IV SAB/Wa 176/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 listopada 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu, 2. stwierdza, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku oraz miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Prezydentowi Miasta [...] grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych, 4. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz Z. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Z. P., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł skargę, zarzucając bezczynność Prezydenta W. przy rozpatrywaniu jego wniosku z 30 listopada 2010 r., popartego wnioskiem z 15 maja 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, położoną przy ul. [...], [...] i [...] w W. Uzasadniając skargę, podniesiono: - Skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia; zażalenie no niezałatwienie sprawy w terminie zostało rozpoznane przez Wojewodę [...], postanowieniem z [...] października 2014 r., - wszelkie kwestie formalne zostały już ustalone, nic nie stało na przeszkodzie, aby wydąć orzeczenie w sprawie. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o odszkodowanie, - stwierdzenie, że zaistniała bezczynność organu ma charakter rażący, - zobowiązanie Prezydenta W. do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, w określonym terminie, - wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazano także, że postanowieniem z [...] marca 2015 r. Prezydent W. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], [...] i [...], do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie przyznanie prawa zabudowy (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do wskazanej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu zażalenie, rozpatrzone postanowieniem z [...] października 2014 r. Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że - wobec nie załatwienia sprawy w ustawowym terminie - Strona ponowiła wniosek (15 maja 2014 r.), a następnie złożyła zażalenie do organu wyższej instancji na niezałatwienie sprawy w terminie. Po wydaniu postanowienia z [...] października 2014 r., którym uwzględniono zażalenie i zobowiązano organ I. instancji do wydania rozstrzygnięcia w terminie 3 miesięcy, organ ten nie podejmował żadnych czynności, aż do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z [...] marca 2015 r. Nawet pomijając okres od złożenia pierwotnego wniosku (w 2010 roku), aż do jego ponowienia, a potem wniesienia zażalenia (a więc gdy Strona nie podejmowała jeszcze stanowczych działań w celu zwalczania opieszałości), organ był więc niewątpliwie bezczynny od zwrotu akt przez organ wyższego stopnia (13 października 2014 r.) do wydania wskazanego postanowienia z [...] marca 2015 r. Jak przyjęto obecnie w judykaturze, załatwienie sprawy administracyjnej przed wyrokowaniem sądu (analogiczny skutek ma wydanie aktu procesowego, tamującego dalsze rozpatrzenie sprawy, którego legalność może być kontrolowana tylko w ramach stosownej, odrębnej procedury zaskarżenia), nie wyłącza zasadności orzekania w przedmiocie bezczynności organu w toku postępowania - przed wydaniem decyzji czy innego aktu. Sąd odstępuje wówczas jedynie od zobowiązania organu do wydania orzeczenia w stosownym terminie, lecz umarza postępowanie w tym zakresie. Reasumując, wobec niezałatwienia sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skargę należało uznać za zasadną. Kwalifikując bezczynność organu, jako mającą charakter rażący, Sąd miał na uwadze, znaczny okres trwania bezczynności organu administracji oraz nie podjęcie intensywnych czynności procesowych, pomimo uwzględnienia zażalenia na bezczynność, w tym nie wydanie stosownego aktu w terminie zakreślonym postanowieniem z [...] października 2014 r. W ocenie Sądu - wobec rażącego charakteru naruszenia prawa - zasadnym było także wymierzenie organowi grzywny, a stosowną jej wysokością jest w danym przypadku kwota 200 złotych, przy przyjęciu sankcji 100 zł za każdy miesiąc opóźnienia w stosunku do terminu załatwienia sprawy, wskazanego postanowieniem z [...] października 2014 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 - 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy oraz 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na koszty te składają się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 240 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego. ----------------------- 3