II OSK 2930/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 483/13 w sprawie ze skargi G. M.– H., M. M. oraz M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie II, III i IV i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. II OSK 2930 / 13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi G. M.– H., M. M. oraz M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. o pozwoleniu na budowę: I. oddalił skargę M. M. i M. M., II. uchylił zaskarżoną decyzję, III. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku, IV. zasądził od organu na rzecz G. M.– H. zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Starosta Sławieński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. [...] z siedzibą w W. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] składającej się z 7 elektrowni GE 2.5 XL, h = 100m obejmującej linie kablowe 30 kV wraz siecią telekomunikacji energetycznej, drogami dojazdowymi i placami montażowymi oraz fundamentami: działki pod fundamenty: [...] obręb ewidencyjny S., działki pod linie kablowe 30kV: [...] obręb ewidencyjny S., [...] obręb ewidencyjny N., [...] obręb ewidencyjny S., [...] obręb ewidencyjny K., działki pod drogi dojazdowe i place montażowe: [...] obręb ewidencyjny S., [...] obręb ewidencyjny N. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyła G. M. – H. wskazując, że prawomocnym wyrokiem stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy Darłowo z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r., zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygniecie to decyzją z dnia [...] marca 2012 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowo ustalono krąg stron postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Organ I instancji wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] marca 2012r. stwierdził, iż obszar oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia należy ustalić na podstawie obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Darłowo, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 roku nr XXI/282/2005. Zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 tego Planu ustalono strefy ochrony w odległości 400 metrów od elektrowni wiatrowych. Skoro należąca do skarżącej działka nr [...] znajduje się w odległości mniejszej niż 400 metrów od spornej inwestycji, wobec tego na tej podstawie przyjęto, iż wnioskodawczyni posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organ I instancji nie podzielił jednak argumentów wnioskodawczyni, co do wadliwości badanego aktu, bowiem, jak stwierdził w dacie jego wydania Miejscowy Plan przyjęty uchwałą z dnia 26 listopada 2008 r. obowiązywał. Odwołanie od ww. decyzji złożyła G. M.– H. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie naruszała przepisów prawa i spełniła wszystkie warunki niezbędne do jej wydania. Stwierdzenie nieważności uchwały z dnia 26 listopada 2008 r. zmieniającej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego przez sąd nie powoduje eliminacji decyzji o pozwoleniu na budowę jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyli G. M. – H., M. M. oraz M. M., wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. inwestor również wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za zasadną uznał skargę G. M.– H. W odniesieniu natomiast do skargi M. M. i M. M., Sąd uznał, iż osoby te nie mają interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), stąd ich skarga podlegała oddaleniu. Jak podkreślił Sąd, działka nr ewid. [...] w odniesieniu do której organ I instancji uznał G. M.– H., za stronę niniejszego postępowania, stanowi jej wyłączną własność. Brak jest natomiast jakichkolwiek innych okoliczności, które wskazywałyby na interes prawny pozostałych skarżących. Wskazując na nieważnościowy tryb niniejszego postępowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ obowiązany był w pierwszej kolejności wyjaśnić kwestię związaną z przymiotem strony wnioskodawcy. Wymogowi temu nie sprostały żadne z organów. Z tej też przyczyny zaskarżona decyzja została podjętą w ocenie Sądu z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 157 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, interes prawny skarżącej należało rozważyć – z uwagi na przedmiot sprawy – z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym. W konsekwencji, organy były obowiązane zbadać, czy skarżąca jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Jak wskazał Wojewoda, obszar oddziaływania spornego przedsięwzięcia należy ustalić na podstawie obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Darłowo (uchwała Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXI/282/2005). W § 30 ust. 1 pkt 3 Planu ustalono strefy ochrony w odległości 400 m od elektrowni wiatrowych. Działka należąca do skarżącej (nr ewid. [...]) znajduje się w odległości mniejszej niż 400 m od spornej inwestycji. W związku z tym wnioskodawczyni posiada przymiot strony. Jak zauważył jednak Sąd, Wojewoda powyższe uwarunkowania przytoczył z uzasadnienia decyzji organu II instancji z dnia [...] marca 2012 r. Jednocześnie w tej samej decyzji Wojewoda nie dopatrzył się interesu prawnego skarżącej w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), a także przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Nadto w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. (wzruszonej orzeczeniem organu odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r.), Wojewoda wprost wskazał, iż skarżąca nie ma interesu prawnego, albowiem działki, których jest właścicielką (w tym działka o nr ewid. [...]) mają charakter rolny i nie znajduje się na nich żadna zabudowa. Zdaniem Sądu, powyższe potwierdza, iż kwestia interesu prawnego skarżącej nie była oczywista i wymagała przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem specyfiki kwestionowanej inwestycji. W sposób prawidłowy nie uczyniono tego jednak na żadnym etapie. W tym aspekcie Sąd uznał, że w decyzji organu I instancji znalazły się sprzeczne i zbyt ogólnikowe stwierdzenia, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło oceny w tym zakresie i odniesienia się nie tylko do stwierdzeń Wojewody, ale również do argumentów prezentowanych przez inwestora, który konsekwentnie kwestionował interes prawny skarżącej. Podkreślając merytoryczny charakter decyzji organu II instancji, Sąd wykazał obowiązek tego organu do poczynienia własnych ustaleń w omawianej kwestii. W sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, czy skarżąca ma legitymację procesową do występowania w sprawie. Skarżąca jest właścicielką kilku działek znajdujących się w niedalekiej odległości od wież wiatrakowych, w tym działek o nr ewid. [...] i [...], przy czym tylko ta ostatnia zgodnie z ustaleniami organu I instancji położona jest w odległości mniejszej niż 400 m od wieży. Wszystkie wymienione w aktach sprawy działki skarżącej, w tym powyższe, są to działki rolne, użytkowane rolniczo i nie zabudowane. Z powiązanej z niniejszą inną sprawy (sygn. akt VII SA/Wa 665/13) wynika, iż żadna z działek (oprócz działki o nr ewid. [...]) nie przekracza powierzchni 5 ha. Jak wyjaśnił pełnomocnik, siedlisko G. M.– H. znajduje się na działce o nr ewid. 86/2 w oddaleniu 1 km od inwestycji, będącej przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 665/13. W tej sytuacji, tj. z uwagi w szczególności na charakter działek skarżącej, ewentualny interes prawny skarżącej może wynikać jedynie z zapisów obecnie obowiązującego Planu Miejscowego. Ze względu, bowiem na fakt, iż działki skarżącej nie są zabudowane, żadnego znaczenia w kontekście art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie mogą odgrywać przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Należące do skarżącej działki znajdować się będą poza obszarem oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez elektrownie wiatrowe (generatory zaplanowano wewnątrz gondoli na znacznej wysokości, ich wpływ na poziom pola elektromagnetycznego mierzonego na poziomie gruntu na wysokości 1,8 m będzie w tej sytuacji niewielki, o ile w ogóle mierzalny – raport oddziaływania na środowisko). Zatem, dokładnego rozważenia wymagały zapisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Darłowo Nr XXII/282/05 z dnia 30 czerwca 2005 r. Dokonując analizy tej kwestii, Sąd podkreślił, że nie wzięto pod uwagę wszystkich ustaleń Planu. Uwzględniono jedynie jego § 30, wprowadzający strefę ochrony w odległości 400 m od elektrowni wiatrowych, w obrębie której ustalono zakaz lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną (§ 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1). Nie wzięto natomiast pod uwagę § 57 ust. 1 i 3 Planu. Działki skarżącej (o nr ewid. [...] i [...] ) znajdują się na terenie oznaczonym w Planie symbolem RO-1. Jak dostrzegł Sąd, w aktach znajduje się przy tym zaświadczenie Wójta Gminy Darłowo z dnia 23 września 2011 r., z którego wynika, iż działka o nr ewid. [...] jest w części położona na terenie oznaczonym w planie symbolem RO-1 dopuszczającym zabudowę, w części symbolem RZ, na którym Plan nie przewiduje zabudowy. Tym samym należało zdaniem Sądu wyjaśnić, czy ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej wynikają z §30 Planu i związane są ze sporną inwestycją, czy też z § 57 Planu i charakteru tych działek oraz z ich przeznaczenia w Planie. W przypadku bezspornego ustalenia, iż zakaz zabudowy nieruchomości skarżącej wynika z § 57 Planu, nie można przyjąć, iż wnioskodawczyni posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto, nieruchomości rolne skarżącej o powierzchni mniejszej (odpowiednio) niż 5 lub 10 ha już tylko z uwagi na zapisy Planu nie mogłyby być zabudowane. Organ odwoławczy w tym zakresie nie dokonał uzupełnienia lub poprawienia rozważań organu I instancji, czym dopuścił się naruszenia przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Jak wskazał Sąd, ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględni uwagi wyżej przedstawione. W przypadku bezspornego przesądzenia przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, organ uwzględni pogląd, że stwierdzenie nieważności Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w oparciu o postanowienia, którego została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej. Zarzuty skargi dotyczące pominięcia skarżącej w postępowaniu zwykłym nie mogły odnieść żadnego skutku w postępowaniu nieważnościowym. Mogły natomiast ewentualnie stanowić podstawę do wzruszenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I wyroku, zaś na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 P.p.s.a., jak w pkt II i III wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 cytowanej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] sp. z o.o. w W., zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktów: II, III i IV przedmiotowego wyroku i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy i dokonaniu oceny prawnej bez uwzględnienia w sposób wszechstronny akt sprawy, na podstawie których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien był orzekać, a także wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zawierające błędne, niespójne i pozbawione podstaw prawnych wytyczne skierowane do organu - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w konsekwencji uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2012 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sławieńskiego z dnia [...] marca 2010 r. pomimo oczywistej bezzasadności skargi; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej Prawem budowlanym) poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli wyrażające się w uznaniu, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy G. M. – H. ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, a także iż organ ten zbyt pochopnie przyjął, iż jest ona stroną postępowania, czym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i z uwagi na wspomniane naruszenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podczas gdy akta sprawy pozwalały Sądowi dokonać kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod kątem oceny poprawności zakwalifikowania G. M.– H. jako strony postępowania, które w rezultacie winno skutkować oddaleniem jej skargi. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie punktów II, III, IV wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych. Skarżąca G. M.– H. wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 lipca 2015 r. wskazując na trudności w porozumieniu się ze swym pełnomocnikiem od 2013 r. i na ewentualną możliwość ustanowienia nowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej G. M.– H. o odroczenie rozprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił z uwagi na to, iż nie zaistniały okoliczności wymagane dyspozycją art. 109 P.p.s.a. Istotne w warunkach rozpoznawanej sprawy jest to, iż czas oczekiwania na termin rozprawy był na tyle długi, że skarżąca mogła w tym czasie podjąć ewentualne czynności zmierzające do zmiany pełnomocnika. Z kolei wobec tego, że obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli oraz możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 P.p.s.a., a te w niniejszej sprawie nie wystąpiły. W odniesieniu do wniesionej kasacji stwierdzić trzeba, iż skarga kasacyjna zawiera, w części skutkującej koniecznością jej uwzględnienia, zasadne zarzuty. Uwzględniając zakres zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji określony w rozpoznawanej kasacji, podkreślić trzeba, iż rozważania Sądu zostały ograniczone do zbadania interesu prawnego G. M.– H. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął słuszne założenie, iż dopiero przesądzenie legitymacji do złożenia przez nią wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pozwoli na kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji ocenę czy decyzja Starosty Sławieńskiego z dnia [...] marca 2010 r. jest obarczona którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jak równie trafnie wywodził przy tym Sąd, brak interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania powinien prowadzić do umorzenia prowadzonego już postępowania. Tym samym dopiero przesądzenie tej kwestii pozwalało Sądowi pierwszej instancji na rozpoznanie istoty sprawy, a więc ocenę w trybie prowadzonego postępowania decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Z tej też przyczyny, ponieważ kwestia legitymacji skarżącej w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie została ostatecznie wyjaśniona przez Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., którym skarżąca kasacyjnie Spółka starała się wykazać wadliwość działań Sądu pierwszej instancji poprzez nierozpoznanie istoty sprawy pozostawał przedwczesny, a przez to niezasadny. Jako zasadny należało natomiast ocenić drugi zarzut kasacji, nawiązujący do posiadania przymiotu strony przez G. M.– H., w którym to zarzucie trafnie dostrzeżono, iż akta sprawy pozwalały Sądowi pierwszej instancji dokonać analizy legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. pod kątem oceny poprawności zakwalifikowania G. M.– H. jako strony postępowania. Z tych też przyczyn za trafny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 157 § 2 K.p.a. Przechodząc do analizy tego zagadnienia, stwierdzić trzeba, iż słusznie Sąd pierwszej instancji odnosił interes prawny ww. skarżącej do ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego t.j. uchwały Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. Nr XXI/282/2005. W ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym sprawy, przywołanym przez Sąd pierwszej instancji i nie kwestionowanym w niniejszej kasacji podano, iż działka nr [...] należąca do G. M.– H. znajduje się w odległości 370 m od wieży wiatraka S6. Tym samym przez działkę tą zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 Planu przebiega strefa ochrony – w odległości 400 m od ww. elektrowni wiatrowych. Ustanowienie tej strefy, zgodnie z § 30 ust. 2 Planu wprowadziło zakaz m.in. lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną i rekreacyjną. Jednocześnie działka nr [...] częściowo została oznaczona symbolem RO – 1, a częściowo symbolem RZ. Symbolem RO – 1 objęto przy tym tereny przeznaczone dla zabudowy i zagospodarowania związanego z produkcją rolną i agroturystyką (...). Dopuszczono również na nich odbudowę dawnych i lokalizację nowych siedlisk (§ 57 ust. 1 i 3 Planu). Tym samym usytuowanie wieży wiatrakowej S6 ograniczyło zabudowę należącej do ww. skarżącej działki nr [...], co było możliwe w świetle obecnie obowiązującego Miejscowego Planu. Tę okoliczność słusznie dostrzegł organ I instancji i na jej podstawie trafnie uznał skarżącą G. M.– H. za mającą interes prawny do wszczęcia przedmiotowego postępowania nieważnościowego, a tym samym za stronę tego postępowania. Odnotować w tym miejscu również trzeba, iż dalsza analiza sytuacji prawnej działki nr [...] w świetle uchwały zmieniającej Miejscowy Plan (Nr XXI/289/08 z dnia 26 listopada 2008 r.) była wadliwa, skoro uchwała ta została wyeliminowana przez Sąd prawomocnym wyrokiem ze skutkiem ex tunc. Stwierdzić należy, iż brak argumentacji na tym tle ze strony organu odwoławczego nie świadczył jeszcze o wadliwości jego decyzji. Organ ten, bowiem dokonał merytorycznej kontroli decyzji z dnia [...] marca 2010 r. w świetle przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., a tym samym uznał przymiot wnioskodawcy do wszczęcia postępowania nieważnościowego akceptując pogląd wyrażony przez organ I instancji. Istotne jest też to, iż organ odwoławczy we wcześniejszej swej decyzji wydanej w niniejszej sprawie wyraził pogląd, co do posiadania przez skarżącą G. M.– H. przymiotu strony. W tym stanie sprawy, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania będzie merytoryczna kontrola prawidłowości (legalności) decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu punktu II, III i IV zaskarżonego wyroku i o przekazaniu w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego, mając na uwadze zakres uwzględnionych zarzutów kasacji, orzeczono na mocy art. 207§ 2 tej ustawy.