II GZ 529/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 982/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Spółki z o.o. w W. i M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. I Postanowieniem z dnia 6 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 982/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. i M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano, że na dzień 13 kwietnia 2015 r. Spółka zapłaciła kary pieniężne w wysokości 5.079.683,76 zł. Ponadto wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, co zmusza Spółkę do podtrzymania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z obawy przed utratą płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości, której nie da się odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanych środków. Podniesiono, że Spółka ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków wskutek zatrzymania urządzeń do gier przez urzędy celne. Sąd I instancji uzasadniając uwzględnienie wniosku zwrócił uwagę na oświadczenie prezesa zarządu Spółki, w którym wskazał, że w latach 2012 - 2014 zapłaciła ona kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej kwocie 5.079.683,76 zł i nadal toczy się wobec niej szereg postępowań w tym przedmiocie. W ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości. II Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w K., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z przedstawionego przez Spółkę "Bilansu Zysków i Strat" Spółki za okres od 1 stycznia 2013 r. – 31 grudnia 2013 r. nie wynika, by Spółce przy jej sytuacji finansowej groziło ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ zwrócił uwagę, że z dokumentu tego wynika, że przychód Spółki za 2013 r. z tytułu sprzedaży wyniósł 48.585.171,55 zł, za 2012 r. – 13.885.476,31 zł, przychód operacyjny – 166.548,95 zł, koszt działalności operacyjnej 49.203.398,03 zł, koszty operacyjne – 3.938.411,57 zł, ostateczna strata netto – 4.029.316, 60 zł. Organ zwrócił uwagę że strata za wskazany okres rozliczeniowy była niższa od straty za poprzedni okres rozliczeniowy (2012 r.), która wyniosła 8.743.995,54 zł. Osiągnięcie ujemnego wyniku bilansowego nie oznacza braku środków finansowych, natomiast jej znaczne zmniejszenie przy ponad trzykrotnym wzroście przychodów wskazuje na wzrost wskaźników prowadzonej działalności. Dalej, organ zwrócił uwagę na wskaźniki amortyzacji, świadczące o poczynionych w 2013 r. znacznych zakupach środków trwałych, oznaczających powiększenie majątku spółki, czyli jej dobrą kondycję finansową. Organ zwrócił również uwagę na solidarną odpowiedzialność dwóch podmiotów za zobowiązanie wynikające z nałożonej kary, co uszło uwadze Sądu I instancji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uprawdopodobniono wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że powodem takiej oceny były: okoliczność, że skarżąca Spółka zapłaciła już kary pieniężne w wysokości 5.079.683,76 zł oraz wysokość wymierzonej w niniejszej sprawie kary pieniężnej (12.000 zł). Mając na uwadze obie te okoliczności, Sąd I instancji uwzględnił argumentację strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej Spółki, co z kolei może skutkować upadłością tego podmiotu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena nie jest prawidłowa. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W aktach niniejszej sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie tejże decyzji (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł nałożonej w postępowaniu administracyjnym) przed rozpoznaniem skargi doprowadzi do utraty płynności finansowej skarżącej Spółki. W szczególności strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową. Wśród załączników do skargi znalazła się kopia rachunku zysków i strat skarżącej spółki za 2013 r., jednak dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej Spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (kwiecień 2015 r.). Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła także przemawiać treść oświadczenia prezesa zarządu Spółki, bowiem wskazana tam informacja, że Spółka zapłaciła w latach 2012-2014 kary pieniężne w łącznej wysokości 5.079.683,76 zł, sama w sobie nie oznacza, iż zapłata (przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny) kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie (12.000 zł) może wyrządzić Spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Szczególnie istotne dla oceny tej okoliczności mają dane, na które zwrócił uwagę organ, że przychód Spółki za 2013 r. wyniósł 48.585.171,55 zł, stąd suma kar, której dotyczy oświadczenie prezesa zarządu skarżącej Spółki – skądinąd znacząca – w kontekście rozmiarów obrotów skarżącej, przy których głównym wyznacznikiem jest właśnie wysokość osiąganych przychodów, nie może być uznana za jedyną okoliczność przesądzającą zasadność zastosowania dobrodziejstwa z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że obecny stan finansowy skarżącej w istocie nie jest znany, a porównanie skali wcześniejszych obrotów i wysokości kary ma jedynie zobrazować ewentualny kontekst rozważań o zasadności wstrzymania stronie skarżącej wykonania decyzji. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji Spółki i możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należałoby uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością. Ponadto należy zauważyć, że Sąd I instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do obydwu podmiotów wnoszących skargę, co oznacza, że wstrzymał wykonanie decyzji również wobec M. S. W tym zakresie należy wskazać, że wniosek M. S. dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie powinien zostać uwzględniony, bowiem skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji nastąpiło zatem z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny - ze względów ekonomiki procesowej - rozpoznał wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznając - z powodów wyżej wskazanych - że jest on niezasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, a następnie - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.