II OSK 2960/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia NSA Leszek Kamiński Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 562/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 562/13 oddalił skargę D. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 4 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie cofnięcia D. S. pozwolenia na trzy sztuki broni palnej sportowej centralnego zapłonu, jedną sztukę broni palnej sportowej bocznego zapłonu oraz jedną sztukę broni śrutowej gładkolufowej w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Decyzją Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] D. S. uzyskał pozwolenie na broń palną w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Pismem z dnia 6 marca 2012 r. Prezes Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego poinformował Oddział Żandarmerii Wojskowej w K., że D. S. nie jest członkiem ww. Związku. Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2012 r. wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie cofnięcia ww. pozwolenia, które uzasadniono ustaniem okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do jego wydania. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 4 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, cofnął stronie pozwolenie na trzy sztuki broni palnej sportowej centralnego zapłonu, jedną sztukę broni palnej sportowej bocznego zapłonu oraz jedną sztukę gładkolufowej broni śrutowej, w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Organ I instancji w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego wskazał, że strona nie posiada aktualnie obowiązującej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS), o czym świadczy informacja udzielona przez Związek. Ponadto organ podał, że strona nie bierze udziału w zawodach sportowych, organizowanych przez klub, do którego należy oraz, że brała udział w jednym treningu. Organ podał, że oparł się na stanowisku Ministra Sportu i Turystyki, zawartym w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz na nowym "Regulaminie przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego", uchwalonym przez PZSS, na mocy art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.). Organ wskazał, że analiza powyższych dokumentów doprowadziła do wniosku, że obowiązujące dotychczas licencje zawodnicze wygasły, pomimo ich wcześniejszej bezterminowości. Natomiast zgodnie z wymogami określonymi w art. 10 ust. 1 i 3, pozwolenie na broń do celów sportowych wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, którą to przyczynę może stanowić udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Zgodnie zaś z treścią art. 10b ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa, obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego. Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. Z uwagi na fakt, że – zdaniem organu – strona nie spełnia wyżej wskazanych przesłanek, stosowne jest wydanie w stosunku do niej decyzji cofającej pozwolenie na broń na mocy art. 18 ust. 4 ustawy. Organ podkreślił jednocześnie, że strona w dalszym ciągu ma możliwość uprawiania sportu strzeleckiego w ramach członkostwa w klubie sportowym. Organ II instancji, w wyniku złożonego przez stronę odwołania wydał wskazaną na wstępie decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że główną przyczyną cofnięcia stronie pozwolenia na broń jest brak aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Potwierdził, że obowiązujące w momencie wydania pozwolenia na broń przepisy zezwalały na podjęcie takiej decyzji, gdyż ówcześnie rozpatrywanie tego rodzaju opierało się na swobodnej ocenie dowodów przez organ, który uznał, że okoliczności wskazane przez stronę są wystarczające dla podjęcia pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia. Odpowiadając na zarzut strony dotyczący nieobowiązywania w stosunku do niej przesłanki "ważnej przyczyny" zawartej w ustawie o broni i amunicji, organ przywołał treść § 82 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), zgodnie z którym "zmiana (nowelizacja) ustawy polega na uchyleniu niektórych jej przepisów, zastąpieniu niektórych jej przepisów przepisami o innej treści lub brzmieniu albo na dodaniu do niej nowych przepisów." Wskazał, że doszło do zastąpienia poprzednich uregulowań ustawy i wprowadzenia nowych obowiązków – konkretnie posiadania licencji PZSS - dla osób posiadających broń palną dla celów sportowych. W związku z powyższym uznał, że wystarczającym dla organu dowodem do podjęcia rozstrzygnięcia jest informacja udzielona przez PZSS, że strona nie posiada licencji Związku. Okoliczność, że strona posiada patent strzelecki nr [...], udowadnia jedynie spełnienie przesłanki zawartej w art. 10b ustawy o broni i amunicji, a oświadczenie o przynależności do klubu [...] uprawnia do korzystania z broni klubowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi m.in. obrazę art. 18 ust. 4 w związku z art. 10 b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i art. 6 k.p.a. W uzasadnieniu skargi D. S. wskazał, że art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji mówi wyraźnie o okolicznościach faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia w czasie przeszłym dokonanym, a to oznacza, że organ powinien cofnąć się do daty wydania pozwolenia na broń strony, tj. do dnia [...] maja 2005 r. i sprawdzić te okoliczności, które wziął pod uwagę wydając stronie to pozwolenie. Skarżący wskazał, że z decyzji Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2005 r. wynika, że okolicznościami uzasadniającymi wydanie stronie pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych były: uprawianie strzelectwa sportowego, przynależność do klubu strzeleckiego, udział w zawodach strzeleckich oraz posiadanie patentu strzeleckiego. Zdaniem skarżącego, żadna z wyżej wymienionych okoliczności faktycznych, które [...] maja 2005 r. stanowiły podstawę do wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych, nie ustała. Ponadto skarżący wskazał, że nadal uprawia strzelectwo sportowe, uczestnicząc w zawodach i treningach, należy do klubów strzeleckich (m. in. Klubu Strzeleckiego [...] w O.), bierze udział w zawodach i nadal posiada patent strzelecki, który zmieniał w dniu [...] lipca 2012 r. na nowy wzór (orzeczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nr [...]). Dlatego też skarżący uznał, że spełnia ustawowy warunek do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, jakim jest posiadanie odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem, tj. patentem strzeleckim, o jakim mowa w art. 10b ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji. Odnośnie zaś naruszenia przez organ art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 4 i 10 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, skarżący uznał, że organy I i II instancji naruszyły zasadę działania na podstawie prawa, dokonując samowolnej i nielogicznej interpretacji art. 18 ust. 4 oraz art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Ponadto rozciągnęły obowiązek posiadania "ważnej przyczyny posiadania broni", który mają wykazać osoby ubiegające się dopiero o uzyskanie pozwolenia na broń, na wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń. Skarżący, powołując się na nowelizację art. 10 ust. 1, dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 oraz nr 51, poz. 163), wskazał, że z treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji wynika, że dotyczy on tylko i wyłącznie osób, które dopiero ubiegają się o pozwolenie na broń. Tymczasem organy błędnie przyjęły, że nowe brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji nakazuje posiadanie "ważnej przyczyny posiadania broni" również przez wszystkie osoby, które już uzyskały pozwolenie na broń i to niezależnie od tego, czy nastąpiło to przed 10 marca 2011 r., czy też po tej dacie. Taka interpretacja tego przepisu narusza art. 6 k.p.a., oraz przeczy treści ustawy o broni i amunicji oraz intencjom ustawodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. W sprawie bezsporne jest, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r., Komendanta Oddziału Żandarmerii w K. oraz, że decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], organ cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego, która utrzymana została w mocy decyzją organu II instancji, z powodu braku licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Sąd wskazał, że materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Zgodnie zaś z art. 10b ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Tak więc warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Skarżący legitymuje się wprawdzie posiadaniem patentu strzeleckiego, jednakże nie posiada on aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Jak wynika z akt sprawy i twierdzeń skarżącego, u podstaw decyzji z dnia [...] maja 2005 r., dotyczącej uzyskania przez skarżącego pozwolenia na broń palną w celu uprawiania strzelectwa sportowego legło uprawianie strzelectwa sportowego, przynależność do klubu strzeleckiego, udział w zawodach strzeleckich i posiadanie patentu strzeleckiego. Sąd wskazał, że dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnego sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego. W przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji mowa jest o aktualnej licencji związku sportowego, jaką winna legitymować się osobą posiadająca pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Skarżący takiej licencji nie posiada, co wynika z pisma Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia 6 marca 2012 r. a czego skarżący nie kwestionuje. Oznacza to tym samym, że skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zapisu art. 52 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, Sąd stwierdził, że zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia, na podstawie przepisów ustawy z 21 maja 1999 r., prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Gwarancja ta nie oznacza jednak, że osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Celem tym jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r. sygn. VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). W ocenie Sądu, skoro zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów ustawy z 21 maja 1999 r. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, tj. licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, a zatem nie może realizować celu, do którego wydano mu pozwolenie na broń. Sąd podkreślił, że broń palna jest narzędziem niebezpiecznym, prawo do jej posiadania ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Dlatego też ustawodawca przyznał organom Policji – dla ochrony tych dóbr – prawo do odebrania pozwolenia na broń, m.in. wówczas, gdy ustaną okoliczności jakie zadecydowały o jego wydaniu. Słusznie zatem zdaniem Sądu organ uznał, że interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. W sytuacji bowiem, gdy strona nie posiada dokumentów uprawniających ją do uprawiania sportów strzeleckich, pozostawienie jej pozwolenia na posiadanie broni nie byłoby zgodne z tymże interesem postrzeganym z punktu widzenia ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. Interes społeczny bowiem przemawia za tym, aby broń znajdowała się w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, jego interes nie powinien być przedłożony ponad interes społeczny. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej p.u.s.a., oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie w zw. z art. 16 ust. 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wskazanego przepisu poprzez uznanie, że licencje zawodnicze wydawane w oparciu o art. 29 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, nie mają charakteru decyzji administracyjnej i nie istnieje konieczność stosowania do nich przepisów postępowania administracyjnego o ich uchyleniu lub zmianie; 2) naruszenie art. 1 i 3 § 2 p.u.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 w zw. art. 15 ust. 1 pkt od 1 do 5 ustawy o broni i amunicji poprzez oddalenie skargi, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wymienionych przepisów przez ich niewłaściwą interpretację i uznanie, że właściwa ich interpretacja powinna prowadzić do stanowiska, iż wnioskodawca spełnił wszystkie kryteria uzasadniające posiadanie w dalszym ciągu pozwolenia na broń palną dla celów sportowych. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 i 3 § 2 p.u.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie w zw. z art. 16 ust. 1 k.p.a. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie jest adresowany do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, w rozpoznawanej sprawie nie miał on zastosowania i w związku z tym nie mógł zostać naruszony przez Sąd I instancji. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 1 i 3 § 2 p.u.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Stosownie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Z powyższych przepisów wynika zatem, że jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na broń do celów sportowych jest legitymowanie się licencją właściwego polskiego związku sportowego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący licencją taką nie dysponuje, co oznacza, że nie spełnia warunków niezbędnych do posiadania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność, że skarżący na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów spełniał wymogi do posiadania broni palnej sportowej, nie oznacza, że nie jest on związany regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że uznanie, że warunki określone w aktualnie obowiązującej ustawie nie dotyczą osób, które uzyskały pozwolenie na broń na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Wobec tego uznać należy, że również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełnić warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji. Podkreślenia przy tym wymaga, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP i ma reglamentacyjny charakter. Wynika to zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Niespełnienie wymogów ustawowych może zatem skutkować stwierdzeniem, że ustały okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych, co może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Należy zauważyć, że skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia art. 18 ust. 4 omawianej ustawy, co czyni niemożliwym wypowiadanie się przez NSA na temat oceny zastosowania niniejszego przepisu przez organy, której dokonał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.