I SA/Łd 385/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] listopada 2014 r. nr [...], określającą A S.A. (dawnej B S.A.) w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 3.876.938 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 16 stycznia 2009 r. podatnik złożył deklarację z 9 stycznia 2009 r. na podatek od nieruchomości DN-1 na 2009 r. na kwotę 4.645.816 zł, w której zadeklarował do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.093,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 171.563.330 zł. Pismem z 3 lutego 2009 r. podatnik przesłał korektę powyższej deklaracji i wskazał, że przyczyną korekty jest sprzedaż przez B budowli podlegających podatkowi od nieruchomości. Sprzedaż ta nastąpiła 31 stycznia 2009 r., a nabywcą budowli była C Sp. z o. o. W korekcie deklaracji podatnik zadeklarował do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.093,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 171.563.330 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. – o wartości 5.462.139 zł. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wykazu budowli stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w styczniu 2009 r. podatnik przesłał korekty deklaracji obowiązujące do lipca 2008 r. Spółka wskazała, że przyczyną korekty był podpisana z Miastem Ł. umowa najmu lokalu o pow. 14 m2 mieszczącego się przy ul. A 21/23. Kolejnym pismem z 4 czerwca 2009 r. B złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007–2009 obowiązujące od 1 lipca 2007 r. Jako przyczynę korekt wskazano zakończenie operacji księgowych dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z lat 2006–2008. W korekcie deklaracji spółka zadeklarowała do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 86.956,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.107,57 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 171.905.682 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. o wartości 5.804.491 zł. Następnie pismem z 6 lipca 2009 r. spółka złożyła kolejne korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007–2009 obowiązujące od 1 stycznia 2007 r. Przyczyną korekt było ponownie zakończenie operacji księgowych dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z lat 2006–2008. W tej korekcie zmianie uległa wartość budowli, to jest: za styczeń 2009 r. zadeklarowano budowle o wartości 172.388.729 zł, zaś za pozostałą część tego roku – o wartości 6.287.539 zł. W ostatniej już korekcie z 10 stycznia 2011 r. dotyczącej lat 2006–2010, jako przyczynę wskazano nieuwzględnienie w złożonych dotychczas deklaracjach jako przedmiotu opodatkowania szeregu nieruchomości i ostatecznie zadeklarowano do opodatkowania: 117 m2 powierzchni pozostałych gruntów, 90.306,43 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 298,56 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 62.266,87 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 r. o wartości 172.469.214 zł i za pozostałą część tego roku – o wartości 6.368.024 zł. Postanowieniem z 22 lipca 2014 r. Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, a następnie pismem z 7 sierpnia 2014 r. wezwał spółkę A do podania wartości posiadanych na terenie Ł. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej (teletechnicznej), w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na to wezwanie, pełnomocnik spółki wyjaśnił, że podatnik nie posiada odrębnego zestawienia linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w konsekwencji oznacza, że spółka nie posiada ich wartości. Przed sporządzeniem deklaracji za 2009 r., spółka dokonała analizy, w wyniku której zostały wyodrębnione tylko te obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania. W załączeniu do pisma przesłano jednak opinię biegłego R. B., która została przygotowana dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości na terenie Ł. na dzień 1 stycznia 2007 r. Biegły sporządzając tę opinię badał wówczas ewidencję środków trwałych, pod kątem zmian, jakie nastąpiły w latach 2007–2008, mających wpływ na podstawę opodatkowania za 2009 r. Kolejnym pismem z 16 września 2014 r. przesłano wyniki analizy zawartych w opinii biegłego R. B. środków trwałych, pod kątem zmian, jakie nastąpiły w trakcie 2007 i 2008 roku, mających wpływ na podstawę opodatkowania za 2009 r. Ponadto w załączeniu przesłano wykaz nowych budowli. Wyjaśniono ponadto, że wielkość podstawy do opodatkowania wykazana w złożonej pierwotnie deklaracji za 2009 r. to wyłącznie wartość budowli, w tym – w przeważającej mierze – kanalizacji kablowej. Budowle sieciowe, których wartość została uwzględniona w deklaracji pierwotnej za 2009 r., zostały 31 stycznia 2009 r. sprzedane do C Sp. z o.o. Od lutego 2009 r. nie ma zatem budowli sieciowych, które można by uwzględnić w podstawie opodatkowania. Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] listopada 2014 r., na podstawie między innymi art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, pkt 2 lit. a, b, pkt 3 oraz art. 6 ust. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 849; dalej: u.p.o.l.), określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 3.876.938 zł, opodatkowując między innymi: za styczeń 2009 r. budowle o wartości 194.316.168 zł, zaś za okres od lutego do grudnia 2009 r. – o wartości 127.291.119 zł. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] grudnia 2014 r. utrzymało w mocy od rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że w piśmie z 16 września 2014 r. sama spółka wyjaśniła, że w wartości budowli zgłoszonej w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2009 r., nie wykazała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, ponieważ zmieniła wówczas swoje stanowisko odnośnie ich opodatkowania. Kolegium zwróciło dalej uwagę, że przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, natomiast transakcja ta nie obejmowała kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. Kolegium zakwestionowało zatem wartość budowli wynikającą z deklaracji i korekt złożonych przez skarżącą spółkę, w której nie uwzględniono wartości kabli w kanalizacji kablowej. Ustalając podstawę opodatkowania organ odwoławczy powołał się na przedstawione przez samego podatnika dane wynikające z opinii rzeczoznawcy R. B. z 25 marca 2013 r., dotyczącej wartości budowli skarżącej spółki na 1 stycznia 2007 r. (uwzględniających wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej), a także dane dotyczące wartości budowli spółki zaktualizowane w 2008 r. oraz na 1 stycznia 2009 r. i na tej podstawie ustalił, że zaktualizowana wartość dotychczasowych budowli spółki na 1 stycznia 2009 r., uwzględniająca wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej, wyniosła 193.982.128 zł. Na podstawie danych z wykazów nowych środków trwałych aktualnych na 1 stycznia 2008 r. i na 1 stycznia 2009 r. organ odwoławczy ustalił, że dodatkowa wartość nowych budowli na 1 stycznia 2009 r. wyniosła w zaokrągleniu 334.040 zł. Zatem w styczniu 2009 r. prawidłowa wartość budowli spółki związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyniosła łącznie 194.316.168 zł, a od lutego 2009 r. – 127.291.119 zł. Te ostatnią wartość organ podatkowy wyliczył jako różnicę pomiędzy wartością budowli ze stycznia 2009 r. (194.316.168 zł), a wartością budowli wykazaną przez spółkę C w deklaracji podatkowej na 2009 r. (67.025.049 zł). Odnosząc się do kwestii zmiany właściciela kanalizacji kablowej, Kolegium wskazało przede wszystkim na orzecznictwo, z którego wysnuło wniosek, że o ile kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. W niniejszej sprawie linie kablowe pozostały nadal własnością podatnika, natomiast kanalizacja kablowa przedmiotem leasingu. Zdaniem Kolegium nie przestała zatem istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy wspomnianymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) zasadnie została opodatkowana podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na zakończenie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Finansowy organ postępowania przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął bowiem postępowanie karnoskarbowe w sprawie podania nieprawdy w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009 B S.A. w ten sposób, że zaniżono podstawę opodatkowania, co spowodowało uszczuplenie w podatku od nieruchomości tj. o czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Prezydent Miasta Ł. zawiadomił spółkę o tym fakcie pismem z 17 grudnia 2014 r., które zostało doręczone 18 grudnia 2014 r. Powyższą decyzję A S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: (1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 O.p., przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej; (2) art. 210 § 4 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieustalenia, które obiekty zostały zbyte przez skarżącą spółkę 31 stycznia 2009 r., w związku z czym nie podlegały opodatkowaniu w okresie od lutego do grudnia 2009 r., wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli; (3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia 2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe przedawniło się z końcem 2014 r., ponieważ przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie doprowadziła do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zdaniem strony skarżącej samo wszczęcie postępowania karnego skarbowego było niewystarczające do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W niniejszej sprawie zawiadomiono wprawdzie spółkę o zawieszeniu biegu przedawnienia, ale bez uprzedniego postawienia zarzutu. Już zatem w dniu wydania zaskarżonej decyzji, to jest [...] stycznia 2015 r., zobowiązanie podatkowe było przedawnione, w związku z czym prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie, jako bezprzedmiotowe, wymagało umorzenia na podstawie art. 208 § 1 O.p. Uzasadniając kolejny zarzut skarżąca spółka podniosła, że w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji nie wskazano jednoznacznie, które konkretnie obiekty zostały 31 stycznia 2009 r. sprzedane C Sp. z o.o., a które pozostały własnością B S.A. Kwestia ta przesądzała zaś zakres opodatkowania skarżącej spółki w okresie od lutego do grudnia 2009 r. W konsekwencji podstawa opodatkowania od budowli za okres od lutego 2009 r. została ustalona w nieprawidłowej wysokości, ponieważ objęto nią również wartość budowli sprzedanych spółce C. Zdaniem strony skarżącej organy podatkowe nie uwzględniły, że dla strony skarżącej, jako zbywcy i poprzedniego podatnika podatku od nieruchomości, oraz dla spółki C, jako nabywcy i aktualnego podatnika podatku od nieruchomości – z tytułu tych samych budowli – podstawą opodatkowania była inna wartość. Wartość budowli wykazana w deklaracji przez spółkę C nie odpowiadała zadeklarowanej przez skarżącą wartości tych samych budowli, zatem deklaracja złożona przez spółkę C nie była dowodem, z którego wynikały okoliczności istotne w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 dla skarżącej spółki. Następstwem operacji dokonanych przez organy podatkowe było zatem opodatkowanie budowli, które 31 stycznia 2009 r. zostały sprzedane spółce C i które przez tę spółkę od lutego 2009 r. były deklarowane do opodatkowania. Rozwijając ostatni z zarzutów skargi pełnomocnik strony zauważył, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, była nieadekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., to jest: w sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te – zdaniem skarżącej – nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie odnosząc się do zarzutu przedawnienia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 1149) z dniem 15 października 2013 r. do Ordynacji podatkowej dodano art. 70c, który stanowi, iż organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Powyższe przepisy były już przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 17 lipca 2012 r. Trybunał odniósł się do treści art. 113 k.k.s. oraz art. 313 i 314 k.p.k., opisując wynikający z tych przepisów mechanizm prowadzenia postępowania. Trybunał stwierdził, że mechanizm ten narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa jedynie w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, bez informowania podatnika o tym fakcie. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia, Trybunał nie uznał za konieczne, aby przekazanie informacji podatnikowi winno być powiązane z konkretną czynnością procesową. Trybunał nakazał jedynie poinformowanie podatnika o zdarzeniu powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie wskazując trybu i sposobu przekazania takiej informacji. Tym samym pozostawił organom podatkowym swobodę w tym zakresie. W ocenie sądu, popartej również stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pisemne poinformowanie podatnika o wszczęciu postępowania skarbowego, wskazania jego podstawy, okresu którego dotyczy i charakteru podatku oraz naruszenia spełnia wymogi określone przepisami regulującymi kwestię powiadomienia podatnika o wszczęciu przeciwko niemu wskazanego postępowania (tak NSA w wyroku z 16 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 485/13). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem sądu, nie budzi wątpliwości, iż podatnik, przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p., został poinformowany o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnoskarbowego. Niniejszym spełniona została przesłanka zawarta w treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że dla wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające jest powiadomienie podatnika o tym fakcie, przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie, przez doręczenie stronie pisma przed dniem 31 grudnia 2014 r. doszło do wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Przechodząc do oceny kolejnego zarzutu skargi, w ocenie sądu, organ odwoławczy, a wcześniej również organ pierwszej instancji, w sposób prawidłowy ustaliły i wyjaśniły podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć. Z treści zaskarżonej decyzji Kolegium wynika zatem wprost, że organy podatkowe opierały się, przy ustalaniu stanu faktycznego, na dowodach przedstawionych przez spółkę, to jest w pierwszej kolejności na opinii rzeczoznawcy R. B. z 25 marca 2013 r. dotyczącej wartości budowli spółki na dzień 1 stycznia 2007 r., która uwzględniała wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej. Ponadto organy uwzględniły dane dotyczące wartości budowli spółki zaktualizowane w 2008 r. i na dzień 1 stycznia 2009 r. wynikające z zestawienia dotychczasowych budowli, stanowiące załącznik do pisma spółki z 16 września 2014 r. oraz dane wynikające ze złożonej 17 lutego 2009 r. przez spółkę C deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., w której zadeklarowała do opodatkowania budowle uzyskane w następstwie umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. Z analizy tych danych wynikało zatem, że podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli należących do skarżącej spółki w 2009 r. powinna wynosić w styczniu 2009 r. – 194.316.168 zł, natomiast w okresie od lutego do grudnia 2009 r. – 127.291.119 zł. W sytuacji gdy znana jest organom podatkowym wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość, a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, organ podatkowy może na podstawie analizy tych danych ustalić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika, można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe, przedstawioną opinię biegłego, a także wyjaśnienia udzielane w toku postępowania. W wyniku umowy ze spółką C podatnik pozbył się zatem części posiadanych środków trwałych, pozostawiając jedynie linie kablowe oraz nieliczne inne środki deklarowane w kolejnych korektach złożonych w 2009 i 2011 r. Posługując się zatem wartością budowli aktualną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. W ten sposób można było ustalić poszukiwane wartości linii telekomunikacyjnych. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w toku postępowania podatkowego skarżąca spółka nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego wiarygodność dowodów co do wartości jej budowli w 2009 r., w tym dowodu podważającego wiarygodność dowodu z deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. złożonej 17 lutego 2009 r. przez C Sp. z o.o. Twierdzenie strony skarżącej, że spółka C zadeklarowała inną wartość budowli, niż ta którą miała zapłacić na podstawie umowy sprzedaży i leasingu z 31 stycznia 2009 r. pozostało gołosłowne. Wobec tego organ odwoławczy słusznie przyjął, że wartość nabytych budowli podana przez spółkę C w jej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. za okres od lutego do grudnia 2009 r. musiała stanowić cenę ich nabycia. Tym samym treść całości zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy tezie spółki, że zaskarżoną decyzją opodatkowano budowle, które zostały sprzedane spółce C i są przez nią deklarowane do opodatkowania. W konsekwencji bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania podatkowego, które wskazują zasady gromadzenia materiału dowodowego i jego należytej oceny, a w konsekwencji – które służą prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). Nie można się także zgodzić z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 O.p., skoro uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wszystkie formalne wymogi wynikające z art. 210 O.p. Odnosząc się na zakończenie do ostatniego zarzutu, naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, że uwagi strony skarżącej do decyzji w tym zakresie dotyczą okresu od lutego 2009 r. i są pokłosiem poglądu, zgodnie z którym rozdzielenie własności kanalizacji oraz położonych w niej linii kablowych, sprawia, że linie telekomunikacyjne kablowe (położone w kanalizacji kablowej) nie stanowią już budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W intencji strony skarżącej ma to prowadzić do wyeliminowania z podstawy opodatkowania wartości tych linii i pozostawieniu w polu opodatkowania jedynie wartości kanalizacji kablowej (tu ewentualnym podatnikiem może być właściciel kanalizacji). Zdaniem Kolegium takie wyeliminowanie z podstawy opodatkowania części budowli nie jest możliwe. W ocenie sądu stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. Organ podatkowy słusznie powołuje się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z którego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle, jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie związek linii kablowych z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą jest oczywisty, a zatem uprawnione jest również opodatkowanie spółki jako właściciela części budowli (linii kablowych). Kolegium słusznie wskazuje, że linie te należy zaliczyć do sieci technicznych i sieci uzbrojenia terenu, wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Sieć telekomunikacyjna jest również niewątpliwie budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych (a do tego celu jest przecież nadal wykorzystywana). Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym oddaniem jej w leasing skarżącej spółce, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi pozostającymi własnością podatnika, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność skarżącej spółki. W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlega oddaleniu. E.B.