VIII SA/Wa 36/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent-stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta [...] W. (zwany dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, zwana dalej: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zgłoszenia Agencji Reklamowej "[...]" K. F. z siedzibą w R. (zwany dalej: "skarżący"), dotyczącego umieszczenia logo na dachu budynku przy ul. K. [...] na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W., orzekł o wniesieniu sprzeciwu do ww. zgłoszenia. Uzasadniając podał, iż w dniu [...] lipca 2014 r. do organu I instancji wpłynęło zgłoszenie skarżącego dotyczące umieszczenia logo na dachu budynku przy ul. K. [...] na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W. Na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachodniej części Ursynowa Północnego, zatwierdzony uchwałą nr XXIX/624/2011 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2011 r. Nr 239, poz. 8506, zwana dalej: "uchwałą", "planem"). Powyższy plan, w § 2, rozróżnia reklamę - jako "przekaz informacyjny o towarach i usługach, w jakiejkolwiek wizualnej formie, eksponowany za pomocą specjalnych nośników takich jak: bilbordu, tablicy, plakatu, banneru - płachty materiału, gabloty, słupa ogłoszeniowego, masztu, pylonu, a także grafik naniesionych bezpośrednio na budynki lub inne elementy zagospodarowania terenu, np. malowane lub naklejane grafiki na ścianach i oknach budynków, na chodnikach, na ogrodzeniach" oraz szyld - jako "zewnętrzne oznaczenie stałego miejsca prowadzenia działalności". Zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 7b ww. planu, "szyldy na budynkach mogą być umieszczane wyłącznie w obrębie kondygnacji parteru, przy czym dopuszcza się odstępstwo od tej zasady w przypadku szyldów typu logo" - tj. znaku lub nazwy firmy, nie mniej na jednej elewacji może być umieszczone wyłącznie jedno logo". Prezydent podał, że przedmiotem zgłoszenia jest montaż logo "[...]" wraz z oznaczeniem kierunku, na dachu budynku od wschodniej strony oraz montaż logo "[...]" wraz z oznaczeniem kierunku, na dachu budynku od strony zachodniej. Następnie wywiódł, że w świetle definicji ustalonych w planie, logo jest rodzajem szyldu, zatem należy uznać, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu. Z § 2 planu wynika bowiem, że szyldy stanowią zewnętrzne oznaczenie stałego miejsca prowadzenia działalności a roboty budowlane objęte zgłoszeniem planowane są na budynku innym niż stałe miejsce prowadzenia działalności. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W tym stanie sprawy Prezydent uznał, że skoro zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych, których wykonanie jest sprzeczne z planem miejscowym, zasadnym jest złożenie sprzeciwu do zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i prawnego w związku z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm., zwana dalej: "u.p.zp..") i art. 30 p.b. oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek wydania decyzji i brak rzetelnego wskazania jakie przepisy winny być zastosowane aby zamierzenie inwestycyjne mogło być zrealizowane. Uzasadniając odwołanie, skarżący podał, że decyzja jest wadliwie uzasadniona, dlatego winna być uchylona. Organ I instancji wniósł sprzeciw dotyczący zgłoszenia - inwestycji polegającej na umieszczeniu reklamy na dachu budynku (w oparciu o przedstawiony projekt budowlany i wizualizacje wraz z oświadczeniem właściciela budynku) uznając, że na przedmiotowym terenie obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U. Zdaniem skarżącego organ I instancji zaniedbał wskazania, że gdy prowadzone roboty budowlane będą sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to budowa lub prowadzone roboty wymagają uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Ponadto art. 14 ust. 8 u.p.z.p. stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem planistycznym i aktem prawa miejscowego, będącym podstawą do ustanawiania miejsca realizacji inwestycji budowlanej. W sytuacji kolizji przepisów zawartych w ustawie z przepisami zawartymi w akcie prawa miejscowego, ważniejszy jest akt prawny wyższy rangą, czyli przepis zawarty w ustawie. Nadto wskazał, że przyjęty uchwałą Rady Miasta W., plan ustala generalne zasady rozmieszczania reklam i szyldów w § 6 pkt 3, a w zakresie umieszczania reklam na budynkach ustala: "umieszczanie reklam na elewacjach nowo realizowanych budynków dopuszcza się wyłącznie w miejscach specjalnie na ten cel wyznaczonych w projektach budowlanych uwzględniających prawa autorskie autora pierwotnego projektu budowlanego". Zgodnie z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] W. (sporządzonego m.in. w Wydziale [...] Urzędu [...] W.): reklamy wolnostojące o większej powierzchni mogą być lokalizowane po szczegółowej analizie terenu, w miejscach o dominującej funkcji handlu i każdy przypadek powinien być w tym aspekcie indywidualnie analizowany. Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego jest jedną z podstawowych komórek organizacyjnych Urzędu [...] W. Zaznaczył, iż z konkretnych działań można wyliczyć wydanie przez Prezydenta [...] W. Zarządzenia nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. odnoszącego się do zasad umieszczania reklam na nieruchomościach miejskich. Ponadto w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego ujęte zostały zapisy na temat reklam, a w ślad za tym we wszystkich planach miejscowych uchwalanych przez Radę W. znajdują się ustalenia dotyczące reklam na terenach publicznych i prywatnych. W załączniku Nr [...] do zarządzenia Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] (wskazania dotyczące umieszczania reklam i informacji wizualnej w W., źródło; http://architektura.um. [...].pl /content/reklamy, opublikowano: [...]) wskazano, że dopuszcza się aby reklamy w całości ażurowe (bez tła) mogły być proporcjonalnie wyższe lub szersze, maksymalnie do 20% wskazanych wartości. Dobrze dobrana forma stałej reklamy nie daje wrażenia natłoku nawet w większej ilości. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] (zwany dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści mających zastosowanie przepisów p.b. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. organ zobligowany jest do wniesienia sprzeciwu w przypadku gdy: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy, co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Stwierdził zasadność podjętej przez organ I instancji decyzji w zakresie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na umieszczeniu dwóch logo na dachu budynku przy ul. K. [...] od strony wschodniej i od strony zachodniej na działce ewidencyjnej nr [...] w W., z uwagi na sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodniej części U., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewoda zaznaczył, iż ww. plan miejscowy określa zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zwrócił uwagę, że w szczególności w § 6 ust. 3 planu ustala generalne zasady rozmieszczania reklam i szyldów. Szyldy na budynkach mogą być umieszczane wyłącznie w obrębie kondygnacji parteru, przy czym dopuszcza się odstępstwo od tej zasady w przypadku szyldów typu "logo" - tj. znaku lub nazwy firmy, przy czym na jednej elewacji może być umieszczone wyłącznie jedno "logo". Umieszczanie szyldów dopuszcza się wyłącznie w obrębie nieruchomości stanowiącej miejsce lokalizacji obiektu, którego dotyczy szyld i tylko wyłącznie na budynkach, ogrodzeniach, obiektach małej architektury, specjalnie w tym celu zaprojektowanych. Z powyższego przepisu w ocenie Wojewody, jednoznacznie wynika że umieszczenie na budynku szyldu typu ,,logo" jest dopuszczalne wyłącznie dla firm posiadających w jego obrębie stałe miejsce powadzenia działalności. Z akt sprawy natomiast wynika, że "logo", które miałyby być umieszczone na budynku przy ul. K. [...] w W. dotyczą działalności prowadzonej w innej lokalizacji. W rezultacie wskazał, że niewniesienie sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia przez organ I instancji stanowiłoby milczącą zgodę na realizację inwestycji, która naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do argumentów odwołania Wojewoda podał, że rygorystyczne zasady rozmieszczania reklam ww. planu miejscowego, wynikają z zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie z ustawą "ład przestrzenny" to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, ze szczególnym uwzględnieniem ładu przestrzennego na terenie gminy, należy do kompetencji gminy. Wyjaśnił dodatkowo, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, natomiast źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły, są akty prawa miejscowego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zarządzenie Prezydenta [...] W., do którego odnosi się skarżący, jest natomiast aktem normatywnym, nie stanowiącym źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Stwierdził także, że zastrzeżenia, które do ww. planu wnosił skarżący nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż organy administracji architektoniczno- budowlanej są związane obowiązującymi przepisami planu. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., § 2 pkt 18 i § 3 ust. 3 uchwały, poprzez przyjęcie przez Wojewodę, że organ I instancji prawidłowo uznał, że planowany montaż logo "[...]" i "[...]" wraz z oznaczaniem kierunku na dachu budynku przy ulicy K. [...], na terenie działki o nr [...] w W. stanowi montaż szyldu w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części U., zatwierdzonego uchwałą, 2. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia braku wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, nie uzasadnienia rozstrzygnięcia z powołaniem na zgromadzone dowody, co doprowadziło Wojewodę do błędnej oceny, że: • wniesiony przez Prezydenta sprzeciw jest zasadny, • planowany montaż logo "[...]" i "[...]" wraz z oznaczaniem kierunku na dachu budynku przy ulicy K. [...], na terenie działki o nr [...] w W. stanowi montaż szyldu w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części U, zatwierdzonego uchwałą, • planowany montaż logo "[...]" i "[...]" wraz z oznaczaniem kierunku na dachu budynku przy ulicy K. [...], na terenie działki o nr [...], w W. narusza uchwałę. Zdaniem skarżącego Wojewoda błędnie uznał, że Prezydent prawidłowo przyjął, że zgłoszone roboty budowlane są sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W § 2 pkt 18 uchwały Rada [...] W. wskazała, że przez szyld należy rozumieć zewnętrzne oznaczenie stałego miejsca prowadzenia działalności. Za bezsporne uznał, że Centrum Handlowe "[...]" i "[...]" nie prowadzi działalności w budynku położonym przy ulicy K. nr [...] w W., zatem skarżący nie mógł wystąpić o zgodę na umieszczenie szyldu tychże Firm w rozumieniu § 2 pkt 18 uchwały. Podał, że w zgłoszeniu z dnia [...] lipca 2014 r. zawiadomił o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na montażu logo o treści "[...]" i "[...]", wskazując przy tym, iż według encyklopedii "logo – to termin rozpoznawalny od lat 30. XX wieku jako forma graficzna będąca interpretacją brzmienia nazwy i jednoznacznie identyfikująca markę, firmę, agencję, organizację, produkt, usługę, przedsięwzięcie, imprezę, projekt, ideę oraz każdy inny rodzaj aktywności gospodarczej lub społecznej" Głównym zadaniem logo jest wstępne nakierowanie osoby na symbolizowany podmiot poprzez: przyciągnięcie uwagi oglądającego, a następnie, powiązanie emocjonalne danej osoby z symbolizowanym podmiotem poprzez formę graficzną odpowiadającą charakterem danemu podmiotowi. Logo zawsze nawiązuje w jakiś sposób do przedstawianego tematu. Zawsze jednak powinno podkreślać i w skondensowany sposób podsumowywać wizerunek przedstawianego tematu. Powinno u odbiorcy wywoływać odpowiednie skojarzenia oraz nastrój, a jeśli to możliwe, motywować również do pożądanej reakcji. Logo firmy jest drugim, zaraz po nazwie, elementem budującym tożsamość firmy. Podkreślił, że jednym z prężniej rozwijających się trendów komunikacji marketingowej firm jest tzw. "branding" rozumiany jaki budowanie świadomości marki polegające na kreowaniu i utrzymaniu pozytywnego wizerunku konkretnej marki w umysłach konsumentów kojarzonej przez nich z oferowanymi przez firmę produktami czy usługami. Jedną z najczęściej stosowanych metod budowania świadomości marki jest między innymi dobór odpowiedniego logo. Skarżący ocenił, wbrew twierdzeniu Wojewody, że organ I instancji wniósł sprzeciw z naruszeniem art. 30 ust 6 pkt 2 p.b., wskutek błędnego przyjęcia, że zgłoszenie narusza zasady rozmieszczania reklam określone w planie. Podsumował, iż objęty zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2014r. montaż logo o treści "[...]" i "[...]" w żaden sposób nie naruszył zakazów wskazanych w § 6 ust. 3 uchwały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie. W ocenie Sądu, decyzja ta odpowiada przepisom prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, było zgłoszenie robót budowlanych, dokonane przez skarżącego w trybie art. 30 p.b., polegające na umieszczeniu dwóch logo na dachu budynku przy ul. K. [...] na terenie działki o nr ew. [...] w W. Orzekające w sprawie organy uznały, iż powyższe zgłoszenie jest sprzeczne z ustaleniami uchwały - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części U., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2011 r. W zakresie dokonanej oceny, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. wykonanie ww. robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 p.b., stanowi uproszczoną, względem uzyskania pozwolenia na budowę, procedurę inicjującą proces budowlany. Jego dokonanie powoduje powstanie po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku dokonania oceny planowanej budowy w kontekście przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 p.b. oraz wskazanych w art. 30 ust. 7 p.b., uprawniających do nałożenia na inwestora, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Wyrazem tej oceny jest milcząca akceptacja zgłoszonych robót przez organ, bądź też wydanie stosownej decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 lub ust. 7 p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, który to termin wynika z art. 30 ust. 5 p.b. Jednakże, co jest istotne, przesłanki wydania decyzji o sprzeciwie mają charakter wyczerpujący i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Oznacza to, że również dokonywana przez organ ocena zgłoszenia nie może wykraczać poza ich granice. W niniejszej sprawie, decyzja wyrażająca sprzeciw wobec zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych, wydana została w przewidzianym przez ustawodawcę terminie, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Na zasadzie art. 30 ust. 6 p.b. organ wnosi sprzeciw w trzech przypadkach, w tym zgodnie z pkt 2 wówczas, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 6 p.b. kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych tym przepisem. Stąd, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. właściwy organ w każdym przypadku ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonych robót budowlanych z obowiązującym planem miejscowym i wnieść sprzeciw wówczas, gdy stwierdzi, że realizacja tych robót narusza w jakikolwiek sposób przepisy tego planu i to w sytuacji niezależnej od tego, że roboty budowlane spełniają wymogi wynikające z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Samo bowiem stwierdzenie niezgodności zgłoszonych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu jest wystarczającą i samodzielną podstawą do wniesienia sprzeciwu. Należy w związku z tym wskazać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Plan ustala m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Dlatego też, w zakresie realizacji robót budowlanych postanowienia planu wiążą inwestora oraz organ dokonujący oceny, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Ponieważ plan stanowi źródło prawa, stąd przy ocenie zgłoszenia, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest uwzględnienie wszystkich zapisów planu. Zwrócić przy tym uwagę należy, iż organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa. W ramach oceny zgłoszonych robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej ma natomiast obowiązek dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Nie jest w tym zakresie związany inną oceną, dokonaną na potrzeby odrębnego przedmiotowo postępowania, prowadzonego przez inne organy, przy innej procedurze i na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, jak i okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dostrzec należy, że działka, której dotyczy zgłoszenie, znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazany plan miejscowy określa zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W § 6 ust. 3 ustalono generalne zasady rozmieszczania reklam i szyldów, zakazy lokalizowania i rozmieszczania reklam w granicach terenów ZP, ZPo, Zi, KPP, zakazy umieszczania reklam i nośników reklamowych w granicach terenów przeznaczonych pod drogi publiczne (z wyjątkami). Natomiast w § 6 ust. 3 pkt 5 określono - w zakresie umieszczania reklam na budynkach ustala się: a) umieszczanie reklam na elewacjach nowo realizowanych budynków dopuszcza się wyłącznie w miejscach specjalnie na ten cel wyznaczonych w projektach budowlanych uwzględniających prawa autorskie autora pierwotnego projektu I budowlanego, b) reklamy na markizach muszą być zharmonizowane z całością fasady i mogą zawierać jedynie napisy zawierające informację o prowadzonej działalności lub znak firmowy (bez reklam wyrobów); W § 6 ust. 3 pkt 6 określono - zakazuje się umieszczania reklam: a) na urządzeniach naziemnych infrastruktury technicznej, b) na obiektach małej architektury, z wyjątkiem obiektów specjalnie w tym celu zaprojektowanych, c) na drzewach, w zasięgu ich koron lub w sposób mogący spowodować pogorszenie warunków ich wegetacji, d) na ogrodzeniach; W § 6 ust. 3 pkt 7 określono - w zakresie rozmieszczania szyldów ustała się: a) umieszczanie szyldów dopuszcza się wyłącznie w obrębie nieruchomości stanowiącej miejsce lokalizacji obiektu, którego dotyczy szyld i tylko wyłącznie na: budynkach, ogrodzeniach, obiektach małej architektury, specjalnie w tym celu zaprojektowanych, b) szyldy na budynkach mogą być umieszczane wyłącznie w obrębie kondygnacji parteru, przy czym dopuszcza się odstępstwo od tej zasady w przypadku szyldów typu "logo" - tj. znaku lub nazwy firmy, przy czym na jednej elewacji może być umieszczone wyłącznie jedno "logo", c) umieszczanie szyldów na elewacjach nowo realizowanych budynków dopuszcza się wyłącznie w miejscach specjalnie na ten cel wyznaczonych w projektach budowlanych, d) umieszczanie szyldów na ogrodzeniach dopuszcza się wyłącznie w strefie wejść i wjazdów, której szerokość wynosi po 2 m w każdą stronę od wejścia lub wjazdu, e) szyldy nie mogą wystawać ponad ogrodzenie. Z powyższych zapisów wyraźnie wynika, że umieszczenie na budynku szyldu typu "logo" jest dopuszczalne wyłącznie dla firm posiadających w jego obrębie stałe miejsce prowadzenia działalności. Powyższa przesłanka nie została w niniejszej sprawie spełniona, bowiem jak wynika z materiału dowodowego sprawy planowana przez skarżącego inwestycja dwa logo są projektowane na budynku przy ul. K., na działce nr [...] w W., natomiast działalność podmiotów [...] i [...] ma miejsce w innej niż przedmiotowa działka, lokalizacji, co nie było przedmiotem sporu. Zwrócić uwagę należy, iż w powołanym planie, w § 2 pkt 17 wskazano, że przez reklamę należy rozumieć przekaz informacyjny o towarach i usługach, w jakiejkolwiek wizualnej formie, eksponowany za pomocą: specjalnych nośników takich jak: bilbordu, - tablicy, plakatu, banneru – płachty materiału, gabloty, słupa ogłoszeniowego, masztu, pylonu grafik naniesionych bezpośrednio na budynki lub inne elementy zagospodarowania terenu, np. malowanie lub naklejanie grafiki na ścianach i oknach budynków, na chodnikach, na ogrodzeniach, natomiast pkt 18 dotyczy szyldów, przez który w planie należy rozumieć zewnętrzne oznaczenie stałego miejsca prowadzenia działalności. W tej sytuacji niewątpliwie zgłoszenie z dnia [...] lipca 2014 r. dotyczące umieszczenia logo na dachu budynku należy odnieść w stosunku do zapisu planu do pkt 18 § 2 (planu), a więc szyldu, gdyż niewątpliwie nie stanowi ono reklamy mając na uwadze zapisy planu pkt 17 § 2. Zatem w świetle powyższego słusznie organy uznały, że inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić trzeba, że dokonując oceny zgodność zgłoszonej inwestycji z ustaleniami planu, organy związane są zapisami tego aktu w takim ich brzmieniu, jakie zostało im nadane przez organ uchwałodawczy i nie mogą dokonywać wykładni sprzecznej z ich treścią. Powołany zapis planu miejscowego, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie jest jednoznaczny i nie pozostawia, zdaniem Sądu, wątpliwości co do jego treści. Niewątpliwie wynika z niego, iż jego celem – zamiarem organu ustalającego zapisy planu – było ograniczenie umiejscowienia logo na budynkach, do sytuacji, gdy w danym budynku prowadzona jest działalność, którą dane logo identyfikuje. Jak wskazano wyżej samo stwierdzenie istnienia niezgodności z planem miejscowym jest wystarczającą podstawą do wniesienia sprzeciwu i wobec takiego ustalenia nie zachodzi konieczność badania zgodności robót budowlanych z innymi przepisami. Nawet, gdy inwestycja pozostaje z nimi w zgodzie, organ ma bowiem obowiązek wnieść sprzeciw, jeśli narusza ona zapisy planu miejscowego. Reasumując, zdaniem Sądu organy dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej oceny okoliczności faktycznych związanych ze zgłoszonym zamierzeniem budowlanym na podstawie obowiązującego planu miejscowego i zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. podjęły rozstrzygnięcie o wniesieniu sprzeciwu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił w wystarczający sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia, czyniąc zadość dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione i nie znajdujące oparcia w powołanych wyżej ustaleniach i argumentach prawnych. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.