V SA/Wa 486/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę Po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. z siedzibą w K., Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. ([...]) zobowiązującą skarżącą do zwrotu dofinansowania projektu w wysokości 36 756,85 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2012 r. zawarta została pomiędzy skarżącą - beneficjentem projektu a Województwem [...] reprezentowanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w K., pełniącym funkcję Instytucji Pośredniczącej II stopnia PO KL, umowa o dofinansowanie projektu pt. "[...]" ([...]) na kwotę dofinansowania 6 449 460 zł. W ramach zadań projektowych zaplanowano doradztwo zawodowe. W wyniku kontroli przeprowadzonej u beneficjenta w dniach [...]-[...] września i [...] października 2013 r. ustalono, iż w postępowaniu ofertowym na wyłonienie wykonawcy usług doradztwa zawodowego w projekcie skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności poprzez zastosowanie kryterium dostępu ograniczającego konkurencyjność. Następnie wezwano stronę do zwrotu kwot stwierdzonych wydatków niekwalifikowanych, a w konsekwencji odmowy skarżącej WUP w K. wszczął postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. ([...]) Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. zobowiązał skarżącą spółkę do zwrotu dofinansowania projektu w wysokości 36 756,85 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Minister Infrastruktury i Rozwoju, wskazaną powyżej decyzją, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając wydanie rozstrzygnięcie organ Ii instancji uznał, że skarżąca dopuściła się naruszenia zapisów Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z EFS w zakresie wskazanym w rozdz. 3.1.3 Przejrzystość i konkurencyjność wydatków, pkt 2) poprzez określenie dyskryminujących warunków udziału w postępowaniu w kryterium posiadania doświadczenia w realizacji projektów PO KL oraz zapisów umowy o dofinansowanie (§ 20b), które zobowiązywały do stosowania zasady konkurencyjności. Zapytanie ofertowe dotyczące zlecenia usługi doradztwa zawodowego w dniu [...] stycznia 2013 r. zostało opublikowane na stronie internetowej skarżącej, a równorzędnie przesłano je do trzech potencjalnych oferentów. Zgodnie z treścią Zapytania ofertowego przedmiotem zlecanej usługi było: przeprowadzenie indywidualnego poradnictwa zawodowego, przeprowadzenie grupowego poradnictwa zawodowego, wynajem pomieszczeń na potrzeby grupowego poradnictwa zawodowego, opracowanie i wydruk materiałów na użytek indywidualnego i grupowego poradnictwa zawodowego, zorganizowanie cateringu dla uczestników sesji grupowych. W Specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ) określono m.in., iż proces poradnictwa zawodowego w projekcie musi uwzględniać specyfikę grupy docelowej, którą tworzą osoby pozostające bez zatrudnienia powyżej 50 roku życia. Z kolei w ramach Kryteriów dostępu, tj. warunków koniecznych do spełnienia przez wszystkich oferentów zainteresowanych udziałem w postępowaniu, zamawiający wskazał na wymóg wykazania wykonanych w okresie ostatnich trzech lat usług z zakresu indywidualnego i grupowego poradnictwa zawodowego realizowanych w ramach projektów PO KL podobnych zakresem do przedmiotu kwestionowanego postępowania ofertowego, tj. skierowanych do osób 50+, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, za podaniem ich wartości, dat wykonania oraz liczby osób, które skorzystały z usług poradnictwa oraz załączenie dokumentów potwierdzających, że usługi te zostały wykonane należycie (referencje) - sporządzone na formularzu dołączonym do wzoru oferty. Jednocześnie skarżąca spółka zastrzegła, iż usługi doradcze zamieszczone w wykazie, niepotwierdzone referencjami w zakresie okresu realizacji usługi, jej wartości oraz liczby osób, nie zostaną uwzględnione w procesie oceny oferenta. Zastrzeżono także, iż doświadczenie inne niż związane z prowadzeniem poradnictwa dla osób w wieku 50+ nie zostanie wzięte pod uwagę podczas oceny doświadczenia oferenta. Bezwzględne oczekiwanie doświadczenia w realizacji przedmiotu zlecanych usług w ramach projektów PO KL spółka dodatkowo potwierdziła w Kryteriach wyboru oferty, w których wskazała tylko dwa kryteria: cenę oferty (waga: 55%) oraz doświadczenie wykonawcy w realizacji usług z zakresu indywidualnego i grupowego poradnictwa zawodowego skierowanego do osób w wieku 50+ w ramach projektów PO KL (waga: 45%). Określono także, iż oferta może zostać złożona osobiście, być przesłana pocztą tradycyjną lub pocztą kurierską na adres beneficjenta. Skarżąca nie dopuściła składania ofert za pomocą faxu lub poczty elektronicznej. W odpowiedzi na ogłoszenie wpłynęły dwie oferty: od I. z L. oraz N. s.c. z R., dalej "E. s.c.". Oferta I. opiewała na kwotę 135 344 zł, a oferent wykazał, iż udzielił usługi poradnictwa zawodowego 463 osobom oraz wykonał 22 zamówienia. Na etapie oceny ofert wykonawca ten uzyskał 65,74 punktów. Z kolei E. s.c. przedstawiła ofertę na kwotę 309 760 zł oraz wykazała doświadczenie w udzieleniu usługi poradnictwa zawodowego 175 osobom, oraz wykonanie 2 zamówień. W efekcie oceny ww. oferta uzyskała 69,03 punktów. W wyniku przeprowadzonego postępowania spółka zleciła wykonanie usługi "E." s.c. zawierając w dniu [...] lutego 2013 r. stosowną umowę. Minister zaznaczył, że zgodnie z adnotacjami działającej na rzecz i w imieniu skarżącej Komisji Oceny Ofert, poczynionymi w protokole z wyboru wykonawcy usługi, w odniesieniu do oferty E. s.c. wskazano, iż w wykazie wykonanych usług przedstawiła ona doświadczenie między innymi w zakresie realizacji projektu PO KL, a na potwierdzenie wykonania usług przedstawiła kserokopie części wniosku o dofinansowanie oraz kserokopie pierwszej i ostatniej strony umowy o dofinansowanie, oraz informacje o zatwierdzeniu wniosku o płatność, zaś przedstawione potwierdzenie wykonania usług było wystarczające. Ponadto skarżąca warunkowo uwzględniła informacje i dokumenty, które dotyczyły sprostowania informacji zawartych w ofercie w zakresie liczby osób i wartości jednej z usług przesłane elektronicznie przez oferenta. Uzupełnienie to stanowiły kserokopia części wniosku o dofinansowanie, pierwszej i ostatniej strony umowy o dofinansowanie oraz informacja o zatwierdzeniu wniosku o płatność, a nie stosowne referencje. Z kolei z adnotacji dotyczących oferty I. wynika, iż nie zostały wzięte pod uwagę zamówienia zrealizowane dla firmy G. Sp. z o.o. z uwagi na brak zgodności pomiędzy wykazem a załączonymi referencjami, co było wymogiem przedmiotowego postępowania. Ponadto warunkowo dopuszczono do oceny doświadczenie oferenta dotyczące świadczenia usług coachingu i job-coachingu, bowiem w ocenie skarżącej coaching nie jest formą poradnictwa zawodowego sensu stricte, natomiast na podstawie przedstawionych dokumentów trudno było jednoznacznie stwierdzić, czy usługi z tego zakresu świadczone przez oferenta, były związane z opracowaniem IPD. W adnotacjach oceniający dodatkowo wskazali, że większość usług świadczonych przez ww. oferenta skierowana była do klientów opieki społecznej w ramach projektów ośrodków pomocy społecznej, a usługi te realizowane były na niewielką skalę (dużo zleceń obejmujących nieduże grupy odbiorców), co nie było zbieżne zarówno ze skalą, jak i grupą docelową projektu [...]. W ocenie Ministra warunek udziału w postępowaniu ofertowym dotyczący posiadania doświadczenia w usługach poradnictwa zawodowego świadczonych w formule projektów PO KL był wygórowany i nieadekwatny do przedmiotu zamówienia, bowiem do wykonania przedmiotu zamówienia nie było niezbędne posiadanie doświadczenia w usługach doradztwa zawodowego w projektach współfinansowanych z PO KL. Skarżąca mogła żądać od wykonawcy wykazania się doświadczeniem w realizacji podobnych zamówień, poprzez wskazanie wymogów dotyczących np. wielkości usługi, liczby udzielonych porad, stopnia jej złożoności. Ponadto zdaniem organu II instancji zastosowana warunkowość w przyjęciu do oceny doświadczenia w realizacji usługi coachingu przez firmę I. była nieuzasadniona, gdyż w istocie w Zapytaniu ofertowym wskazano na wymóg doświadczenia w usługach z zakresu indywidualnego i grupowego poradnictwa zawodowego podobnych zakresem do przedmiotu zamówienia, czego nie sposób odmówić usłudze coaching-u. Warunkiem udziału w postępowaniu nie było również posiadanie doświadczenia w opracowywaniu IPD, co skarżąca zarzuciła ofercie I. Za niezasadną organ odwoławczy uznał również uwagę spółki, iż doświadczenie ww. oferenta w dużej części dotyczyło usług świadczonych na rzecz klientów opieki społecznej w ramach projektów OPS, gdy tymczasem w treści Zapytania ofertowego jedynym wymogiem dotyczącym odbiorców poradnictwa był ich wiek. Również zarzut posiadania doświadczenia w pracy z małymi grupami według organu odwoławczego był niezasadny i nie miał potwierdzenia w treści Zapytania ofertowego. Wreszcie zdaniem Ministra skarżąca nie uwzględniła usług zrealizowanych przez I. wobec G. Sp. z o.o. z uwagi na brak zgodności pomiędzy wykazem a referencjami, a jednocześnie w przypadku "E." s.c. uznała wykaz, pomimo że potwierdzeniem był wniosek o płatność, a nie stosowne referencje, a dodatkowo uwzględniono, że usługą objęto 36 osób pomimo, że ten fakt był potwierdzany mailem po złożeniu oferty, a nie miał potwierdzenia w przesłanym wniosku o płatność. Minister zaznaczył, że uznane przez stronę, a przysłane drogą elektroniczną dokumenty stanowiące uzupełnienie oferty E. s.c. nie miały związku z zakresem zlecanych usług poradnictwa zawodowego, gdyż nie wynikało z nich, kto był odbiorcą wsparcia w postaci poradnictwa indywidualnego, jak również nie zawierały informacji o objęciu wsparciem w postaci doradztwa grupowego. Jedyne wskazanie dotyczyło doświadczenia w realizacji projektu PO KL, ale to nie powinno było zostać uwzględnione przez skarżącą, gdyż nie wynikało z ustanowionych przez nią kryteriów oceny ofert. W ocenie organu II instancji skarżąca spółka nie zastosowała się także do określonej przez siebie procedury wyboru wykonawców, ponieważ podczas oceny ofert skarżąca uwzględniła przesłane drogą elektroniczną, w dniu [...] lutego 2013 r. przed upływem terminu składania ofert, uzupełnienie oferty złożonej przez E. s.c., co jak wskazano powyżej miało istotny wpływ na wybór oferty. Organ II instancji przeanalizował także zastosowany przez skarżącą algorytm oceny ofert i uznał, że zgodnie z jego założeniami niesłusznie i nieproporcjonalnie wyżej punktowane były oferty z mniejszym doświadczeniem w zakresie zrealizowanych zamówień. Już na etapie oceny ofert odnoszono się do oferty uznanej za najkorzystniejszą, podczas gdy dopiero pełne wyliczenie z zastosowaniem tego algorytmu miało wyłonić najkorzystniejszą ze złożonych ofert. W efekcie przyjętego algorytmu kwantyfikującego ocenę złożonych ofert usługę zlecono wykonawcy, którego oferta była znacznie droższa - 309 760 zł do 135 344 zł wynikających z konkurencyjnej oferty, oraz wykonawca okazał się mniejszym doświadczeniem w przedmiocie zlecanej usługi, tj. w zakresie liczby osób objętych poradnictwem zawodowym wykazał 175 osób do 463 wykazanych w konkurencyjnej ofercie, zaś suma wszystkich wykonanych zamówień wykazanych przez usługobiorcą wyniosła 2 do 22 wykazanych w konkurencyjnej ofercie. Organ odwoławczy stwierdził, iż gdyby skarżąca nie uwzględniła "warunkowo" wobec oferenta I. usług świadczonych w formie coachingu, tym samym ww. oferent uzyskałby wyższy wynik końcowy. Algorytm zatem był tak skonstruowany, że mniejsze doświadczenie przemawiało na korzyść wykonawcy. Zdaniem organu odwoławczego bezsprzecznie uznać należy, iż nie spełniał on wymogów przejrzystości i uczciwej konkurencji. W efekcie doprowadził do rozstrzygnięcia postępowania w sposób, który naruszał zasadę racjonalności i efektywności wydatków, a także warunek efektywnego zarządzania finansami określony w Wytycznych. Mając na uwadze stwierdzone uchybienia Minister zaznaczył, iż realizowanie projektu niezgodnie z umową o dofinansowanie stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013., poz. 885, ze zm.), dalej "u.f.p.", a zatem znajduje zastosowanie art. 207 powołanej ustawy. Zgodnie z Wytycznymi z tytułu określenia warunków udziału w postępowaniu i/lub kryteriów oceny ofert i/lub przedmiotu zamówienia, które dyskryminują udział podmiotów (pozycja 11), wyboru usługodawcy w oparciu o inne kryteria, niż wskazane w Zapytaniu ofertowym (pozycja 8) oraz naruszenia w zakresie dokumentowania postępowanie ofertowego (pozycja 15) naliczana jest korekta finansowa w wysokości 25% kwalifikowanej wartości zamówienia. Po dokonaniu odpowiednich obliczeń organ doszedł do wniosku, iż wydatki niekwalifikowalne z tytułu naruszenia zasady konkurencyjności wynoszą 36 756,85 zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła G. Sp. z o.o. zarzucając decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. – art. 8 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej "k.p.a." poprzez jego niezastosowanie - przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestnika do władzy publicznej, tj. wskazanie przez organ w zaskarżonej decyzji na nieprawidłowości w zakresie przygotowania i przeprowadzania postępowania ofertowego - tj. wprowadzenie w kryteriach dostępu wymogu wykazania się doświadczeniem w realizacji zamówień w ramach projektów PO KL, – art. 7 w zw. z art.76 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 67 i 60 u.f.p., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpoznanie zarzutów skarżącej dotyczących nieistnienia naruszeń przypisywanych skarżącej, w szczególności dotyczących zastosowanych kryteriów wyboru wykonawców w ramach postępowań ofertowych zgodnie z treścią umowy o dofinansowanie, – art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia oraz nieuwzględnienie przy orzekaniu całokształtu materiału dowodowego, w szczególności treści wniosku o dofinansowanie, – art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i okoliczności podniesionych przez skarżącą, w szczególności pominięcie pism skarżącej i organu w przedmiocie negocjacji co do ustalenia kryterium dostępu - doświadczenia w realizacji projektów PO KL, a także brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz niewskazanie, który przepis prawa wspólnotowego lub krajowego został naruszony przez skarżącą, – naruszenie art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ I i II instancji do argumentów skarżącej, bowiem w pismach, wnioskach, informacjach, odwołaniu skarżąca wskazywała na wiele znaczących informacji, argumentów wyjaśnień, co do których organ się nie ustosunkował, – naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie wskazanie w sposób bezsporny podstawy prawnej żądania zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Organ nie wskazał naruszonego przepisu prawa, na podstawie którego orzeczono konieczność zwrotu środków przez skarżącą; organ wskazuje jedynie zapis umowy łączącej skarżącą i organ oraz pkt 2 Rozdziału 3.1.3 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki z dnia 14.08.2012 r. jako podstawę prawną zwrotu środków. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: – art. 207 ust. 1 i 9 oraz art. 184 w związku z art. 98 ust. 2 u.f.p. oraz art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez zastosowanie wyżej wymienionych przepisów i zobowiązanie Skarżącej do zwrotu środków, w sytuacji gdy w świetle okoliczności sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia wskazanej w przepisie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. przesłanki wykorzystania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. - skarżąca nie naruszyła procedur w sposób uzasadniający nałożenie sankcji, zaś nawet gdyby przyjąć iż naruszenia rzeczywiście istniały to naruszenia takie nie spowodowały i nie mogły spowodować jakiejkolwiek szkody w budżecie Unii Europejskiej, a tym samym nie mogły stanowić podstawy nałożenia korekty, – art. 26 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009 nr 84 poz. 712), dalej "u.z.p.p.r." w związku z błędnym zastosowaniem Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki z dnia 14.08.2012 r., Rozdział 3.1.3 pkt.2, pkt.3 oraz podsekcja 3.1.3.1, wydanych na podstawie wskazanego przepisu, w związku z § 20 b umowy nr [...] zawartej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, pomiędzy Województwem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K., a G. sp. z o.o., poprzez jego błędną wykładnię i w jej efekcie uznanie, że wydatki w kwocie 36 756,85 zł poniesione przez Skarżącą w ramach postępowania ofertowego zostały poniesione z naruszeniem zasady konkurencyjności i przyjęcie, że w tym zakresie Skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności; – art. 26 ust. 1 pkt. 6 u.z.p.p.r. w związku z błędnym zastosowaniem Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki z dnia 14.08.2012 r., Rozdział 3.1 Podrozdział 1 pkt. 1 lit. b, wydanych na podstawie wskazanego przepisu, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca, dokonując wyboru wykonawcy w postępowaniu ofertowym naruszyła warunek kwalifikowania wydatków, tj. zasadę racjonalności i efektywności wydatków. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, a także o zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że skarżąca zawarła umowę o dofinansowanie projektu zgodnie z którą zobowiązała się do stosowania m.in. Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Zapis § 20b umowy wyraźnie stanowi, iż przy udzielaniu zamówienia w ramach projektu beneficjent stosuje zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych. Zgodnie z treścią ww. Wytycznych przy udzielaniu zamówienia w ramach projektu beneficjent stosuje zasadę konkurencyjności w rozumieniu podsekcji 3.1.3.1., a także przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców (rozdz. 3.1.3 Przejrzystość i konkurencyjność wydatków, pkt 2) Ponadto w celu spełnienia zasady konkurencyjności beneficjent zobowiązuje się do wyboru najkorzystniejszej spośród złożonych ofert w oparciu o ustalone w zapytaniu ofertowym kryteria oceny, a wybór oferty dokumentowany jest protokołem (podsekcja 3.1.3.1. Wytycznych zatytułowana: Zasada konkurencyjności - pkt 5 ppkt b). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż zasada konkurencyjności nie stanowi wyłącznie ogólnej dyrektywy, ale znajduje konkretyzację w obowiązku zapewnienia wszystkim potencjalnym wykonawcom zamówienia takich samych warunków konkurencji, równych szans i niedyskryminujących kryteriów oceny składanych ofert. Ze względu na niemożność wyczerpującego wskazania wszystkich sytuacji, w których zasada ta byłaby złamana przez beneficjenta, koniecznym jest dokonanie analizy każdorazowo na gruncie danej sprawy postępowania beneficjenta. Dopiero przeprowadzenie wnikliwej kontroli, uwzględniające wszystkie okoliczności danego postępowania a także skutki, jakie wypływają z działań lub zaniechań beneficjenta, umożliwiają dokonanie prawidłowej oceny tego, czy beneficjent przestrzegał zasady konkurencyjności, czy też nie. Celem zasadniczym dofinansowanego projektu skarżącej, było zwiększenie aktywności zawodowej 440 nieaktywnych zawodowo osób w wieku +50 oraz podjęcie zatrudnienia przez minimum 181 osób w efekcie jego realizacji przez okres 24 miesięcy, a także podjęcie adekwatnych do potrzeb działań doradczych i szkoleniowych połączonych z pośrednictwem pracy. Formułując zatem Zapytanie ofertowe dotyczące zlecenia usługi doradztwa zawodowego skarżąca winna uczynić to w sposób pozwalający na jak najlepsze zrealizowanie założeń projektu. W ocenie Sądu, mogło to nastąpić jedynie przez dopuszczenie do postępowania ofertowego jak największej liczby oferentów mogących wykazać się odpowiednimi kompetencjami i uprawnieniami do świadczenia usług poradnictwa zawodowego, a także doświadczeniem w świadczeniu takich usług, w tym przede wszystkim dla bezrobotnych osób w wieku 50+, a następnie spośród nich wybrać podmiot dający najlepsze gwarancje realizacji zamysłów projektu. Skarżąca tymczasem ustanowiła warunek kryterium dostępu polegający na wykazaniu się doświadczeniem w usługach doradztwa zawodowego w projektach współfinansowanych z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, czym ograniczyła możliwość ubiegania się o zlecenie usługi przez podmioty, które ze względu na swoje kwalifikacje mogły wykonać wskazane w Zapytaniu ofertowym zamówienie, jednak nie realizowały usług poradnictwa zawodowego w projektach PO KL. W ocenie Sądu udokumentowane doświadczenie związane z udziałem w projektach PO KL może wpływać na ocenę atrakcyjności oferty i kompetencji oferenta, jednak nie można z niego czynić bezwzględnego warunku umożliwiającego w ogóle złożenie oferty. Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że wskazany warunek był wygórowany i nieadekwatny do przedmiotu zamówienia, a więc że skarżąca naruszyła zapisy Wytycznych w zakresie wskazanym w rozdz. 3.1.3 pkt 2 poprzez określenie dyskryminujących warunków udziału w postępowaniu ofertowym. Minister Infrastruktury i Rozwoju również prawidłowo uznał, że skarżąca dokonała wyboru ofert na realizację doradztwa zawodowego w oparciu o kryteria inne, niż sformułowane w Zapytaniu ofertowym. Dokonana przez stronę ocena ofert I. oraz E. s.c. pozwala na twierdzenie, iż skarżąca w toku całego postępowania ofertowego zmierzała do powierzenia usługi drugiemu z oferentów. Przypomnieć należy, iż oferenci musieli wykazać się kompetencjami i doświadczeniem w zakresie usługi indywidualnego i grupowego poradnictwa zawodowe skierowanego do osób bezrobotnych w wieku 50+ realizowanego w ramach projektów PO KL, co miało być potwierdzone referencjami. Z uwagi na brak odpowiednich referencji skarżąca nie wzięła po uwagę części zamówień zrealizowanych przez I., co równocześnie nie przeszkodziło jej uznać doświadczenia E. s.c., udokumentowanego nie poprzez wymagane referencje, a za pomocą kopii części wniosku o dofinansowanie, pierwszej i ostatniej umowy o dofinansowanie oraz informacji o zatwierdzeniu wniosku o płatność. Działanie skarżącej należało uznać za wewnętrznie sprzeczne i niekonsekwentne także ze względu na fakt, iż wskazane dokumenty E. s.c. nadesłała drogą elektroniczną, którą wcześniej kategorycznie wykluczyła skarżąca. Zapytanie ofertowe nie zawierało również wymogu związanego z opracowaniem IPD, a określenie grupy docelowej projektu wskazywało jedynie na wiek i bezrobotność osób mających uczestniczyć w projekcie. Niezasadnie więc skarżąca odrzuciła usługi wykonane przez I. z uwagi na ich realizację w ramach projektów ośrodków pomocy społecznej i niewykazanie wcześniejszego opracowywania IPD. W ocenie Sądu zaprezentowane powyżej stanowisko, iż skarżąca spółka dążyła do powierzenia realizacji usługi doradztwa zawodowego E. s.c., jest wzmocnione przez działanie samej skarżącej, która po rozwiązaniu pierwotnej umowy z E. s.c. (z dnia [...] lutego 2013 r.), następnie w wyniku kolejnego postępowania ofertowego ponownie zawarła umowę z tym podmiotem na realizację usługi poradnictwa zawodowego (umowa z dnia [...] stycznia 2014 r.). W swojej skardze spółka zakwestionowała także zarzucane jej przez organ odwoławczy naruszenie zasady racjonalności i efektywności wydatków. Sąd również w tej kwestii zgadza się z Ministrem Infrastruktury i Rozwoju, bowiem zestawiając ceny zaproponowane przez oferentów (309 760,00 zł w przypadku [...] s.c. oraz 135 344,00 zł w przypadku [...]) ocena dokonanego przez skarżącą wyboru oferty dwukrotnie droższej, w świetle innych stwierdzonych naruszeń, nie może prowadzić do innego wniosku poza tym, że poniesione przez skarżącą wydatki były zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz nie spełniały wymogów efektywnego zarządzania finansami ( podrozdział 3.1.1 pkt 1 ppkt b Wytycznych). Sąd podziela także twierdzenie organu II instancji, iż zastosowany przez stronę algorytm oceny ofert nie spełniał wymogów przejrzystości. Wyliczając niewiadomą jaką jest najkorzystniejsza oferta nie można równocześnie umieszczać jej we wzorze jako jednej ze stałych w oparciu o które dokonuje się obliczenia tej niewiadomej. Zaproponowany przez skarżącą wzór wymagał znajomości niewiadomej, czyli najkorzystniejszej oferty, już w momencie przystępowania do obliczeń, co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami matematyki. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącej, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad wskazanych w art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. Organy zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i spójne, a także wyraźnie wskazuje które zapisy Wytycznych oraz umowy o dofinansowanie zostały naruszone przez skarżącą oraz na jakiej podstawie orzeczono o zwrocie kwoty dofinansowania. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia przez organy art. 76, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako bezzasadną.