III SA/Gd 421/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 3 grudnia 2014 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego M. J. kwotę 3.425 (trzy tysiące czterysta dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 29 października 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta wymierzył M. J. "[...]", ul. [...], [...], karę pieniężną w wysokości 33.600 zł za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi - dotyczy zajęcia fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł. Decyzja ta został utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Gd 175/14 obie wyżej wymienione decyzje uchylił. Ponownie orzekając w sprawie, Burmistrz Miasta decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12, ust. 13 w zw. z ust. 3 art. 40 d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 260), uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 8.05.2013 r.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", wymierzył M. J. "[...]", ul. [...], Ł., karę pieniężną w wysokości 33.600 zł za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi - dotyczy zajęcia fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł., w związku z umieszczeniem w nim tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka piwnego - o łącznej powierzchni 42,00 m2 w terminie od dnia 1 września 2013 r. do dnia 16 września 2013 r., tj. 16 dni. Jednocześnie organ wskazał, że karę należy wpłacić na podany rachunek w ciągu 14 dni (pkt 2), oraz podał, że przypadku nieterminowego wniesienia kary pobrane zostaną odsetki ustawowe. Kara nieuiszczona w terminie podlega wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu (pkt 3). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z posiadaną dokumentacją fotograficzną ogródek piwny pozostawał usytuowany w pasie drogowym ul. [...] w Ł. do dnia 16 września 2013 r. Podczas kontroli w dniu 17 września 2013 r. stwierdzono, że przedmiotowy ogródek piwny został trwale usunięty. Burmistrz Miasta zaznaczył, że decyzja z dnia 18 lipca 2013 r. nr [...] zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, została wydana na wniosek M. J. na okres od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. Korektę do wniosku M. J. polegającą na zmianie terminu zajęcia fragmentu pasa przy ul. [...] od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. złożył M. J. (syn M. J.) osobiście poprzez wykreślenie dotychczasowego terminu i wpisanie nowego terminu oraz złożenie własnoręcznego podpisu przy dokonanej zmianie. Decyzja nr [...] została wydana dopiero z dniem 18 lipca 2013 r., ponieważ wnioskodawca przed jej wydaniem zobowiązany był przedłożyć aktualny projekt organizacji ruchu obejmujący lokalizację wskazanego miejsca, zatwierdzony przez Starostę [...]. Zatem wydanie decyzji w tej dacie nie wynikało z winy organu. Wniosek o zmianę decyzji nr [...] zmieniającą dotychczasowego użytkownika fragmentu pasa drogowego z M. J. na M.J. złożył ten ostatni osobiście, w obecności pracownika organu. Decyzja zmieniająca z dnia 20 sierpnia 2013 r. nr [...] zawiera również dokładny zapis odnośnie terminu zajęcia pasa od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. Tak więc zarówno M. J. jak i M. J. znali termin udzielonego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod ogródek piwny. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego ustaliła Rada Miejska w Ł. uchwałą Nr [...] z dnia 10 kwietnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. W związku z powyższym kara za umieszczenie wskazanego tymczasowego obiektu budowlanego za okres 16 dni wynosi 33.600 zł (5.00 zł/m2/dziennie x 42.00 m2 x 16 dni x 10). Strona odwołała się do decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ustawy o drogach publicznych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 40 ust. 1-4, ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 175/14 przesądził, że organ administracyjny nie ma obowiązku przypominania czasowym użytkownikom pasa drogowego o upływie terminu, na jaki uzyskali zezwolenie na jego zajęcie. To obowiązkiem użytkowników pasa drogowego jest zwolnienie zajmowanego pasa drogowego wraz z upływem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. W niniejszej sprawie zgoda na zajęcie pasa drogowego została udzielona na podstawie decyzji Burmistrz Miasta z dnia 18 lipca 2013 r. nr OB/479/13 do dnia 31 sierpnia 2013 r. Decyzja ta stała się ostateczna i mimo zmiany adresata (decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r. nr [...]) pozostaje w obrocie prawnym. Sentencja tego rozstrzygnięcia w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia nie różni się od decyzji zmienianej (nr [...]), natomiast z jej uzasadnienia wynika, że od dnia 20 sierpnia 2013 r. użytkownikiem ogródka piwnego jest M. J. "[...]". Co istotne, ani M.J. ani M. J. nie kwestionowali tych decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie dotyczyło okresu następującego po dniu, w którym upłynął termin objęty zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego do dnia faktycznego zwolnienia przedmiotowego fragmentu pasa drogowego. Przy czym postępowanie w sprawie wymierzenia kary za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego określonego w zezwoleniu zarządcy drogi jest postępowaniem wszczynanym przez organ administracyjny z urzędu, w sytuacji, gdy ustali on istnienie podstaw do przeprowadzenia tego postępowania - tj. okoliczności, że pomimo upływu terminu zajęcia pasa drogowego określonego w zezwoleniu, strona dalej go zajmowała. W sprawie strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu, z którego również skorzystała, znała materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i mogła kwestionować dokonane ustalenia. M.J. nie kwestionował ani faktu, że zajmował przedmiotowy pas drogowy ani ustalonej przez organ powierzchni pasa drogowego, skupiając się na wywodzie dotyczącym bezpodstawności terminu przyjętego w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Przyjąć zatem należy, że wszelkie okoliczności mające znaczenie dla wymierzenia kary pieniężnej zostały przez organ pierwszej instancji udowodnione. Niewątpliwie strona zajmowała ogródkiem piwnym, którego dotyczyło zezwolenie z dnia 20 sierpnia 2013 r. (decyzja nr [...]) powierzchnię 42 m2 pasa drogowego ul. [...] w Ł. w dniach 1 -16 września 2013r. M. J. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenie, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania. Decyzjom wydanym w sprawie zarzucił: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego; 2) naruszenie zasady "dobrej administracji" poprzez zaniechanie poinformowania skarżącego o przekroczeniu okresu zajmowania pasa drogowego na podstawie wcześniej wydanej decyzji, a zamiast tego ograniczenie się do dokumentowania kolejnych dni przekroczenia terminu, w celu doprowadzenia do sytuacji, w której skarżący będzie literalnie zobowiązany do zapłaty jak najwyższej opłaty karnej; 3) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione i aprioryczne przyjęcie, że zajmowany przez skarżącego teren stanowił pas drogowy, w sytuacji gdy teren, na którym znajdował się prowadzony przez skarżącego ogródek w żaden sposób nie jest wykorzystywany przez nikogo na cele związane z obsługą ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. skarżący podtrzymał skargę. Nadto zarzucił organom, że dokonały niejednoznacznej kwalifikacji charakteru obiektu posadowionego przez skarżącego w pasie drogowym w świetle uchwały Rady Miasta Ł. z 2013 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, w treści której ogródki piwne i tymczasowe obiekty budowlane stanowią odrębne kategorie, co do których stosuje się różne stawki opłat. Wskazał, że w bieżącym roku uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przez ten sam obiekt i organ ustalił opłatę z zastosowaniem stawki jak dla ogródków konsumpcyjnych, a nie tymczasowego obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty Sąd uznał za zasadne. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd był związany poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Gd 175/14. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W wyroku tym Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej ustalą, respektując zasady wynikające z art. 10 § 1 k.p.a., kiedy upłynął termin zezwolenia firmie "[...]" M. J. w Ł. na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Ł. pod usytuowanie tam urządzeń ogródka piwnego i w zależności od ustaleń podejmą dalsze czynności. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 260), zwanej dalej "ustawą", uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. [.]), zwanej dalej " uchwałą". Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4 ww. przepisu, pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4 ustawy). W myśl art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, tj. opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalanej w zależności od sposobu i celu zajęcia tego pasa. Zaskarżona do sądu decyzja odnosi się do zajmowania przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od 1 września 2013 r. do 16 września 2013 r. Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że zgodnie z regulacją powołaną w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, zarządca wymierza karę pieniężną. Zarządca drogi ma stwierdzić określony stan, a w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi jest zobowiązany do naliczenia, według zasad określonych w ustawie kary, nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę ponownie było ustalenie kiedy upłynął termin zezwolenia firmie "[...]" M. J. w Ł. na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Ł. i Sąd stwierdza, że organy ten obowiązek w sposób prawidłowy wypełniły. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 kwietnia 2014r. stwierdzono, że: " w aktach brak informacji, by zmiana pierwotnego zezwolenia na wniosek M. J. z dnia 20 sierpnia 2013 r. była wnioskowana i aprobowana przez firmę "[...]" M. J. (...). Co prawda odpis decyzji nr [...] doręczono M. J., ale w aktach brak informacji, by skarżącemu doręczono również odpis decyzji nr [...] z dnia 20.08.2013 r., zatem – trudno uznać, by adresat znał szczegółowo treść i termin udzielonego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod ogródek piwny." Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że nie wie jakimi aktami administracyjnymi dysponował Sąd orzekając w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 175/14. Jak wynika z akt administracyjnych, który zostały przedłożone Sądowi w niniejszym postępowaniu, to M. J. złożył osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji wniosek o zmianę decyzji nr [...] z dnia 18 lipca 2013 r. w części dotyczącej określenia użytkownika fragmentu pasa drogowego z M. J. na " Firma [...] M.J. W tym samym dniu tj. 20 sierpnia 2013 r. rozpoznano ww. wniosek i wydano decyzję nr [...], która zawiera dokładny zapis odnośnie terminu zajęcia pasa od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy M. J., jak również M. J. i nie była przez nich kwestionowana, poprzez wniesienia odwołania, stała się więc ostateczna. Nie można wobec powyższego podzielić stanowiska skarżącego, że organ bezpodstawnie skrócił okres obowiązywania zezwolenia, o które wystąpił jeszcze M.J., zaś decyzja o przeniesieniu uprawnień z M. J. na M. J. winna obejmować okres wskazany w pierwotnym wniosku. Zauważyc należy, że nie ma znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy okoliczność zmiany pierwotnego wniosku M.J. z dnia 3 kwietnia 2013r. odnośnie terminu zajęcia pasa. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Brak jest, na mocy powołanego wyżej przepisu, możliwości objęcia w niniejszym postępowaniu kontrolą Sądu zgodności z prawem decyzji z dnia 18 lipca 2013 r. i 20 sierpnia 2013 r. Decyzje te nie dotyczą sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją i nie zostały wydane w jej granicach. Przedmiotem postępowań, w których doszło do ich wydania, było rozpoznanie wniosku z dnia 3 kwietnia 2013 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi publicznej oraz wniosku z dnia 20 sierpnia 2013 r.. W takim stanie sprawy Sąd stoi na stanowisku, że mając na uwadze, iż to M. J. wystąpił z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia 18 lipca 2013 r. we wskazanym wyżej zakresie, tym samym zasadne jest twierdzenie obu organów, że znał on termin na jaki udzielono mu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod ogródek piwny. Dodać należy, że skarżący nie złożył wniosku o zmianę końcowego terminu zajęcia pasa drogowego. Sąd na marginesie zauważa, że organ rozpoznając taki wniosek nie przedłuża istniejącego zezwolenia, ale wydaje nową decyzję udzielając zezwolenia na kolejny okres czasu. Sąd nie może podzielić stanowiska skarżącego, że zajęcie pasa drogowego było zawinione wyłącznie przez organ, nie było bowiem – zdaniem skarżącego - przeszkód aby natychmiast po przeprowadzonej w dniu 2 września 2013 r. kontroli, organ zawiadomił skarżącego o stwierdzonym przekroczeniu, dając mu tym samym możliwość natychmiastowego usunięcia ogródka z pasa drogowego. Taki zarzut skarżący sformułował już w skardze rozpoznanej przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., gdzie Sąd stwierdził, że: " obowiązki organu, którym w niniejszym postępowaniu organ I instancji uchybił, same przez się nie zwalniają skarżącego z jego obowiązków, a zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu do decyzji organu odwoławczego, że Burmistrz Miasta [...] nie musi przypominać czasowym użytkownikom pasa drogowego o upływie terminu, na jaki uzyskali zezwolenie na jego zajęcie." Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, jest tym stanowiskiem, z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., związany. Nie można było tym samym podzielić zarzutu naruszenia art. 28 i art. 61 § 1 i 4 k.p.a. Podobnie Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i przyjęcie, że zajmowany przez skarżącego teren stanowił pas drogowy, w sytuacji gdy teren, na którym znajdował się prowadzony przez skarżącego ogródek w żaden sposób nie jest wykorzystywany przez nikogo na cele związane z obsługą ruchu drogowego. Okoliczność zajęcia przez skarżącego pasa drogowego nie budziła wątpliwości Sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 175/14. Również Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska skarżącego w tej kwestii. Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga, to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym ( art. 4 pkt 2 ustawy). Droga składa się m.in. z jezdni tj. części przeznaczonej do ruchu pojazdów oraz chodnika - części przeznaczonej do ruchu pieszych; ( art. 4 pkt 5 i 6 ustawy). Ze znajdujących się w aktach sprawy rysunków – map terenu ( m.in. załącznika do decyzji z dnia 18 lipca 2013 r.), jak również wykonanych w okresie od 1 do 16 września 2013 r. zdjęć ogródka wynika, że został on umieszony w przeważającej części na obszarze pasa zieleni oddzielającego jezdnię od chodnika oraz, w niewielkiej części, na chodniku. Widać na nich jaki jest przebieg linii granicznych pasa drogowego ul. [...], jak również, że przedmiotowy obiekt w całości znajduje się w pasie drogowym tej ulicy. Tym samym, mając na uwadze treść przywołanych wyżej definicji ustawowych, Sąd, podobnie jak orzekające w sprawie organy, nie miał wątpliwości, że ogródek piwny skarżącego znajdował się w pasie drogowym ul. [...]. Ustalenie tego nie wymagało to przy tym podejmowania w toku postepowania administracyjnego czynności, o których była mowa w skardze. Sąd uznał natomiast za zasadny zarzut podniesiony na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. Z zarzutu tego wynika, że wątpliwości budzi prawidłowe ustalenie wysokości kary za zajęcie pasa drogowego. Skarżący, powołując się na ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w roku bieżącym, wskazywał, że ten sam obiekt na przestrzeni lat kwalifikowany był raz jako tymczasowy obiekt budowlany, a innym razem jako ogródek konsumpcyjny. W decyzji z dnia 18 lipca 2013 r. jak również w decyzji z dnia 20 sierpnia 2013 r. mowa jest o wydaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod tymczasowy obiekt budowlany – ogródek piwny. Jak Sąd wskazał wcześniej, brak jest możliwości objęcia w niniejszym postępowaniu kontrolą Sądu zgodności z prawem decyzji z dnia 18 lipca 2013 r. i 20 sierpnia 2013 r., w tym czy wskazana tam stawka opłat za zajęcie pasa drogowego była prawidłowo. Powyższe nie oznacza jednak, że w postepowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie kary zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, nie można rozważać kwestii prawidłowej kwalifikacji umieszczonego w pasie drogowym obiektu, w odniesieniu do przepisów uchwały w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta [...]. Z brzmienia powołanych wcześniej przepisów ustawy wynika, że prawidłowe naliczenie kary pieniężnej wymaga jednoznacznego określenia rodzaju zajęcia, od którego uiszcza się opłatę. Zgodnie z pkt 2 podpunkt 4 załącznika nr 1 do uchwały, opłata za umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam - tymczasowych obiektów budowlanych pozostałych - stawki opłat wynoszą: 5,00 [zł/1m2 x dzień]. Z kolei w myśl pkt 5 podpunkt 2 lit. a) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż określone w ust. 1-4; w celu lokalizacji urządzeń handlowych, gastronomicznych, itp. – ogródek konsumpcyjny przy lokalach gastronomicznych - stawki opłat wynoszą: 2,00 [zł/1m2 x dzień]. Dokonując analizy zapisów pkt 4 i pkt 5 załącznika do uchwały należy zauważyć, że fakt, iż dany obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, nie oznacza automatycznie, że nie może on być uznany za taki, o którym mowa w pkt 5 załącznika. Wymieniono w nim bowiem obiekty, które mogą być równocześnie zakwalifikowane jako tymczasowe obiekty budowlane oraz obiekty, o których mowa w pkt 5. Są to np. kontenery, ogródek konsumpcyjny przy lokalach gastronomicznych, stoiska handlowe i gastronomiczne. W niniejszej sprawie skarżący uzyskał zezwolenie na zajęcia fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł. poprzez umieszczenie w nim tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka piwnego. Ze znajdujących się aktach sprawy zdjęć wynika, że ogródek piwny znajduje się przy lokalu gastronomicznym, jest to zatem obiekt, o którym mowa w pkt 5 podpunkt 2 lit a) załącznika do uchwały tj. ogródek konsumpcyjny przy lokalach gastronomicznych. Tymczasem oba orzekające w sprawie organy zastosowały przy naliczaniu kary stawkę opłat wynikającą z pkt 4 podpunkt 2 załącznika do uchwały tj. stawkę jak dla tymczasowych obiektów budowlanych pozostałych. Z powyższego wynika, że przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, organy nie zastosowały w sprawie należycie przepisów prawa materialnego, dokonując błędnej subsumcji stanu faktycznego sprawy pod właściwą normą prawną. Zachodziła tym samym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu z powodu istotnego naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych polegającego na zastosowaniu pkt 2 podpunkt 4 załącznika nr 1 do uchwały, który w zakresie mającym znaczenie dla ustalenia wysokości kary pieniężnej był mniej korzystny dla strony od przepisu pkt 5 podpunkt 2 lit a) załącznika. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi w całości i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu oby wydanych w sprawie decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a.. Na koszty postępowania sądowego złożyły się: wpis od skargi w kwocie 1.008 złotych, koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika w kwocie 2.400 złotych (obliczone wg. stawki przewidzianej w § 6 pkt 5, stosowanej w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz zwrot za poniesioną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. Podstawą orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest art. 152 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną.