IV SA/Wa 1182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Burmistrza N. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego Burmistrza N. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. ([...]) Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił w całości zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r. ([...]) wymierzające Burmistrzowi N. karę w wysokości [...] zł za wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka linii elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia planowanej do realizacji w [...] na działkach o wymienionych numerach geodezyjnych i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wymierzenie Burmistrzowi N. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za [...] dni zwłoki w wydaniu wymienionej decyzji w związku z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.), dalej jako u.p.z.p. W uzasadnieniu wskazano, że z brzmienia przepisu art. 51 ust. 2 u.p.z.p. wynika, iż organ administracji wyższego stopnia, stwierdzając niewydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, wymierza organowi orzekającemu karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Postępowanie w przedmiotowej sprawie rozpoczęło się następnego dnia po dniu wpłynięcia wniosku tj. w dniu [...] grudnia 2011r., a zakończyło w dniu [...] kwietnia 2012r. tj. w dniu, w którym została wydana decyzja lokalizacyjna. Przedmiotowe postępowanie trwało [...] dni. Dzień 2[...] kwietnia 2012r. jest ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Burmistrza postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Minister podkreślił, że w celu prawidłowego obliczenia okresu podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p., należy mieć na względzie szereg okoliczności w niniejszej sprawie. Po pierwsze od ustawowego terminu 65 dni należy odliczyć czas związany z wezwaniem inwestora w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków wniosku tj. okres od dnia wezwania przez organ do dnia uzupełnienia wniosku. Z tego względu odliczeniu od czasu trwania postępowania podlega okres od dnia następnego po dniu nadania wezwania dla inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku tj. od dnia [...] grudnia 2011r. do dnia jego uzupełnienia tj. do dnia [...] stycznia 2012r. Wyłączeniu zatem podlega z tego tytułu łącznie [...] dni. Dalej wskazano, że odliczeniu od czasu trwania postępowania podlega także okres związany z upublicznieniem ponownego obwieszczenia z dnia [...] lutego 2012r. wydanego na skutek zmiany wniosku przez inwestora pismem z dnia [...] stycznia 2012r. Powyższe pismo wpłynęło do organu w dniu [...] stycznia 2012r. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej zawiadamia się strony w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że gdy w dniu [...] stycznia 2012r. nastąpiła zmiana wniosku przez inwestora, Burmistrz był zobligowany do ponownego zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania na innych warunkach niż pierwotnie. Powyższe obwieszczenie o zmianie wniosku zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w N. w dniu [...] lutego 2012r. oraz na stronie internetowej urzędu w dniu [...] lutego 2011r. W związku z treścią art. 49 k.p.a. organ stwierdził, że odliczeniu od terminu 65-dniowego podlega okres od dnia następnego po dniu najwcześniejszego upublicznienia przedmiotowego obwieszczenia tj. od [...] lutego 2012r. do dnia w którym upłynęło 14 dni liczonych od dnia następnego po dniu ostatniego wywieszenia obwieszczenia tj. do dnia [...] lutego 2012r. Ponadto zdaniem Ministra odliczeniu od okresu 65 dni podlega okres przeznaczony na uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej. Mianowicie pismami z dnia [...] lutego 2012r., nadanymi w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] lutego 2012r., Burmistrz wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do trzech organów administracji właściwych przedmiotowo do owych uzgodnień. Postanowienia o uzgodnieniu decyzji lokalizacyjnej wpływały kolejno do organu, przy czym ostatnie uzgodnienie dokonane przez Marszałka [...] wpłynęło do Urzędu Miejskiego w N. w dniu [...] marca 2012r. W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że odliczeniu podlega okres od dnia następnego po dniu nadania pisma o uzgodnienie do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu. Tak więc wliczeniu do 65-dniowego terminu nie podlega okres od dnia [...] lutego 2012r. tj. od dnia następnego po dniu nadania pism wzywających do uzgodnienia projektu decyzji, do dnia [...] marca 2012r. tj. do dnia wpływu do organu postanowienia o uzgodnieniu, które wpłynęło najpóźniej – w tym wypadku postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012r. Organ zwrócił uwagę, że dzień [...] lutego 2012r. jest zarówno ostatnim dniem podlegającym odliczeniu w związku z upublicznieniem obwieszczenia z dnia [...] lutego 2012r. o modyfikacji wniosku, jak również początkiem uzgodnień. To oznacza, że łącznie z tytułu ponownego ogłoszenia oraz dokonanych uzgodnień należy odliczyć [...] dni liczonych od dnia [...] lutego 2012r. tj. od dnia następnego po najwcześniejszym wywieszeniu obwieszczenia z dnia [...] lutego 2012r., do dnia [...] marca 2012r. tj. daty najpóźniejszego wpływu do Urzędu Miejskiego N. uzgodnienia projektu decyzji przez Marszałka [...]. Po arytmetycznym odliczeniu od czasu trwania postępowania tj. [...] dni wskazanych okresów (tj. [...] dni oraz [...] dni) oraz ustawowych 65 dni przewidzianych na wydanie decyzji lokalizacyjnej organ otrzymał rzeczywistą zwłokę w wydaniu decyzji tj. [...] dni. Mający natomiast znaczenia dla sprawy błąd organu I instancji – w ocenie Ministra - był wynikiem nieuznania powiadomienia stron postępowania o zmianie wniosku przez inwestora jako okoliczności niezależnej od organu wydającego decyzję lokalizacyjną. Odnosząc się do argumentów zażalenia Minister podniósł, co następuje. Nie podzielił organ stanowiska żalącego, że za początek terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej należało uznać dzień [...] stycznia 2012r. tj. dzień następny po dniu uzupełnienia wniosku przez inwestora. Organ przywołał literalne brzmienie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i wywiódł, że niecelowym byłoby uzależnianie terminu wszczęcia tego postępowania od woli organu, który mógłby w sposób nadmierny przedłużać wysłanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Przeczy to założeniom wprowadzenia przedmiotowej regulacji, której celem było przyspieszenie postępowań tego rodzaju. W kwestii zarzutu strony, że odliczeniu powinien podlegać okres 28 dni z tytułu dwukrotnego zawiadomienia w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji stwierdzono, że do czynności, o jakich mowa w art. 51 ust. 1c u.p.z.p. nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które stanowią zwykłe działanie organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Z tego względu nie podlega odliczeniu od terminu 65 dni okres związany z pierwszym obwieszczeniem z dnia [...] stycznia 2012r. o wszczęciu postępowania bowiem jest to zwykła czynność procesowa organu, odliczono natomiast powtórne zawiadomienie dokonane w związku ze zmianą wniosku przez inwestora. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Burmistrz N. zarzucając mu wydanie z naruszeniem: - art. 51 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to wobec przyjęcia, że przewidziany tym przepisem termin liczony winien być od daty złożenia wniosku obarczonego brakami, a nie od daty jego uzupełnienia, a w konsekwencji ustalenie zwłoki w wydaniu decyzji lokalizacyjnej, - art. 51 ust. 2c u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji brak odliczenia od terminu określonego w art. 51 ust. 2 tej ustawy okresu związanego z koniecznością ponownego doręczenia jednemu z uczestników postępowania – [...] S.A. – zawiadomienia o zebraniu materiałów w sprawie, w wymiarze [...] dni. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w części orzekającej o wymierzeniu Burmistrzowi N. kary pieniężnej, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi przywołano orzecznictwo oraz poglądy doktryny na uzasadnienie stanowiska skarżącego, że bieg terminu 65 dni na wydanie decyzji lokalizacyjnej powinien rozpocząć się od dnia następnego po dniu wpływu do organu uzupełnionego wniosku. W kwestii drugiej tj. odliczenia terminu związanego z ponownym doręczeniem jednej ze stron postępowania zawiadomienia z dnia [...] marca 2012r. o zebraniu materiałów w sprawie oraz wypowiedzenia się co do tych materiałów przed wydaniem decyzji to skarżący podkreśla, że doszło do zaginięcia przesyłki tj. pisma z dnia [...] marca 2012r. adresowanej do jednej ze stron ([...] S.A.) Ponieważ organ nie otrzymał zwrotnego odbioru korespondencji od tej spółki, nie mógł wydać decyzji kończącej postępowanie. Zwrócił się do spółki pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. o potwierdzenie otrzymania korespondencji z dnia [...] marca 2012r., ponownie przesyłając wezwanie. Korespondencja ta została odebrana przez adresata tj. [...] S.A. w dniu [...] kwietnia 2012r. Po odczekaniu 7 dni Burmistrz N. wydała w dniu [...] kwietnia 2012r. omawianą decyzję lokalizacyjną. Fakt, że w aktach brak dowodów na postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego nie mógł powodować negatywnych konsekwencji dla strony. Operator pocztowy rozpoznaje bowiem reklamację niezwłocznie i udziela odpowiedzi na reklamację w terminie nie dłuższym niż 30 dni. Gdyby skarżący złożył reklamację, jej rozpoznanie trwałoby dłużej niż czas konieczny na dokonanie ponownego doręczenia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w toku dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji rozpoznając sprawę nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Przy czym stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych ustawowych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. Sąd z urzędu kontrolując zaskarżony akt stwierdza jednakże, że problematyka odnosząca się do wymierzania kar z tytułu zwłoki w wydaniu decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego została omówiona w zaskarżonym postanowieniu w sposób prawidłowy. Również wykładnia przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie nie budzi wątpliwości Sądu. Organ odwoławczy słusznie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji orzekł na nowo, wykładając w sposób wyczerpujący przesłanki podjętego rozstrzygnięcia i przede wszystkim uprzednio prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy, poza jedną kwestią, która zdecydowała w konsekwencji o uchyleniu zaskarżonego aktu. Wracając jednak do zarzutów skargi jako bezzasadny należało uznać kwestionowanie podjętego aktu jako naruszającego art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Stosownie do art. 51 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu gminnym, powiatowym, wojewódzkim i krajowym wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Jednocześnie w przypadku niewydania przez właściwy organ takiej decyzji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki (art. 51 ust. 2 u.p.z.p). Do terminu, o którym mowa nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p). Jak zatem wynika z przytoczonych przepisów niewydanie decyzji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku skutkować winno nałożeniem kary pieniężnej. Spór sprowadza się do wykładni pojęcia "w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku". Jak wynika z ustalonego i niespornego stanu faktycznego wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka linii elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia wpłynął do Urzędu Miasta N. w dniu [...] grudnia 2011r. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 1 k.p.a., że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Od dnia następnego tj. dnia [...] grudnia 2011r., rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy. Jako bezsporne należało przyjąć, że wniosek ten nie zawierał wszystkich niezbędnych informacji i dokumentów niezbędnych do prowadzenia postępowania. Z tego względu jako posiadający braki formalne podlegał uzupełnieniu. Skarżący w skardze przywołał orzecznictwo oraz poglądy doktryny i twierdzi, że bieg terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. rozpoczyna się od wpływu uzupełnionego wniosku. Tymczasem organ twierdzi, również powołując z kolei tezy innych orzeczeń, że termin niezbędny na uzupełnienie wniosku podlega odliczeniu od 65 dni, nie oznacza natomiast, że ten okres 65 dni rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu wpływu uzupełnionego wniosku. Problem powyższy, jak wynika choćby z rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych, jest złożony. Niemniej sąd orzekający przychyla się za wykładnią owej normy zaprezentowaną przez organ. Przemawiają za nią cel jaki legł u podstaw uchwalenia tych przepisów, jak również skutki, które przy interpretacji zaprezentowanej przez skarżącego mogłyby dewaluować owe normy. Jak słusznie twierdzi Minister wniosek winien być załatwiany bez zbędnej zwłoki, czyli takiej która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu między poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ. Aby ten stan pożądany zagwarantować ustawodawca zdecydował się na zastosowanie sankcji administracyjnej dla organu wydającego decyzję, uprzednio określając jako racjonalny i uzasadniony maksymalny termin na wydanie decyzji lokalizacyjnej. O sankcji tej decyduje inny organ administracyjny, na którego nałożono obowiązek kontrolowania procesu decyzyjnego organów właściwych do wydawania decyzji lokalizacyjnych. Konstrukcja tych przepisów za swój cel stawia przyśpieszenie postępowań lokalizacyjnych i tym samym skrócenie procesu inwestycyjnego, czyli nakłada na organ konkretne obowiązki. Tym samym nie jest możliwe, aby organ własnym działaniem mógł modyfikować ustawowe obowiązki, nałożone na niego. A taki będzie skutek przy przyjęciu koncepcji prezentowanej przez skarżącego. Otóż przyjęcie, że bieg terminu 65 dni rozpoczyna się od daty złożenia uzupełnionego wniosku o wydanie decyzji powoduje, że na skrócenie biegu tego terminu będzie miało wpływ działanie tego organu. Po wpłynięciu do organu wniosku niekompletnego organ może w sposób właściwie dowolny, bowiem z przepisów k.p.a. nie wynika w jakim terminie organ podejmuje wstępne czynności sprawdzające wniosku poprzedzające ewentualne wezwanie do usunięcia braków formalnych, przedłużać dzień wydania wezwania do usunięcia wniosku. Otrzymuje tym samym narzędzie do rzeczywistej modyfikacji ustawowego terminu, co jest niedopuszczalne. Natomiast w sytuacji, gdy bieg terminu rozpocznie się od dnia następnego po dniu złożenia nieuzupełnionego wniosku działania organu będą decydować w jaki sposób będzie on dysponować ustawowym terminem. Powinien zatem jak najszybciej, aby nie biegł ów termin zbędnie, dokonać wstępnej oceny wniosku i w wypadku uzasadnionym okolicznościami wezwać do usunięcia jego braków. Dalsze czynności są już zależne od operatora pocztowego oraz samej strony, nie zaś organu. Uzasadnia to zatem odliczenie tego okresu od terminu 65 dni. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Odnośnie naruszenia przepisu art. 51 ust. 2c u.p.z.p. to w ocenie Sądu przedwczesne byłoby wypowiadanie się w tym zakresie. Konieczne jest bowiem uprzednie ustalenie stanu faktycznego przez organ, aby następnie dokonać oceny naruszenia przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie skarżący w zażaleniu podnosił kwestię, że od jednej ze stron nie otrzymał zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia [...] marca 2012r, które stanowiło zawiadomienie o zgromadzeniu materiałów oraz wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem rozstrzygnięcia. Z tej okoliczności żalący wywodził, że nie było możliwe wydanie decyzji lokalizacyjnej, co stanowiło okoliczność niezależną od organu. Tym samym mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem Minister nie odniósł się do tego argumentu i nie rozważył czy okoliczność podnoszona przez Burmistrza mogłaby zostać uznana za jedną z przesłanek wskazanych w art. 51 ust. 2c) u.p.z.p. Naruszył tym samym zasadę dwuinstancyjności, ustanowioną w art. 15 k.p.a. Dla uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana nie wystarczy samo stwierdzenie, że w sprawie zapadły rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy przeanalizowano wszelkie argumenty. Takim argumentem była podnoszona w zażaleniu okoliczność niemożności wydania decyzji lokalizacyjnej z racji braku informacji od jednej ze stron o możności wykonywania przez nią uprawnień procesowych. Organ dopiero w odpowiedzi na skargę przeanalizował ten problem. Tymczasem rozstrzygnięciem wpływającym na prawa i obowiązki stron jest akt administracyjny, nie zaś czynność procesowa przed sądem administracyjnym, jakim jest odpowiedź na skargę. Jednocześnie nie jest dopuszczalne zastępowanie przez sąd administracyjny organu przy dokonywaniu przez niego ustaleń faktycznych oraz rozpatrywaniu argumentów mogących mieć znaczenie dla sprawy. Kognicja sądów ujęta jest w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i nie mieści się w niej dokonywanie ustaleń faktycznych. Organ odwoławczy miał obowiązek ustosunkować się do argumentu strony poprzez w pierwszej kolejności uzupełnienie stanu faktycznego, a następnie ocenę czy ów stan faktyczny uzasadnia zastosowanie normy prawa materialnego tj. art. 51 ust. 2c) u.p.z.p., co mogłoby w konsekwencji wpłynąć na wynik sprawy. Wykazane powyżej naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. O kosztach sądowych orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. Przy czym ze względu na przedmiot sporu wysokość wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym została ustalona w wysokości 600 zł - na podstawie § 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013r, poz. 490)