprawę bezpieczeństwa drogowego. Nie ma natomiast bezpośredniego znaczenia względem omawianej tutaj kwestii ocena czynności przechowywania rzeczonych informacji przez organ, od którego one pochodzą, jako że czynność ta nie jest poddana kontroli Sądu w ramach niniejszej sprawy. W związku z powyższym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP, art. 6, art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a."), art. 55 u.t.d., jak również art. 9 i art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej: "u.s.d.g."). Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 u.t.d. oraz art. 79a ust. 1 u.s.d.g., skoro czynności kontrolne w przedsiębiorstwie skarżącego zostały przeprowadzone po doręczeniu dnia [...] stycznia 2014 r. upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (k. 245 i nast. akt administracyjnych). Kontrola rozpoczęła się przy tym tego samego dnia, natomiast zakończyła dnia [...] lutego 2014 r. (protokół kontroli, k. 34 akt administracyjnych). Czym innym jest z kolei okres, który został objęty zakresem kontroli, a w obrębie którego organ Inspekcji poczynił istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy ustalenia. Bez znaczenia pozostaje przez to kwestia nie odniesienia się do ostatnio przywołanego zarzutu przez organ odwoławczy, a w konsekwencji nie stanowi ona o istotnym naruszeniu art. 7, art. 11, art. 77 § 1 czy art. 107 § 3 K.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję ponad zarzuty podniesione w skardze, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdzono naruszeń, które powodowałyby konieczność jej uchylenia bądź stwierdzenia jej nieważności zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.